Postanowienie KIO 1431/26 z 30 kwietnia 2026

W dniu 30 marca 2026 r. wykonawca Sinmed Sp. z o.o. z siedzibą w Przyszowicach (dalej jako „Odwołujący”) wniósł odwołanie do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Poznaniu(dalej jako „Zamawiający”) na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 ze zm., „Pzp”) w trybie przetargu podstawowego pn.: „Zakup i dostawa osłon na sondy i kamery dla różnych jednostek Szpitala” [znak sprawy:

DZP/67/2026], zwane dalej „Postępowaniem”.

Ogłoszenie o zamówieniu zamieszczone w Biuletynie Zamówień Publicznych pod numerem: 2026/BZP 00150262 w dniu 11.03.2025 r.

Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie:

1. art. 99 ust. 1 i 2 w zw. z art. 255 pkt 6 Pzp w zw. z art. 457 ust. 1 pkt 1 w zw. z 16 pkt 2 w zw. z art. 239 ust. 1 Pzp – poprzez unieważnienie postępowania z uwagi na stwierdzenie, iż jest ono obarczone niemożliwą do usunięcia wadą uniemożliwiającą zawarcie niepodlegającej unieważnieniu umowy w spawie zamówienia, podczas gry okoliczności podane w uzasadnieniu prawnym i faktycznym do czynności unieważnienia postępowania nie wypełniają przesłanek z art. 255 pkt 6 Pzp, czego skutkiem był brak wyboru oferty Odwołującego jako najkorzystniejszej;
2. art. 260 ust. 1 w zw. z art. 255 pkt 6 w zw. z art. 16 pkt 2 Pzp – poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne czynności unieważnienia postępowania z uwagi na brak odniesienia się do poszczególnych przesłanek unieważnienia postępowania z art. 255 pkt 6 Pzp, podczas gdy o unieważnieniu postępowania informuje się podając uzasadnienie faktyczne i prawne oraz postępowanie o udzielenie zamówienia winno być prowadzone w sposób przejrzysty.

Odwołujący wnosił o uwzględnienie odwołania i nakazanie Zamawiającemu:

1. unieważnienia czynności unieważnienia postępowania;
2. kontynuacji postępowania, a w tym powrotu do czynności badania i oceny ofert oraz wyboru oferty Odwołującego jako najkorzystniejszej.

Ponadto Odwołujący wnosił o zasądzenie od Zamawiającego na rzecz Odwołującego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Odwołujący wskazywał, że posiada interes we wniesieniu odwołania, ponieważ bezpodstawne unieważnienie postępowania pozbawiło Odwołującego możliwości pozyskania zamówienia.

Do postępowania odwoławczego nie przystąpił żaden z wykonawców.

Odwołujący w piśmie procesowym z dnia 30 kwietnia 2026 r. złożył wniosek o umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 568 pkt 2 Pzp, wskazując jak niżej:

„…Wniosek znajduje uzasadnienie w okoliczności, iż Zamawiający w ramach odpowiedzi na odwołanie z dnia 21.04.2026 r. uwzględnił odwołanie w całości oraz jednocześnie poinformował o unieważnieniu w dniu 21.04.2026 r. czynności unieważnienia postępowania, która to czynność stanowiła przedmiot odwołania (zawiadomienie z dnia 21.04.2026 r. stanowi załącznik nr 1 do wniosku). Co więcej, w toku postępowania o udzielenie zamówienia Zamawiający w dniu 24.04.2026 r. dokonał kolejnych czynności. Czynności te polegały na odrzuceniu wszystkich złożonych ofert oraz unieważnieniu postępowania z uwagi na to, że wszystkie oferty podlegały odrzuceniu (zawiadomienie z dnia 24.04.2026 r. załącznik nr 2 do wniosku). Wobec powyższego wnoszę o umorzenie postępowania odwoławczego ws. KIO 1431/26”.

Izba ustaliła i zważyła, co następuje:

Zgodnie z art. 568 pkt 2 ustawy Pzp Izba umarza postępowania odwoławcze, w formie postanowienia, w przypadku stwierdzenia, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny: podstawą do umorzenia postępowania jest również stwierdzenie przez Izbę, że postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne. Ustawodawca nie doprecyzował, o jakie sytuacje chodzi. Z pewnością dyspozycją przepisu objęte będą sytuacje utraty bytu prawnego przez stronę odwołania, na skutek likwidacji lub śmierci odwołującego. Wydaje się również, że podstawa umorzenia zaistnieje, kiedy Zamawiający dokona zmiany dokumentacji postępowania w zakresie objętym zasadniczymi zarzutami odwołania, co powoduje, że czynność, wobec której wniesiono odwołanie nie istnieje. Tym samym nie istnieje tzw. substrat zaskarżenia, będący podstawą dla wykonawcy do wniesienia środka ochrony prawnej oraz niezbędny do tego, aby Izba mogła merytorycznie rozpoznać odwołanie i stwierdzić, czy Zamawiający dopuścił się naruszenia przepisów Pzp.

Wyżej opisana sytuacja zaistniała w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym. Zamawiający, po wniesieniu odwołania, uwzględnił odwołanie w całości oraz jednocześnie poinformował o unieważnieniu w dniu 21.04.2026 r. czynności unieważnienia postępowania, która to czynność stanowiła przedmiot odwołania.

Izba zwraca uwagę, że zgodnie z treścią art. 552 ust. 1 ustawy Pzp Izba, wydając orzeczenie, bierze pod uwagę stan rzeczy ustalony na moment zamknięcia postępowania odwoławczego. Ustawodawca przewidział zatem sytuację, w której może dojść do zmian w toku postępowania o udzielenie zamówienia, co Izba zobowiązana jest uwzględnić wydając orzeczenie. Należy również wskazać, że przepisy ustawy Pzp nie zobowiązują zamawiającego do zawieszenia postępowania o udzielenie zamówienia w sytuacji, w której wykonawca wniesie odwołanie. Zgodnie z treścią przepisu art.

552 ust. 1 ustawy Pzp, podobnie jak w przypadku art. 316 § 1 kpc, w myśl którego podstawą wydania przez sąd wyroku jest stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy - nakazuje uwzględnienie aktualnego stanu faktycznego w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Ponadto stan rzeczy, o którym mowa w przepisie art. 552 ust. 1 ustawy Pzp należy analogicznie, jak w art. 316 § 1 kpc, interpretować jako okoliczności faktyczne ustalone przed zamknięciem rozprawy oraz stan prawny tj. obowiązujące przepisy, które mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia (wyrok SN z 25 czerwca 2015 r., sygn. akt: V CSK 535/14, wyrok Sądu Apelacyjnego ze Szczecina z 13 września 2018 r., sygn. akt: I AGa 159/18).

Rolą ustalenia stanu rzeczy na moment zamknięcia postępowania odwoławczego jest uwzględnienie aktualnego stanu faktycznego w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Izba jest więc w takim przypadku zobowiązania uwzględnić czynności Zamawiającego, które miały miejsce po wniesieniu odwołania, do czasu wydania orzeczenia w sprawie. Zaskarżenie czynności, która w kształcie wskazanym w odwołaniu już nie istnieje, nie daje podstaw Izbie do stwierdzenia naruszenia przepisów przez Zamawiającego i nie może być podstawą do wydania orzeczenia merytorycznego.

Uznać w takiej sytuacji w ocenie Izby należało, że prowadzenie dalszego postępowania odwoławczego było bezcelowe, czyli jak stanowi przepis Pzp – zbędne. Jest to przesłanka umożliwiająca umorzenie postępowania odwoławczego i zdaniem Izby może być ona wykorzystywana właśnie w podobnych sytuacjach. Biorąc pod uwagę powyższe, Izba uznała, że zachodzą podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego zgodnie z art. 568 pkt 2 ustawy Pzp.

O kosztach postępowania odwoławczego Izba orzekła na podstawie art. 557, art. 574 i art. 575 ustawy Pzp w zw.

z § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.

U. z 2020 r. poz. 2437), nakazując dokonanie na rzecz odwołującego zwrotu z rachunku Urzędu Zamówień Publicznych kwoty uiszczonej tytułem wpisu.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

Przewodniczący

.....................................................