Postanowienie KIO 4127/26 z 22 września 2026

1. 1.Umorzyć postępowanie odwoławcze.
2. 2.Nakazać zwrot z rachunku bankowego Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz Odwołującego - wykonawcy PreZero Bałtycka Energia Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie kwoty 13 500 zł (słownie: trzynaście tysięcy pięćset złotych), stanowiącej 90% kwoty uiszczonej przez Odwołującego tytułem wpisu od odwołania.

Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.

Miasto Stołeczne Warszawa (dalej: „Zamawiający”) prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2026 r. poz. 793, ze zm.), zwanej dalej: „ustawą Pzp”, na realizację zadania pn.: „Odbiór odpadów komunalnych z terenu nieruchomości położonych w m.st. Warszawie (zadanie nr 8)”, numer referencyjny: ZP/GP/271/IV126/26.

Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 10 sierpnia 2026 roku, numer publikacji ogłoszenia: 551330-2026, numer wydania: Dz.U. S: 152/2026. Wartość zamówienia przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy Pzp.

Wykonawca PreZero Bałtycka Energia Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie (zwany dalej: „Odwołującym”) wniósł odwołanie w dniu 20 sierpnia 2026 roku na czynność Zamawiającego polegającą na ukształtowaniu treści specyfikacji warunków zamówienia („SW Z”), w tym załącznika nr 1 do SW Z - wzoru umowy („Umowa”) oraz opisu przedmiotu zamówienia („OPZ”) w sposób niezgodny z przepisami PZP.

Zaskarżonej czynności Zamawiającego Odwołujący zarzucił naruszenie: a) art. 439 ust. 1 i ust. 2 pkt 1) ustawy Pzp w zw. z art. 16 pkt 1) ustawy Pzp oraz art. 8 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z art. 3531 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 Kodeksu cywilnego poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w zakresie wskazanym w Umowie, a dotyczącym zasad dokonywania waloryzacji wynagrodzenia wykonawcy w związku ze zmianą cen materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia w sposób, który narusza równowagę stron umowy, ma charakter iluzoryczny, uniemożliwiający osiągnięcie ustawowego celu instytucji waloryzacji, jakim jest przywrócenie ekwiwalentności świadczeń stron umowy w sprawie zamówienia publicznego oraz przerzuca na wykonawcę ryzyka związane ze zmianą kosztów wykonania przedmiotu zamówienia, podczas gdy to Zamawiający jest zobowiązany do określenia zasad waloryzacji w sposób jasny, precyzyjny i realny, tak aby mechanizm ten mógł skutecznie pełnić swoją funkcję ochronną i zapewniać równowagę kontraktową stron, a nie pozbawiać wykonawcę ochrony przed nadmiernym ryzykiem ekonomicznym („Zarzut nr 1”), b) art. 241 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z 242 ust. 2 pkt 3) ustawy Pzp w zw. z art. 134 ust. 1 pkt 18 ustawy Pzp w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z art. 5 Kodeksu cywilnego i w zw. z art. 3531 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 16 pkt 1) i 3) ustawy Pzp poprzez wprowadzenie w ramach Postępowania kryterium elektromobilności, które zostało określone w sposób nieprawidłowy, tj. niespójny z kryterium środowiskowym, prowadzący do nieuzasadnionego obciążenia wykonawców i nieproporcjonalny w stosunku do celu, podczas gdy Zamawiający, ustalając kryteria oceny ofert, zobowiązany jest do ich formułowania w sposób przejrzysty, spójny i powiązany z przedmiotem zamówienia, tak aby pozwalały one na obiektywną i proporcjonalną ocenę ofert, a nie prowadziły do nieuzasadnionego faworyzowania bądź obciążania wykonawców oraz nie naruszały zasady proporcjonalności („Zarzut nr 2”), c) art. 99 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z art. 16 pkt 1) i 3) ustawy Pzp w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy Pzp oraz art. 484 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez wprowadzenie do Umowy kary umownej związanej z niespełnieniem kryterium elektromobilności, polegającej na obowiązku wykonawcy korzystania z pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi przy realizacji usług, o wysokości całkowicie nieadekwatnej do wagi uchybienia, oderwanej od rzeczywistej szkody Zamawiającego, a w konsekwencji – rażąco wygórowanej, podczas gdy Zamawiający, kształtując postanowienia dotyczące kar umownych, zobowiązany jest do ich określenia w sposób adekwatny do znaczenia danego obowiązku oraz rzeczywistego uszczerbku, jaki może ponieść, tak aby kara pełniła funkcję dyscyplinującą i kompensacyjną, a nie represyjną czy nadmiernie obciążającą wykonawcę ponad granice wynikające z art. 484 § 2 Kodeksu cywilnego („Zarzut nr 3”), d) art. 99 ust. 1 i art. 16 pkt 1) - 3) ustawy Pzp poprzez dokonanie opisu przedmiotu zamówienia w zakresie sposobu weryfikacji poprawności świadczenia usług przy wykorzystaniu otwartych, nieprecyzyjnych kryteriów (np. oceny „fizycznej możliwości” świadczenia usług) skutkujących brakiem przewidywalności i pewności prawa dla wykonawcy oraz prowadzących do możliwości arbitralnego odrzucenia przez Zamawiającego usług, które faktycznie zostały wykonane zgodnie z Umową i w interesie mieszkańców, podczas gdy Zamawiający, określając sposób weryfikacji poprawności świadczenia usług realizowanych na podstawie Umowy, zobowiązany jest do stosowania jasnych, jednoznacznych i weryfikowalnych kryteriów, które zapewniają wykonawcy możliwość przewidzenia konsekwencji swoich działań oraz gwarantują, że ocena realizacji zamówienia będzie obiektywna, proporcjonalna i wolna od uznaniowości („Zarzut nr 4”).

W oparciu o powyższe Odwołujący wnosił o uwzględnienie odwołania i nakazanie Zamawiającemu:

⎯ ⎯ ⎯ w stosunku do zarzutu z punktu II. lit. a) („Zarzut nr 1”) – wprowadzenie zmiany do § 11 ust. 16 pkt 1), 4) i 5) Umowy, poprzez dopuszczenie waloryzacji maksymalnego wynagrodzenia wykonawcy oraz zmniejszenia progu zmiany wskaźnika inflacji warunkującego uprawnienie do waloryzacji, zgodnie z postulowanym brzmieniem wskazanym w treści uzasadnienia niniejszego odwołania, w stosunku do zarzutu z punktu II. lit. b) („Zarzut nr 2”) – wprowadzenie zmiany do Rozdz. 26.3.2 SW Z, poprzez zmianę treści kryterium elektromobilności poprzez ograniczenie go wyłącznie do pojazdów bezpylnych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony – analogicznie do kryterium środowiskowego, zgodnie z postulowanym brzmieniem wskazanym w treści uzasadnienia niniejszego odwołania, w stosunku do zarzutu z punktu II. lit. c) („Zarzut nr 3”) – poprzez wprowadzenie zmiany do § 8 Umowy, Tabela 1.

Katalog kar, Poz. 26c, poprzez wyłączenie stosowania kary umownej w odniesieniu do pojedynczych, incydentalnych przypadków naruszenia, które mogą wystąpić w danym okresie rozliczeniowym oraz zmniejszenia jej wysokości, zgodnie z postulowanym brzmieniem wskazanym w treści uzasadnienia niniejszego odwołania, ⎯ w stosunku do zarzutu z punktu II. lit. d) („Zarzut nr 4”) – poprzez wprowadzenie zmiany do § 48 OPZ, poprzez jednoznaczne określenie granicy odległości, której przekroczenie będzie podstawą do odrzucenia ważenia, zgodnie z postulowanym brzmieniem wskazanym w treści uzasadnienia niniejszego odwołania.

Krajowa Izba Odwoławcza ustaliła i zważyła co następuje:

W dniu 28 sierpnia 2026 roku wykonawca Remondis Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie zgłosił przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Odwołującego. Izba stwierdziła, że zgłoszenie przystąpienia ww. wykonawcy spełnia wymagania określone w art. 525 ust. 1 i 2 ustawy Pzp.

W dniu 9 września 2026 roku Zamawiający złożył do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej odpowiedź na odwołanie wnosząc o oddalenie odwołania w całości.

W dniu 21 września 2026 roku, tj. w dniu poprzedzającym dzień, na który został wyznaczony termin posiedzenia z udziałem stron i uczestników postępowania odwoławczego, Odwołujący złożył do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej oświadczenie o cofnięciu odwołania. Oświadczenie o cofnięciu odwołania zostało podpisane przez osobę prawidłowo umocowaną do reprezentowania Odwołującego.

Zgodnie z art. 520 ust. 1 ustawy Pzp odwołujący może cofnąć odwołanie do czasu zamknięcia rozprawy.

Stosownie zaś do treści art. 520 ust. 2 ustawy Pzp cofnięte odwołanie nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem odwołania do Prezesa Izby.

Zgodnie z powołanym przepisem cofnięcie odwołania jest czynnością dyspozytywną wykonawcy wnoszącego odwołanie, którą może dokonać on aż do czasu zamknięcia rozprawy. Natomiast z przepisu art. 568 pkt 1 ustawy Pzp wynika, że Izba umarza postępowanie odwoławcze, w formie postanowienia, w przypadku cofnięcia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Izba umorzyła postępowanie odwoławcze w formie postanowienia.

O kosztach postępowania odwoławczego Izba orzekła na podstawie art. 557 i art. 575 ustawy Pzp w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz. U. z 2020 r. poz. 2437).

Wobec powyższego Izba postanowiła jak w sentencji.

Przewodnicząca: