Wyrok KIO 3796/26 z 31 sierpnia 2026

Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na „Pełnienie funkcji Inwestora zastępczego przy realizacji inwestycji pod nazwą „Rozbudowa obiektów Świętokrzyskiego Centrum Onkologii o kompleksową ambulatoryjną opiekę specjalistyczną z profilaktyką onkologiczną dla województwa świętokrzyskiego””, nr IZP.2411.221.2025.MK; ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nr 68708-2026, Dz.U. S 21/2026.

24 lipca 2026 r. zamawiający poinformował o wyniku postępowania.

3 sierpnia 2026 r. wykonawca BBC Best Building Consultants spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w Warszawie, Al. Jerozolimskie 155 lok. U3 wniósł odwołanie przez prezesa zarządu komplementariusza. Do odwołania dołączono dowód jego opłacenia oraz przekazania zamawiającemu.

Odwołujący zarzucił zamawiającemu:

1. naruszenie art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 7, art. 109 ust. 3, art. 111 pkt 4, art. 16 pkt 1-3 oraz art. 17 ust. 2 ustawy - przez bezpodstawne uznanie, że wobec BBC zachodzi podstawa z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy, mimo niewykazania wszystkich jej kumulatywnych elementów dla któregokolwiek z trzech kontraktów: konkretnego istotnego zobowiązania, kwalifikowanego stopnia lub zakresu uchybienia albo długotrwałości, przyczyn leżących po stronie BBC oraz adekwatnego związku z wypowiedzeniem lub odstąpieniem;
2. naruszenie art. 109 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 16 pkt 2 i 3 ustawy - przez rozszerzającą wykładnię pkt 7 i faktyczne zastosowanie modelu oceny właściwego art. 109 ust. 1 pkt 5 ustawy, którego zamawiający nie przewidział w SW Z, w szczególności przez budowanie ogólnego profilu rzekomej nierzetelności BBC z liczby i historii sporów zamiast odrębnej oceny każdego kontraktu;
3. naruszenie art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 8 i 10, art. 110 ust. 2 i 3 oraz art. 16 ustawy przez wybiórczą, wewnętrznie sprzeczną i nieadekwatną ocenę samooczyszczenia, pominięcie jego prognostycznego charakteru i skumulowanego efektu środków technicznych, organizacyjnych i kadrowych, a także zastosowanie

niemożliwego standardu absolutnej bezbłędności;

1. naruszenie art. 110 ust. 2 i 3, art. 125 ust. 1, art. 126 ust. 1 i 3 oraz art. 16 ustawy, interpretowanych zgodnie z art. 57 ust. 6 dyrektywy 2014/24/UE - przez uznanie, że samooczyszczenie ma charakter „jednokrotny” w znaczeniu wyłączającym dobrowolną aktualizację przed wyborem, mimo że w toku długiego postępowania powstało nowe zdarzenie, BBC natychmiast wdrożyło środki i ujawniło je przed rozstrzygnięciem;
2. naruszenie art. 128 ust. 1 i 4 w zw. z art. 125 ust. 1 i art. 16 ustawy - przez zaniechanie wyjaśnienia oczywistej relacji między JEDZ a dokumentem „Oświadczenie w przedmiocie informacji o sprawach spornych (przedmiotowe nie stanowi samooczyszczenia)” oraz przez wykorzystanie niewyjaśnionych omyłek redakcyjnych jako argumentu o nierzetelności;
3. naruszenie art. 16 pkt 1-3, art. 17 ust. 2 i art. 128 ustawy - przez nierówne traktowanie wykonawców, polegające na skierowaniu do konsorcjum B-ACT szczegółowego wezwania obejmującego wcześniejszą umowę, aktualny status sporu, kwalifikację z art. 109 ust. 1 pkt 7 oraz ewentualny selfcleaning, przy jednoczesnej odmowie analogicznej procedury BBC;
4. naruszenie art. 253 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 16 ustawy - przez przekazanie uzasadnienia, które mimo znacznej objętości nie pozwala odtworzyć ciągu: zdarzenie - przepis - dowód - ustalenie - subsumcja - skutek, a zwłaszcza przez brak jakiejkolwiek merytorycznej oceny aktualizacji z 20 lipca 2026 r.;
5. naruszenie art. 253 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 16 ustawy - przez oparcie czynności na pomieszanej „sekwencji zdarzeń”, błędnej dacie terminu składania ofert, podstawach niewskazanych w SW Z, rzekomo urwanych zdaniach i historycznych ocenach innych zamawiających, zamiast na aktualnym i zindywidualizowanym stanie faktycznym;
6. naruszenie art. 111 pkt 4-6 w zw. z art. 109 i art. 16 ustawy - przez nadanie zdarzeniom znajdującym się poza właściwymi okresami wykluczenia lub odnoszącym się do wcześniejszego modelu compliance faktycznie bezterminowego znaczenia obciążającego;
7. naruszenie art. 109 ust. 3 oraz art. 16 pkt 3 ustawy - przez brak rzeczywistego testu proporcjonalności, w tym nieuwzględnienie charakteru i odmienności zdarzeń, braku wykazanej szkody, transparentności BBC, upływu czasu, nowych środków oraz późniejszego należytego wykonania projektu szpitalnego;
8. naruszenie art. 239 ust. 1 ustawy - przez wybór oferty najkorzystniejszej po niezgodnym z prawem wyeliminowaniu oferty BBC z badania i oceny; Wniósł o:
9. uwzględnienie odwołania;
10. nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru oferty konsorcjum ZDI Sp. z o.o./ZBM S.A.;
11. nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności wykluczenia BBC i odrzucenia jego oferty;
12. nakazanie zamawiającemu powtórzenia badania i oceny ofert z udziałem oferty BBC, z odrębną oceną każdej przesłanki wykluczenia, całokształtu aktualnego materiału dotyczącego art. 110 ustawy oraz z zastosowaniem jednakowego standardu proceduralnego;
13. ewentualnie - w przypadku uznania, że relacja między JEDZ a dokumentami BBC wymaga doprecyzowania nakazanie wezwania BBC do wyjaśnienia dokumentów już złożonych i środków już wdrożonych, bez umożliwiania zmiany treści oferty lub stworzenia nowego self-cleaningu;
14. zasądzenie od zamawiającego na rzecz odwołującego kosztów postępowania, w tym uiszczonego wpisu oraz uzasadnionych kosztów pełnomocnika - jeżeli zostanie ustanowiony.

W ramach wykazania przesłanki materialnoprawnej dopuszczalności odwołania w rozumieniu art. 505 ust. 1 ustawy odwołujący wskazał, że BBC złożyło ofertę na kwotę 2 438 967,00 zł brutto, pozostawało związane ofertą i realnie ubiegało się o udzielenie zamówienia. Oferta nie została poddana punktowej ocenie wyłącznie dlatego, że zamawiający uprzednio ją odrzucił. Usunięcie zaskarżonych naruszeń doprowadzi do przywrócenia oferty BBC do badania i oceny, a tym samym stworzy rzeczywistą możliwość uzyskania zamówienia, zawarcia umowy, osiągnięcia zakładanego zysku oraz uzyskania referencji z kluczowej inwestycji onkologicznej.

Realność tej możliwości wynika z dokumentów postępowania. SW Z przewiduje 60 punktów za cenę i 40 punktów za dodatkowe doświadczenie personelu. Wybrane konsorcjum ZDI/ZBM otrzymało łącznie 71,00 punktów, w tym 60,00 za cenę oraz 11,00 za doświadczenie. Przy cenie ZDI/ZBM wynoszącej 1 965 540,00 zł brutto oferta BBC uzyskałaby 48,35 punktu w kryterium ceny. Złożony wraz z ofertą wykaz osób zawierał po dwie dodatkowe usługi dla każdej z pięciu punktowanych funkcji. Przy potwierdzeniu informacji zawartych w tym wykazie odpowiada to maksymalnym 40,00 punktom w kryterium doświadczenia i łącznej punktacji 88,35 punktu. Już samo porównanie wskazuje więc, że BBC miało realną, a nie hipotetyczną możliwość zajęcia pierwszego miejsca.

Znaczenie sprawy wykracza poza jeden wynik przetargu. Zamawiający sformułował daleko idące oceny odnoszące się do rzetelności BBC jako profesjonalnego wykonawcy działającego na rynku zamówień publicznych. Utrwalenie tych ocen mimo braku prawidłowej subsumcji może być powielane przez innych zamawiających, wpływać na kolejne JEDZ-y, procedury self-cleaningu oraz możliwość pozyskiwania zamówień. Naruszenia stwarzają zatem zarówno bezpośrednią

szkodę kontraktową, jak i istotne ryzyko reputacyjne dla całego przedsiębiorstwa BBC. W tabeli odwołujący przedstawił hipotetyczny przebieg oceny ofert, w przypadku, gdyby jego oferta nie została odrzucona.

Następnie odwołujący przedstawił tabelaryczną prezentację trzech płaszczyzn sporu według odwołującego wymagające odrębnej oceny wskazując przepis prawa lub podstawę wynikającą z dokumentów zamówienia oraz stanowisko odwołującego i zarzucany przez odwołującego błąd zamawiającego.

Następnie również tabelarycznie przedstawił chronologię wydarzeń wskazując moment wszczęcia postępowania, zmianę SW Z oraz wersję dokumentu z 9 marca 2026, powstanie nowego zdarzenia dotyczącego Wieńca/Brześcia Kujawskiego oraz podjęte przez odwołującego czynności tak w firmie, jak i w postępowaniu odwoławczym i postępowaniu przed zamawiającym.

Odwołujący podniósł, że wykluczenie z postępowania stanowi sankcję ingerującą w dostęp wykonawcy do rynku zamówień publicznych. Fakultatywne podstawy wykluczenia nie mogą być interpretowane rozszerzająco ani stosowane przez tworzenie ogólnego obrazu wykonawcy z faktów, które nie wypełniają elementów konkretnego przepisu. Powołał wyrok z 15 listopada 2023 r., KIO 3196/23.

Wskazał, że zamawiający sięga po fakty z innych postępowań, kwalifikacje z pkt 5 i 9 niewskazanych w SW Z, stare wyroki i uwagi redakcyjne, aby stworzyć wynikową ocenę BBC. Żadna liczba takich okoliczności nie zastępuje wykazania ustawowych elementów pkt 7, pkt 8 lub pkt 10.

W zakresie art. 109 ust. 1 pkt 7 ciężar wykazania przesłanki spoczywa na zamawiającym BBC nie ma obowiązku „udowadniania niewinności” z każdej jednostronnej deklaracji wcześniejszego zamawiającego.

To zamawiający, który stosuje sankcję, musi wykazać wszystkie elementy podstawy wykluczenia.

Odrębny ciężar BBC powstaje dopiero na płaszczyźnie art. 110 ustawy - gdy wykonawca uznaje określoną podstawę i powołuje się na self-cleaning. BBC uczyniło to dla zdarzeń informacyjnych z pkt 8 i 10. Nie uczyniło tego dla sporów kontraktowych z pkt 7, ponieważ zaprzecza wystąpieniu kwalifikowanego naruszenia i przedstawiło argumenty oraz dowody wymagające autonomicznej oceny.

Art. 110 ustawy nie ustanawia dodatkowej kary za przeszłość. Jego funkcją jest ustalenie, czy po wyjaśnieniu zdarzenia oraz wdrożeniu adekwatnych środków wykonawca daje aktualnie rękojmię rzetelnego działania. Ocena powinna przebiegać według sekwencji: konkretna przyczyna - konkretny środek - dowód wdrożenia - wpływ na ryzyko powtórzenia.

Nie jest właściwym wzorcem wymaganie, aby po wdrożeniu systemu nigdy więcej nie wystąpił jakikolwiek błąd w jakiejkolwiek kategorii. Żaden system compliance nie daje absolutnej gwarancji bezbłędności. Istotne jest, czy po konkretnym zdarzeniu zidentyfikowano jego mechanizm i podjęto środki odpowiadające właśnie temu mechanizmowi.

Zamawiający nie przewidział art. 109 ust. 1 pkt 5 ustawy, lecz faktycznie zastosował jego model SW Z przewidywała wyłącznie art. 109 ust. 1 pkt 4, 7, 8 i 10 ustawy. Nie przewidywała art. 109 ust. 1 pkt 5 ani pkt 9.

Oznacza to, że zamawiający nie był uprawniony do budowania ogólnej, retrospektywnej oceny uczciwości zawodowej BBC na podstawie liczby sporów, wcześniejszych wykluczeń, historii działalności czy negatywnych określeń używanych w innych postępowaniach.

Taki sposób oceny odpowiada konstrukcji pkt 5 - poważnego i zawinionego naruszenia obowiązków zawodowych podważającego uczciwość wykonawcy. Nie może on być przemycany przez rozszerzającą wykładnię pkt 7. W pkt 7 nie bada się „profilu” wykonawcy, lecz konkretną wcześniejszą umowę i zamknięty zestaw elementów: zobowiązanie, zachowanie, kwalifikowany stopień lub zakres, przyczynę oraz skutek.

Zamawiający wielokrotnie odwołuje się także do pkt 9 pojawiającego się w dawnym dokumencie i innym postępowaniu.

Nadmiarowe wskazanie numeru przepisu w historycznym wzorze może być uchybieniem redakcyjnym. Nie dowodzi jednak ani pkt 7, ani pkt 8, ani pkt 10 w postępowaniu. Tym bardziej nie może służyć do konstruowania negatywnej prognozy wobec BBC.

Art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy - zamawiający nie wykazał kumulatywnych elementów przesłanki, w tym zakresie odwołujący przedstawił tabelaryczne zestawienie przesłanek z art. 109 ust. 1 pkt 7 i wskazał, co w jego ocenie zamawiający powinien był ustalić i czego zabrakło w uzasadnieniu odrzucenia oferty odwołującego.

Wyrok KIO 1429/23 z 5 czerwca 2023 r. pokazuje, że nawet istnienie oświadczenia o odstąpieniu nie zwalnia zamawiającego z wykazania, co konkretnie stanowiło znaczące niewykonanie istotnego zobowiązania i dlaczego wykluczenie jest proporcjonalne. KIO 3196/23 potwierdza natomiast, że sama sankcja kontraktowa nie jest substytutem pozostałych elementów przepisu.

Następnie odwołujący odniósł się do poszczególnych zdarzeń wskazanych przez zamawiającego:

1. Kontrakty S19 W zakresie kontraktów S19 BBC od początku kwestionuje podstawy i skuteczność wypowiedzenia oraz przypisanie mu odpowiedzialności. W informacji o sprawach spornych przedstawiono konkretny, alternatywny przebieg realizacji: uchylenie decyzji środowiskowej, wady materiałów i dokumentacji przekazanej do realizacji, dodatkowe polecenia i

zmiany, nieprzewidziane zakresy związane z urządzeniami i służbami, zakłócenia realizacji, problemy waloryzacyjne oraz wpływ działań innych uczestników procesu.

BBC odpowiedziało na wypowiedzenie i podjęło działania przy udziale profesjonalnych pełnomocników, a spór został skierowany do mediacji przed Prokuratorią Generalną. Okoliczności te nie dowodzą automatycznie racji BBC, ale wykluczają możliwość automatycznego przyjęcia wersji GDDKiA bez analizy umowy, korespondencji, poleceń, dokumentacji bazowej i wpływu poszczególnych zdarzeń.

Zamawiający powinien był wskazać: które konkretne istotne zobowiązanie BBC naruszyło, jaki był znaczący stopień lub zakres naruszenia, które przeszkody były zależne od BBC, a które wynikały z działań zamawiającego, gestorów, zmian dokumentacji lub poleceń dodatkowych, oraz dlaczego właśnie zachowanie BBC pozostawało adekwatną przyczyną wypowiedzenia. Tego nie uczynił.

1. Szpital w Krakowie BBC wskazało, że dokumentacja projektowa została przygotowana i przekazana w styczniu 2025 r., natomiast po stronie Szpitala wystąpił problem współdziałania przy odbiorze. BBC wzywało do odbioru i uzupełniało żądane elementy, a następnie samo złożyło oświadczenie dotyczące zakończenia stosunku umownego. Spór dotyczy więc nie tylko samego faktu odstąpienia, lecz także wykonania dzieła, momentu odbioru, współdziałania i skuteczności wzajemnych oświadczeń.

Szczególne znaczenie ma dalszy przebieg tej samej inwestycji. Po zakończeniu pierwotnej relacji zakres został powierzony Thermoexpert, a BBC - dysponując przygotowanym dziełem - wykonało i przekazało na rzecz tego podmiotu kompleksową dokumentację dotyczącą tego samego zadania. Referencja Thermoexpert z 10 stycznia 2026 r. potwierdza wykonanie przez BBC projektu koncepcyjnego, architektoniczno-budowlanego, technicznego i wykonawczego, dokumentów kosztorysowych i specyfikacji oraz stwierdza prawidłowe, staranne i zgodne z wymaganiami wykonanie zamówienia.

Dowód ten nie rozstrzyga samodzielnie wszystkich cywilnoprawnych kwestii pierwotnej umowy. Zasadniczo podważa jednak prognozę, że BBC w znacznym stopniu lub zakresie nie wykonało istotnego zobowiązania i nie jest zdolne do należytego wykonania analogicznego zakresu. Zamawiający powinien był porównać zakresy i wyjaśnić, dlaczego dzieło wykorzystane następnie w tej samej inwestycji nadal uzasadnia najdalej idącą sankcję. Nie przeprowadził takiej analizy.

Odwołujący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

Dowody: załącznik nr 14 - umowa BBC ze Szpitalem, korespondencja odbiorowa i oświadczenia stron; umowa lub zlecenie Thermoexpert; porównanie zakresów dokumentacji; dowód przekazania dokumentacji; referencja Thermoexpert z 10.01.2026 r.

1. Garwolin W zakresie Garwolina BBC zakwestionowało zarówno podstawę, jak i sposób złożenia warunkowego oświadczenia o odstąpieniu. Wskazało m.in. wcześniejszą wiedzę i akceptację personelu przez zamawiającego, jego wcześniejszą współpracę z osobą wskazaną w kontrakcie, brak przypisania zarzutów nieobecności do konkretnych dat, wątpliwości co do zachowania terminu na skorzystanie z uprawnienia oraz fakt, że wskazywany drenaż nie był elementem odbioru, z którym łączono zarzut.

Zamawiający ŚCO nie musiał bezkrytycznie przyjąć stanowiska BBC. Musiał jednak skonfrontować je z umową, dokumentami akceptacji personelu, raportami, protokołami i treścią odstąpienia. Zamiast tego poprzestał na wyliczeniu zdarzenia i historycznych ocenach dotyczących innych kontraktów. Samo istnienie sporu sądowego nie wyłącza kompetencji zamawiającego, ale wymaga własnej, bezstronnej rekonstrukcji. Takiej rekonstrukcji uzasadnienie nie zawiera.

Odwołujący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

Dowody: załącznik nr 15 - umowa Garwolin, odstąpienie, szczegółowa odpowiedź BBC, dokumenty akceptacji personelu, pisma przedsądowe i procesowe oraz potwierdzenia ich złożenia.

Informacje o sprawach spornych nie były samooczyszczeniem ani przyznaniem odpowiedzialności. Dokument przekazany zamawiającemu został zatytułowany jednoznacznie: „OŚW IADCZENIE W PRZEDMIOCIE INFORMACJI O SPRAWACH SPORNYCH (przedmiotowe nie stanowi samooczyszczenia)”. Oznaczenie to znajduje się w nagłówku i określa funkcję całego materiału. BBC ujawniło zdarzenia z daleko idącej ostrożności, przedstawiając własne stanowisko oraz dowody na ich sporny charakter.

Odpowiedź „tak” w JEDZ na pytanie, czy wcześniejsza umowa została rozwiązana przed czasem lub zastosowano porównywalną sankcję, odnosi się do obiektywnego faktu. Pytanie nie przesądza o winie, istotności zobowiązania, znaczącym stopniu naruszenia ani związku przyczynowym. Omyłkowe zaznaczenie pola dotyczącego self-cleaningu przy pkt 7 pozostawało w oczywistej sprzeczności z równocześnie złożonym dokumentem, który wprost self-cleaning wyłączał.

Zamawiający znał szczegółowe wyjaśnienia dotyczące S19, Krakowa i Garwolina. Nie mógł przedstawiać ich jako

okoliczności ujawnionych dopiero później lub zaskakujących. Jeżeli uważał, że relacja między JEDZ a załącznikiem jest niejasna, prawidłowym według odwołującego instrumentem było wezwanie do wyjaśnienia treści istniejących dokumentów. Nie chodzi o umożliwienie stworzenia nowego self-cleaningu, lecz o potwierdzenie znaczenia materiału już znajdującego się w aktach.

Transparentne ujawnienie zdarzenia spornego nie może być jednocześnie traktowane jako przyznanie odpowiedzialności i jako dowód braku transparentności. Zamawiający ma obowiązek zbadać treść ujawnienia, a nie przekształcać ostrożności wykonawcy w samodzielną podstawę sankcji.

Samooczyszczenie z art. 109 ust. 1 pkt 8 i 10 Pzp oceniono według niewłaściwego wzorca

1. Poszczególne zdarzenia miały odmienne mechanizmy i wymagały odmiennych reakcji Odwołujący przedstawił tabelaryczne zestawienie zdarzeń, wykrytej przyczyny nieprawidłowości i podjętych przez odwołującego środków zaradczych.

Zamawiający sprowadził wszystkie przypadki do ogólnej kategorii „błędu ludzkiego” i wyprowadził z niej wniosek, że system nie działa. Taka ocena pomija różnice w źródłach danych, rodzaju dokumentu, procesie weryfikacji i osobach uczestniczących. Nie można uznać, że środek dotyczący wersjonowania plików „zawiódł” dlatego, że w innym postępowaniu doszło do błędnej interpretacji kryterium. Nie można również wykazywać nieskuteczności środka zdarzeniem, które wystąpiło przed jego wdrożeniem.

1. Brześć Kujawski Zdarzenie dotyczące Brześcia powstało 23 marca 2026 r., a więc po terminie składania ofert w ŚCO. BBC nie mogło ujawnić wraz z ofertą okoliczności, która jeszcze nie istniała. Już 25 marca przeprowadzono kontrolę wewnętrzną, a 27 marca szkolenie odnoszące się do kwalifikacji, kryteriów, dokumentów źródłowych i konsekwencji błędów. Reakcja organizacyjna nastąpiła zatem natychmiast, nie dopiero w lipcu.

2 kwietnia 2026 r. BBC wniosło odwołanie w sprawie KIO 1493/26, kwestionując kwalifikację z art. 109 ust. 1 pkt 10 ustawy, w tym sposób rozumienia pojęcia „zakres”, przypisanie niedbalstwa oraz istotny wpływ informacji na decyzję zamawiającego. Odwołanie zostało cofnięte 6 maja, a 7 maja postępowanie umorzono bez rozpoznania meritum.

Cofnięcie nie jest wyrokiem potwierdzającym prawidłowość wykluczenia.

BBC nie twierdził, że samo wniesienie odwołania zawieszało obowiązki informacyjne albo prawnie uniemożliwiało selfcleaning. Wskazał, że istniał realny i udokumentowany spór co do kwalifikacji, a jednocześnie spółka nie pozostała bierna. W finalnej aktualizacji BBC przyjęło odpowiedzialność organizacyjną za sposób przygotowania informacji i zastosowało środki ostrożnościowe na wypadek uznania kwalifikacji z pkt 10. Nie oznaczało to rezygnacji z wszystkich argumentów prawnych dotyczących niejednoznaczności kryterium, winy i wpływu informacji.

Po dalszym szkoleniu z 8 lipca BBC 23 lipca złożyło kompletną aktualizację datowaną na 20 lipca. Aktualizacja nie stworzyła działań ex post. Uporządkowała, skonsolidowała i udokumentowała środki podejmowane od 25 marca.

Odwołujący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

Dowody: załącznik nr 12 - odwołanie KIO 1493/26, cofnięcie z 06.05.2026 r. i postanowienie z 07.05.2026 r.; załącznik nr 11 - lipcowa aktualizacja; załącznik nr 16 - matryca przyczyn i szkoleń; załącznik nr 17 - protokoły i dowody wdrożenia.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy i identyfikacja osobowej przyczyny nie są sprzeczne BBC przyjmuje odpowiedzialność za dokumenty składane w jego imieniu. Nie wyklucza to ustalenia, że bezpośrednią przyczyną konkretnej omyłki było działanie określonego pracownika, współpracownika lub źródła zewnętrznego. Właśnie identyfikacja osobowego i procesowego źródła ryzyka umożliwia zastosowanie środka adekwatnego - zmianę zakresu obowiązków, dodatkową weryfikację, ograniczenie uprawnień, szkolenie lub zakończenie współpracy.

Zamawiający błędnie przedstawia takie ustalenie jako zaprzeczenie odpowiedzialności spółki. Przeciwnie: odpowiedzialna organizacja nie poprzestaje na ogólnym stwierdzeniu „błąd przedsiębiorstwa”, lecz ustala, gdzie w procesie kontrolnym powstała luka i w jaki sposób ją zamknąć.

Zerwanie powiązań ocenia się przez rezultat, nie przez tryb rozwiązania stosunku pracy Art. 110 ust. 2 pkt 3 ustawy wymienia zerwanie powiązań z osobami odpowiedzialnymi jako przykład środka kadrowego, ale nie narzuca trybu rozwiązania stosunku prawnego. Dla celu prewencyjnego obojętne jest, czy stosunek pracy ustał wskutek wypowiedzenia pracodawcy, wypowiedzenia pracownika, porozumienia stron czy upływu czasu. Istotne jest, czy osoba rzeczywiście przestała uczestniczyć w przygotowaniu lub zatwierdzaniu dokumentów, utraciła dostęp do narzędzi i nie może ponownie wygenerować tego samego ryzyka.

Zamawiający oczekuje w praktyce sankcji dyscyplinarnej, której ustawa nie przewiduje. Art. 110 ustawy ustanawia test prewencyjny wobec przedsiębiorcy, a nie test sankcyjny wobec pracownika. Ponadto ustanie współpracy nie było jedynym środkiem; towarzyszyły mu zmiany proceduralne, weryfikacja krzyżowa, ograniczenia dostępowe, szkolenia i nadzór.

Audyt i rola radcy prawnego były elementem systemu, nie jego jedyną osią Zamawiający uczynił z relacji pomiędzy audytem, komisją i bieżącym wsparciem prawnym jeden z centralnych

argumentów odrzucenia. Nawet gdyby całkowicie pominąć ten dowód, nadal pozostają: reorganizacja i specjalizacja działu, kontrole, matryca błędów, ograniczenie dostępu do plików roboczych, obowiązek aktualizacji dokumentów, szkolenia, elektroniczny obieg dokumentów, check-listy, kontrola krzyżowa, zasady podpisywania dokumentów, zmiany kadrowe i zwiększony nadzór zarządczy.

Art. 110 ust. 3 ustawy wymaga oceny skumulowanej skuteczności środków. Zastrzeżenie wobec niezależności jednego instrumentu nie uprawnia do zanegowania wszystkich pozostałych bez ich odrębnej analizy. Również udział członka zarządu w kontroli nie pozbawia systemu wartości z definicji; odpowiedzialność zarządcza i kontrola mogą współistnieć, jeżeli istnieją dodatkowe poziomy weryfikacji i dokumentowanie decyzji.

Brak wykazanej szkody nie może zostać zastąpiony roszczeniami z innych zdarzeń Art. 110 ust. 2 pkt 1 ustawy wymaga naprawienia szkody lub zobowiązania do jej naprawienia w takim zakresie, w jakim szkoda rzeczywiście została wyrządzona. BBC wskazało, że zdarzenia informacyjne nie spowodowały szkody osób trzecich. Zamawiający zanegował to twierdzenie przez odwołanie do roszczeń i sporów z umów S19, Kraków i Garwolin - a więc do innych zdarzeń, należących do pkt 7.

Nie można mieszać potencjalnych roszczeń kontraktowych z ewentualną szkodą wynikającą z błędu w JEDZ lub kryterium. Jeżeli zamawiający uważał, że konkretne zdarzenie z pkt 8 lub 10 wyrządziło konkretną szkodę, powinien ją oznaczyć i wykazać związek przyczynowy. Brak takiego ustalenia nie może prowadzić do niemożliwego obowiązku naprawienia szkody nieoznaczonej.

Zamawiający zastosował asymetryczny standard dowodowy i standard „zero błędów” Od BBC wymagano pełnej dokumentacji każdej czynności, idealnej spójności dat i sformułowań oraz dowodu faktycznego stosowania każdego narzędzia. Jednocześnie własne twierdzenia o pozorności kontroli, fikcyjności systemu, braku działania procedur i rzekomym „wkalkulowaniu” błędów zamawiający oparł na przypuszczeniach. Nie wykazał, że szkolenia się nie odbyły, kontrole były fikcyjne, procedury nie obowiązywały ani że osoby odpowiedzialne nadal uczestniczyły w procesach.

Ciężar wykazania self-cleaningu spoczywa na BBC, ale nie oznacza to prawa zamawiającego do odrzucenia przedstawionych dowodów przez samą insynuację. Ocena musi wskazać, który konkretny element art. 110 ust. 2 nie został spełniony, który środek jest nieadekwatny do jakiej przyczyny i dlaczego jego wdrożenie nie ogranicza ryzyka.

Uzasadnienie posługuje się przede wszystkim oceną reputacyjną, a nie takim testem.

Aktualizacja self-cleaningu przed wyborem była dopuszczalna i wymagała łącznej oceny Teza zamawiającego, że self-cleaning jest „jednokrotny” i późniejsze złożenie jakiegokolwiek materiału nie może być uwzględnione, jest zbyt kategoryczna. Jednokrotność chroni postępowanie przed nieograniczonym ciągiem wezwań i tworzeniem procedury dopiero przed KIO. Nie oznacza zakazu dobrowolnego przedstawienia przed decyzją o wykluczeniu aktualnych informacji o zdarzeniu, które powstało już po ofercie, oraz środkach wdrożonych natychmiast po tym zdarzeniu.

TSUE w wyroku z 14 stycznia 2021 r., C-387/19, RTS infra, wskazał, że obowiązek dobrowolnego przedstawienia dowodów środków naprawczych już wraz z ofertą nie może wynikać z samej praktyki, jeżeli nie został w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny ustanowiony w prawie krajowym i dokumentach zamówienia. Orzeczenie nie daje wykonawcy prawa do dowolnego naprawiania sytuacji na etapie odwoławczym, ale sprzeciwia się automatycznemu zamknięciu możliwości przedstawienia materiału z przyczyn czysto temporalnych bez jednoznacznej podstawy.

KIO w wyroku z 6 sierpnia 2024 r., KIO 2465/24, wskazała ponadto, że w konkretnych okolicznościach pierwotny selfcleaning i jego aktualizację należy czytać łącznie, a ocena nie może pomijać środków wdrożonych i wykazanych w pierwszym dokumencie. W niniejszej sprawie lipcowa aktualizacja uzupełniała historię wdrożeń o nowe zdarzenie i nowe działania. Zamawiający powinien był ocenić dokumenty jako całość.

SW Z sama wymagała przed wyborem potwierdzenia aktualności informacji zawartych w JEDZ w zakresie art. 109 ust. 1 pkt 7, 8 i 10 ustawy. Nie można jednocześnie wymagać aktualności na moment rozstrzygnięcia i twierdzić, że wykonawca nie może przekazać aktualnego materiału o sytuacji podmiotowej.

Usunięcie z finalnego katalogu Państwowego Muzeum Etnograficznego również nie stanowiło zatajenia. BBC uznało, że przy kwalifikacji zdarzenia z pkt 10 upłynął właściwy okres wykluczenia. Co najmniej była to kwestia wymagająca weryfikacji daty zdarzenia z art. 111 pkt 6 ustawy, a nie automatycznego uznania aktualizacji za przejaw chaosu. Finalny dokument miał przedstawiać katalog aktualny, a nie historyczny rejestr wszystkich zdarzeń.

Uzasadnienie zaskarżonej czynności jest wynikowe, wewnętrznie sprzeczne i nieweryfikowalne „Sekwencja zdarzeń” miesza art. 109 ust. 1 pkt 7 z pkt 8 i 10 W akapicie rozpoczynającym się od słów „Sekwencja zdarzeń” zamawiający twierdzi, że kolejne naruszenia „tego samego rodzaju” następowały w kwietniu, czerwcu i grudniu 2025 r., a następnie obejmuje jednym nawiasem zarówno informacje wprowadzające w błąd, jak i nienależyte wykonywanie umów prowadzące do odstąpień.

Daty te odnoszą się odpowiednio do postępowania Łukasiewicz, Państwowego Muzeum Etnograficznego oraz Sądu

Apelacyjnego w Katowicach/Sądu Okręgowego w Sosnowcu. Są to zdarzenia informacyjne z pkt 8 lub 10. Nie dotyczą S19, Krakowa ani Garwolina. Kontrakty z pkt 7 mają inne daty: wypowiedzenie S19 - 21 maja 2024 r., zdarzenia krakowskie - marzec 2025 r., Garwolin - 2 lipca 2025 r.

W jednym zdaniu połączono więc odmienne podstawy prawne, odmienne stosunki i odmienne przyczyny. Następnie liczba zdarzeń służy jako argument, że wszystkie środki były nieskuteczne. To nie jest subsumcja, lecz retoryczne kumulowanie okoliczności. Dodatkowo każde z trzech zdarzeń informacyjnych miało inny mechanizm i dedykowaną reakcję, co pokazuje matryca zamieszczona wyżej.

Zamawiający oparł ocenę wiarygodności na błędnej dacie terminu składania ofert Uzasadnienie wskazuje, że dokument datowany na 9 marca 2026 r. miał powstać po terminie składania ofert 5 marca 2026 r. Tymczasem późniejsza zmiana SW Z wskazuje 12 marca 2026 r., a protokół postępowania - 13 marca 2026 r.

Niezależnie od rozbieżności między tymi dwoma dokumentami, 9 marca poprzedza każdą z aktualnych dat.

Nie jest to drobny błąd bez znaczenia. Zamawiający wykorzystał rzekome powstanie dokumentu po terminie jako argument o roboczym charakterze, niedopuszczalnej aktualizacji i braku kontroli jakości. Skoro przesłanka faktyczna była nieprawdziwa, odpada także wniosek budowany na jej podstawie.

Uwagi o stopce, przecinkach i rzekomo urwanych zdaniach są irrelewantne Zamawiający wskazał stopkę „v. 09_03_2025” i przytoczył fragment zdania kończący się na słowach „a BBC popiera”, określając go jako urwany i niegramatyczny. Oryginalne zdanie ma jednak dalszy ciąg: „że w stosunku do BBC nie zachodzą przesłanki...”. Cytat stał się urwany dlatego, że zamawiający sam zakończył go przed końcem.

Można dostrzec niezręczność składniową lub literówkę. Nie istnieje jednak jakikolwiek związek logiczny pomiędzy stylistyką pojedynczego zdania a faktycznym przeprowadzeniem kontroli, szkoleń, zmian proceduralnych i kadrowych.

Art. 110 ustawy nie ustanawia testu bezbłędności językowej dokumentu. Uczynienie takich elementów dowodem pozorności całego systemu jest rażąco nieproporcjonalne.

Historyczne wyroki i rozstrzygnięcia nie stanowią prejudykatu dla stanu z 2026 r.

Wyroki KIO 2143/23, KIO 2147/23 i KIO 902/24 dotyczyły innych postępowań, innych zdarzeń, innych dokumentów i wcześniejszego modelu compliance. KIO 902/24 dotyczyło postępowania, w którym przewidziano pkt 5 i 7, oraz innych kontraktów. Nie oceniano w tych sprawach kontroli i szkoleń z 2026 r., aktualnej matrycy przyczyn, nowych mechanizmów dostępu i weryfikacji ani Brześcia.

Zamawiający może znać historyczne orzeczenia, ale nie może traktować ich jak wiążącego prejudykatu co do każdego przyszłego dokumentu BBC. Nawet KIO 2465/24 pokazuje, że kolejny przypadek nie dowodzi nieskuteczności wcześniejszych środków, jeżeli zdarzenie miało miejsce przed ich wdrożeniem lub wynikało z odmiennego mechanizmu; konieczna jest analiza chronologii i adekwatności.

Punkt VIII nie zawiera merytorycznej oceny aktualizacji z 20 lipca Punkt VIII, zatytułowany „Kolejna aktualizacja oświadczenia o samooczyszczeniu”, nie zawiera żadnej merytorycznej oceny aktualizacji z 20 lipca 2026 r. Nie zawiera ustaleń dotyczących Brześcia, kontroli z 25 marca, szkoleń z 27 marca i 8 lipca, wykazu przyczyn, aktualnego systemu ani referencji.

Dopiero w konkluzji zamawiający stwierdza, że self-cleaning „ostatnio zaktualizowany” 20 lipca nie przyniósł skutku.

Brakuje całego ogniwa między materiałem a konkluzją. Nie wiadomo, czy dokument został w ogóle zbadany, które elementy uznano za niewystarczające i dlaczego. KIO 2947/23 podkreśla, że uzasadnienie odrzucenia musi być pełne i szczegółowe, aby wykonawca mógł realnie skorzystać ze środka ochrony prawnej.

Brakującego uzasadnienia nie można stworzyć dopiero przed Izbą Przedmiotem kontroli jest czynność w takim kształcie, w jakim została zakomunikowana BBC 24 lipca 2026 r. zamawiający nie może dopiero w odpowiedzi na odwołanie lub na rozprawie wskazać nowych braków lipcowej aktualizacji, nowych powodów uznania środków za nieadekwatne albo nowych kwalifikacji prawnych faktów.

Dopuszczenie późniejszego uzupełnienia pozbawiłoby art. 253 ust. 1 pkt 2 ustawy funkcji gwarancyjnej: wykonawca składałby odwołanie przeciw niepełnej decyzji, a rzeczywiste powody poznawałby dopiero po upływie terminu. Utrwalona linia KIO, w tym KIO 2947/23, wymaga podania pełnych przyczyn już w zawiadomieniu. Brak uzasadnienia finalnej aktualizacji powinien samodzielnie prowadzić do unieważnienia odrzucenia i powtórzenia badania.

Ocena zamawiającego ma charakter wynikowy Zestawienie opisanych błędów pokazuje wspólny wzorzec: każdej okoliczności przypisano najbardziej obciążające znaczenie. Transparentne ujawnienie sporów stało się „przyznaniem” podstawy, brak selfcleaningu z pkt 7 - dowodem nierzetelności, odejście pracowników - środkiem nieważnym, udział zarządu - brakiem niezależności, audyt - osią całego systemu, aktualizacja - chaosem, a literówka - dowodem pozorności.

Taka ocena nie przebiega od faktów do normy. Zaczyna się od zbiorczej tezy o konieczności eliminacji BBC, a następnie gromadzi okoliczności tworzące negatywne wrażenie. Art. 16 ustawy wymaga oceny neutralnej, przejrzystej i proporcjonalnej, a nie narracji ukierunkowanej na z góry przyjęty wynik.

Nierówne traktowanie - B-ACT otrzymał dokładnie tę procedurę, której odmówiono BBC 18 czerwca 2026 r. zamawiający skierował do Konsorcjum B-ACT wezwanie na podstawie art. 128 ust. 1 i 4 ustawy, w związku z art. 109 ust. 1 pkt 7 i art. 110 ustawy. Zażądał szczegółowego opisu zdarzenia ujawnionego w JEDZ, wskazania kontraktu, daty, przyczyn, trybu zakończenia i aktualnego stanu sporu. Następnie zażądał stanowiska, czy pkt 7 zachodzi, a w razie jego zanegowania - uzasadnienia. Dopiero jeżeli wykonawca powołuje się na art. 110, zamawiający zażądał środków naprawczych i dowodów.

Wezwanie B-ACT prawidłowo rozdzielało dwie płaszczyzny: wyjaśnienie, dlaczego pkt 7 nie zachodzi, oraz self-cleaning na wypadek przyjęcia podstawy. Wobec BBC zamawiający zastosował rozumowanie odwrotne: skoro BBC zaprzecza pkt 7 i nie prowadzi z niego self-cleaningu, uznał to za okoliczność obciążającą. Nie skierował wezwania mimo widocznej rozbieżności między JEDZ a dokumentem „przedmiotowe nie stanowi samooczyszczenia”.

Odwołujący przedstawił tabelarycznie różnice w wezwaniach i ocenie złożonych przez odwołującego i B-ACT dokumentów.

Nie istnieje obiektywne uzasadnienie dla odmiennego standardu. Obie sytuacje dotyczyły JEDZ, wcześniejszej umowy, sporu i relacji między zaprzeczeniem podstawie a self-cleaningiem. Różnica proceduralna mogła bezpośrednio zadecydować o wyniku Postępowania.

Odwołujący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów:

Dowody: załącznik nr 18 - wezwanie B-ACT z 18.06.2026 r., JEDZ B-ACT i odpowiedź na wezwanie; załącznik nr 19 zestawienie porównawcze JEDZ wykonawców.

Okresy wykluczenia i zasada proporcjonalności wykluczają „wieczystą” negatywną ocenę BBC Zdarzenia historyczne nie mogą bezterminowo przedłużać sankcji Art. 111 ustawy określa ustawowe okresy wykluczenia właściwe dla pkt 7, 8 i 10. Zdarzenia znajdujące się poza tymi okresami nie mogą stanowić samodzielnej podstawy wykluczenia ani być używane do faktycznego przedłużania sankcji bez końca. Mogą mieć ograniczone znaczenie kontekstowe, ale ciężar aktualnej oceny musi spoczywać na zdarzeniach mieszczących się w okresach i na aktualnych środkach.

Zamawiający przywołuje zdarzenia i orzeczenia z lat 2022-2023 oraz wcześniejszy model selfcleaningu tak, jakby raz sformułowana negatywna ocena definitywnie dyskwalifikowała BBC na przyszłość. Taki model przeczy celowi art. 110, który właśnie umożliwia odzyskanie rzetelności przez rzeczywiste działania naprawcze.

Nie przeprowadzono testu art. 109 ust. 3 ustawy dla pkt 7 Nawet gdyby zamawiający wykazał wszystkie elementy pkt 7 dla któregokolwiek kontraktu, powinien dodatkowo ocenić, czy wykluczenie nie jest oczywiście nieproporcjonalne. Nie wystarcza ogólne stwierdzenie, że zdarzenia nie są drobne i że inwestycja wymaga zaufania.

Należało zestawić wagę konkretnego naruszenia z jego skutkiem, zakresem wykonania umowy, spornym charakterem, upływem czasu, aktualną praktyką, działaniami naprawczymi, brakiem wykazanej szkody z błędów informacyjnych oraz późniejszym należytym wykonaniem projektu szpitalnego. KIO 3196/23 i KIO 1429/23 podkreślają konieczność takiej indywidualnej oceny.

Argument BBC o niewielkim odsetku omyłek względem ponad stu złożonych ofert rocznie nie miał usprawiedliwiać błędów. Miał wykazać skalę procesów, incydentalność konkretnych mechanizmów oraz brak podstaw do prognozy, że przedsiębiorstwo jest strukturalnie nierzetelne. Zamawiający odwrócił znaczenie tego argumentu, uznając go za „wkalkulowanie” błędów, bez analizy ich rodzaju i chronologii.

Odwołujący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów. Dokumenty znajdujące się już w aktach postępowania są powoływane również na okoliczność materiału, którym zamawiający dysponował przed 24 lipca 2026 r. Dokumenty spoza akt służą wykazaniu rzeczywistego charakteru sporów, dalszego przebiegu projektów i wdrożenia środków.

5Zawiadomienie z 24.07.2026 r.

Treść czynności, zastosowane podstawy i brak merytorycznej oceny punktu VIII.

6Protokół postępowania Terminy, oferta wybrana, punktacja, przebieg badania, wezwania i lista załączników.

7SWZ i zmiany/wyjaśnienia Katalog art. 109 ust. 1 pkt 4, 7, 8, 10; kryteria; aktualność oświadczeń; terminy.

8Oferta BBC, JEDZ i wykaz osób Treść oświadczeń, widoczna niejednoznaczność oraz realna możliwość uzyskania zamówienia.

9Informacje o sprawach spornych z załącznikami Jednoznaczne wyłączenie self-cleaningu z pkt 7 oraz stanowisko w S19, Krakowie i Garwolinie.

10-11Self-cleaning 09.03/23.04 i aktualizacja 20/23.07 Zakres zdarzeń, chronologia, środki i ich aktualizacja.

12KIO 1493/26: odwołanie, cofnięcie, umorzenie Rzeczywisty charakter sporu, brak merytorycznego rozstrzygnięcia i równoległe działania naprawcze.

13Pakiet S19 Alternatywne przyczyny, korespondencja, odpowiedź na wypowiedzenie i mediacja.

14Pakiet Kraków/Thermoexpert Wykonanie tego samego projektu, porównanie zakresów i pozytywna referencja.

15Pakiet Garwolin Sporność odstąpienia, akceptacja personelu, zakres odbiorów i stanowisko BBC.

16-17Matryca błędów, szkolenia, kontrole i dowody wdrożenia Odmienność przyczyn, adekwatność środków oraz ich faktyczne stosowanie.

18Wezwanie B-ACT, JEDZ i odpowiedź Korzystniejszy standard proceduralny zastosowany wobec innego wykonawcy.

19Zestawienie JEDZ wykonawców Spójność albo brak spójności standardu badania dokumentów.

4 sierpnia 2026 r. zamawiający poinformował o wniesieniu odwołania.

4 sierpnia 2026 r. wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia Konsorcjum firm ZDI Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zamościu, ul. Jana Kiepury 6 i ZBM Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie, ul. Cybernetyki 19B zgłosili swój udział w postępowaniu odwoławczym po stronie zamawiającego.

Zgłoszenie zostało wniesione przez prezesa zarządu lidera konsorcjum. Wniósł o oddalenie odwołania w całości. Do zgłoszenia nie dołączono pełnomocnictwa dla lidera konsorcjum. Do zgłoszenia dołączono dowody jego przekazania stronom.

Przystępujący wskazał, że posiada interes w rozstrzygnięciu odwołania na korzyść zamawiającego, tj. przez jego oddalenie w całości. Przystępujący pozostają bowiem wykonawcami, którego oferta została uznana za najkorzystniejszą w postępowaniu.

Ewentualne rozstrzygnięcie odwołania zgodnie z żądaniem odwołującego, może doprowadzić do unieważnienia czynności zamawiającego polegającej na wyborze oferty najkorzystniejszej w postępowaniu.

Przystępujący wskazał jednocześnie, że stosownie do przepisu art. 44 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21.05.2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego, w związku z faktem, że postępowanie zostało wszczęte przed dniem 13.03.2026 r., do przedmiotowego postępowania odwoławczego zastosowanie znajdują przepisy ustawy w brzmieniu sprzed 13.03.2026 r.

W interesie przystępujących leży, aby Krajowa Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie wniesione w przedmiotowej sprawie w zakresie czynności i zaniechań zamawiającego i tym samym, potwierdziła prawidłowość działań podjętych przez zamawiającego.

14 sierpnia 2026 r. zamawiający złożył odpowiedź na odwołanie przez należycie umocowanego pełnomocnika. Wniósł o:

1. oddalenie odwołania;
2. zasądzenie od odwołującego na rzecz zamawiającego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych.

Odwołanie – mimo znacznej objętości – nie dostarcza podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z zarzutów. W istotnej części polemizuje ono z czynnością o treści innej niż rzeczywista. Centralny zarzut braku „jakiejkolwiek merytorycznej oceny” aktualizacji samooczyszczenia z 20 lipca 2026 r. (zarzut nr 7) pozostaje w oczywistej sprzeczności z pkt VIII zawiadomienia z dnia 24 lipca 2026 r. o wyborze oferty najkorzystniejszej, obejmującego uzasadnienie odrzucenia oferty odwołującego (dalej: „Zawiadomienie”), który ocenie tej aktualizacji poświęca pięć obszernych akapitów – od rekonstrukcji jej zakresu przedmiotowego, przez analizę każdej z przesłanek art. 110 ust. 2 ustawy, po ocenę znaczenia nowo ujawnionego wykluczenia z dnia 23 marca 2026 r. Odwołanie zmierza nadto do przeniesienia na zamawiającego ciężaru dowodu, który w zakresie samooczyszczenia ustawa – art. 110 ust. 2 Pzp in principio („jeżeli udowodni zamawiającemu”) – lokuje jednoznacznie po stronie wykonawcy.

Wreszcie odwołanie kwestionuje znaczenie okoliczności, których faktycznego zaistnienia nie zaprzecza. Odwołujący nie twierdzi, że autor „zewnętrznego” audytu nie był zarazem dedykowanym prawnikiem działu zamówień i przewodniczącym komisji ds. badania ofert, że komisja ta nie obradowała w składzie jednoosobowym, że wskazane osoby nie rozwiązały umów z własnej inicjatywy, że uchwała nr 2 z 19 stycznia 2026 r. nie posługuje się czasem przyszłym ani że trzon deklarowanych środków nie pochodzi z lat 2022–2023 – przekonuje jedynie, że okolicznościom tym nie należało przypisywać wagi, którą przypisał im zamawiający. Spór ma zatem charakter ocenny, a dokonana ocena mieści się w granicach luzu wyznaczonego przez art. 110 ust. 3 i art. 109 ust. 3 ustawy i została wyczerpująco uzasadniona.

Wszystkie fakty konstytuujące podstawy odrzucenia oferty wynikają przy tym z dokumentów pochodzących od samego odwołującego – z jego JEDZ (twierdząca odpowiedź na pytanie o wcześniejsze rozwiązanie umowy), z „Informacji o sytuacjach spornych” wraz z załącznikami oraz z załączników A1 i B1 do kolejnych wersji oświadczenia o samooczyszczeniu. Odwołujący zarzucił więc zamawiającemu niewykazanie okoliczności, które sam zamawiającemu przedłożył.

Termin składania ofert – po zmianie SW Z – upływał 13 marca 2026 r., którą to datę odnotowuje protokół postępowania.

Wraz z ofertą odwołujący złożył JEDZ, w którym oświadczył twierdząco o wcześniejszym rozwiązaniu umowy w sprawie zamówienia publicznego, pozostawiając pole przeznaczone na szczegółowe informacje niewypełnione, a przedsięwzięte środki naprawcze opisał wyłącznie jako „Informacje o sytuacjach spornych wraz z załącznikami”; równocześnie – w tym samym JEDZ – potwierdził, że nie jest winny poważnego wprowadzenia w błąd, nie zataił informacji ani wskutek

zaniedbania nie przedstawił informacji wprowadzających w błąd. Tożsame oświadczenia złożono w JEDZ podmiotu udostępniającego zasoby. Wraz z ofertą przedłożono dokumenty pn. „Informacje o sytuacjach spornych” z załącznikami oraz dokumenty samooczyszczenia.

23 kwietnia 2026 r. odwołujący z własnej inicjatywy przekazał „aktualną wersję” dokumentów samooczyszczenia – oświadczenie datowane na 9 marca 2026 r. wraz z załącznikami A1 i B1 oraz nr 1–16. 23 lipca 2026 r., również z własnej inicjatywy, przekazał kolejną aktualizację – oświadczenie z 20 lipca 2026 r., obejmujące wykluczenie przez Skarb Państwa – Dyrektora Sądu Apelacyjnego w Katowicach (23 grudnia 2025 r.) oraz ujawnione po raz pierwszy wykluczenie z dnia 23 marca 2026 r. w postępowaniu prowadzonym przez pełnomocnika Kujawsko-Pomorskiej Akademii Innowacji (art. 109 ust. 1 pkt 10 ustawy), z jednoczesnym – wyrażonym explicite – zawężeniem procedury naprawczej do przesłanek z art. 108 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz art. 109 ust. 1 pkt 8–10 ustawy, a więc z pominięciem przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy. 24 lipca 2026 r. zamawiający zawiadomił o wyborze oferty Konsorcjum ZDI Sp. z o.o. / ZBM S.A. oraz o odrzuceniu oferty odwołującego na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy; uzasadnienie tej czynności (pkt I–IX Zawiadomienia) obejmuje ocenę wszystkich trzech wersji dokumentów naprawczych, w tym – w pkt VIII – ocenę aktualizacji z 20 lipca 2026 r.

Zarzuty dotyczące art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy (zarzuty nr 1 i 2) Na podstawę faktyczną zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy składają się trzy zdarzenia, mieszczące się w trzyletnim okresie z art. 111 pkt 4 ustawy i wynikające z dokumentów przedłożonych przez samego odwołującego – wypowiedzenie z 21 maja 2024 r. przez GDDKiA umowy o nadzór nad projektowaniem i realizacją odcinków drogi S19, odstąpienie z 21 marca 2025 r. od umowy przez Małopolski Szpital Ortopedyczno-Rehabilitacyjny im. prof. B. Frańczuka oraz warunkowe odstąpienie z 2 lipca 2025 r. od umowy o pełnienie funkcji inwestora zastępczego przez Szpital Mazowiecki w Garwolinie Sp. z o.o. Zaistnienie żadnego z tych zdarzeń nie jest w odwołaniu kwestionowane; sporne są ich przyczyny. Dodatkowo spełnienie wobec BBC przesłanek art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy w związku z wcześniejszym odstąpieniem od umowy potwierdziła Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z 8 kwietnia 2024 r., KIO 902/24 – a więc nie „jednostronna deklaracja wcześniejszego zamawiającego”, lecz orzeczenie organu ochrony prawnej.

Zakwestionowanie wypowiedzenia lub odstąpienia przed sądem powszechnym nie uchyla przesłanki wykluczenia.

Konstrukcja art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy opiera się na fakcie kwalifikowanego zdarzenia (rozwiązanie umowy, odszkodowanie, wykonanie zastępcze, realizacja uprawnień z rękojmi), nie zaś na prawomocnym przesądzeniu jego cywilnoprawnej zasadności; pogląd przeciwny – w myśl którego wszczęcie sporu sądowego zawieszałoby stosowanie przepisu – czyniłby go martwym wobec każdego wykonawcy kwestionującego odstąpienie, a więc w praktyce wobec każdego wykonawcy. Zamawiający nie zastępuje sądu cywilnego i nie rozstrzyga sporu o roszczenia; dokonuje własnej, prognostycznej oceny rzetelności wykonawcy na podstawie dostępnego materiału (por. wyrok SO w Warszawie z 23 sierpnia 2019 r., XXIII Ga 469/19). Stanowisko odwołującego co do S19, Krakowa i Garwolina – alternatywne przyczyny, zarzuty braku współdziałania, sporność oświadczeń – zostało zamawiającemu przedstawione, przezeń odnotowane i ocenione jako konsekwentne zaprzeczanie własnej odpowiedzialności, które na gruncie art. 110 ustawy wyklucza skorzystanie z instytucji samooczyszczenia, ponieważ jej warunkiem wstępnym jest uznanie odpowiedzialności (XXIII Ga 469/19). Nie jest zatem tak, że zamawiający „automatycznie przyjął wersję” wcześniejszych zamawiających – zamawiający przyjął fakt trzech rozwiązań umów, niesporny i wynikający także z JEDZ odwołującego, oraz stwierdził, że wykonawca faktu tego niczym nie zneutralizował.

Kwalifikowany charakter zdarzeń nie budzi wątpliwości. Rozwiązanie umowy przed czasem przez zamawiającego publicznego jest reakcją na naruszenie o wadze uzasadniającej zerwanie stosunku obligacyjnego – najdalej idącą sankcją kontraktową, po którą nie sięga się wobec uchybień marginalnych. W tej sprawie chodzi przy tym o trzy umowy rodzajowo tożsame lub zbliżone do przedmiotu postępowania (nadzór nad projektowaniem i realizacją inwestycji drogowej oraz dwie usługi dla podmiotów leczniczych, w tym usługa inwestora zastępczego), rozwiązane przez trzech różnych, niezależnych od siebie zamawiających w okresie kilkunastu miesięcy. Odwołujący nie wskazał, na czym miałaby polegać „marginalność” lub „nieistotność” któregokolwiek z tych zdarzeń; ogranicza się do tezy, że zamawiający powinien był zrekonstruować przebieg każdej z umów w stopniu właściwym postępowaniu rozpoznawczemu. Standardu takiego nie formułują ani powołane w odwołaniu wyroki KIO 3196/23 i KIO 1429/23 – które dotyczą obowiązku wykazania elementów przesłanki, nie zaś obowiązku przeprowadzenia zastępczego procesu cywilnego – ani art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy, którego wykładnia proponowana przez odwołującego pozbawiałaby zamawiających realnej możliwości stosowania przepisu.

Referencja Thermoexpert z 10 stycznia 2026 r. dotyczy odrębnego stosunku prawnego z podmiotem trzecim i – jak przyznaje sam odwołujący – „nie rozstrzyga samodzielnie wszystkich cywilnoprawnych kwestii pierwotnej umowy”.

Potwierdza co najwyżej kompetencje techniczne, które – jak wprost wskazano w pkt VII Zawiadomienia – nie są przedmiotem wątpliwości zamawiającego; nie uchyla natomiast faktu odstąpienia przez Szpital od umowy z odwołującym ani nie odnosi się do rzetelności informacyjnej, której dotyczą pozostałe przesłanki.

Chybiony jest wreszcie zarzut „przemycenia” modelu oceny z art. 109 ust. 1 pkt 5 ustawy. Podstawę prawną czynności stanowią wyłącznie przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 7, 8 i 10 Pzp – i tylko one zostały powołane w sentencji pkt I Zawiadomienia. Uwzględnienie powtarzalności naruszeń nie jest „modelem pkt 5”, lecz obligatoryjnym elementem oceny z art. 110 ust. 3 ustawy (waga i szczególne okoliczności czynu wykonawcy) oraz art. 109 ust. 3 ustawy (proporcjonalność), do czego wprost upoważnia motyw 101 dyrektywy 2014/24/UE, wskazujący powtarzające się, choćby drobne nieprawidłowości jako okoliczność uzasadniającą wątpliwości co do wiarygodności wykonawcy.

Wzmianka o art. 109 ust. 1 pkt 9 ustawy pojawia się w Zawiadomieniu wyłącznie jako element rekonstrukcji ustaleń Dyrektora Sądu Apelacyjnego w Katowicach (szablonowość dokumentów odwołującego, odwołujących się do przesłanki nieprzewidzianej w tamtym postępowaniu) – nie jako podstawa czynności w postępowaniu.

Rozstrzygające pozostaje na koniec to, co między stronami bezsporne – w zakresie art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy samooczyszczenia nie przeprowadzono. Odwołujący przyznaje to wprost w odwołaniu („Nie uczyniło tego dla sporów kontraktowych z pkt 7”), a oświadczenie z 20 lipca 2026 r. zawężenie to formalizuje. Skoro przesłanka zachodzi, a wykonawca – zaprzeczając odpowiedzialności – z dobrodziejstwa art. 110 ustawy nie korzysta, wykluczenie ma charakter obligatoryjny, a poprzedzająca je ocena proporcjonalności została przeprowadzona (o czym poniżej).

Zarzut wadliwej oceny samooczyszczenia w zakresie art. 109 ust. 1 pkt 8 i 10 ustawy (zarzut nr 3) Zawiadomienie przeprowadza dokładnie ten test, którego przeprowadzenia domaga się odwołujący – odrębnie dla każdej z kumulatywnych przesłanek art. 110 ust. 2 ustawy. W zakresie przesłanki naprawienia szkody (pkt 1) stwierdzono, że oświadczenie nie zawiera ani wykazania naprawienia szkody, ani zobowiązania do jej naprawienia, a kwituje ją generalną tezą o braku „jakichkolwiek szkód u osób trzecich”. W zakresie przesłanki wyczerpującego wyjaśnienia faktów (pkt 2) stwierdzono – na podstawie konfrontacji oświadczenia z jego własnymi załącznikami – że zdarzenie w postępowaniu zamawiającego – Państwowego Muzeum Etnograficznego zredukowano do omyłki kancelaryjnej, gdy odrzucenie oferty nastąpiło tam z pięciu podstaw, w tym wskutek negatywnej oceny ówczesnego samooczyszczenia; że zdarzenie katowickie przedstawiono jako sanowaną omyłkę, gdy obejmowało stwierdzenie przesłanek z art. 109 ust. 1 pkt 5, 7, 8 i 10 ustawy; oraz że całkowicie pominięto wykluczenie z 11 kwietnia 2025 r. przez Sieć Badawczą Łukasiewicz. W zakresie przesłanki konkretnych środków (pkt 3) sformułowano sześć precyzyjnie udokumentowanych ustaleń – kumulację trzech ról (doradca, kontroler, „zewnętrzny” audytor) w osobie tego samego prawnika, jednoosobowy skład komisji i udział w niej członka zarządu sprawującego pieczę nad kontrolowanym obszarem, bliźniaczą treść protokołów kontroli dotyczących zdarzeń rodzajowo odmiennych, brak jakiegokolwiek własnego środka kadrowego (rozwiązania umów z inicjatywy samych pracowników), deklaratywny lub przyszły charakter środków przedstawianych jako nowe oraz oparcie trzonu systemu na instrumentach z lat 2022–2023, których praktyczną bezskuteczność Izba stwierdziła już w wyroku KIO 2143/23. Żadnego z tych ustaleń odwołanie nie podważa co do faktów; zarzut „wybiórczości” myli przy tym wybiórczość oceny z wybiórczością samego oświadczenia – to ono, nie zamawiający, pomija i bagatelizuje zdarzenia wbrew treści własnych załączników.

Teza o zastosowaniu „standardu absolutnej bezbłędności” jest figurą polemiczną, której w zawiadomieniu odpowiednika brak. Zamawiający nie wymagał, aby po wdrożeniu środków „nigdy więcej nie wystąpił jakikolwiek błąd”; stwierdził, że naruszenie tego samego rodzaju – przedstawienie informacji wprowadzających w błąd co do doświadczenia (art. 109 ust. 1 pkt 10 ustawy) – powtórzyło się 23 marca 2026 r., już po wdrożeniu środków ze stycznia 2026 r., jako trzecie w ciągu roku zdarzenie tej kategorii (Sieć Badawcza Łukasiewicz – 11 kwietnia 2025 r., Sąd Apelacyjny w Katowicach – 23 grudnia 2025 r., Kujawsko-Pomorska Akademia Innowacji – 23 marca 2026 r.). Jest to dokładnie to kryterium, które sam odwołujący deklaruje jako właściwe („konkretna przyczyna – konkretny środek – dowód wdrożenia – wpływ na ryzyko powtórzenia”), zastosowane jedynie z wynikiem dla niego niekorzystnym, ponieważ ryzyko powtórzenia nie tylko nie zostało ograniczone, lecz się zmaterializowało. Z tych samych względów nietrafny jest zarzut pominięcia prognostycznego charakteru samooczyszczenia. Prognoza została postawiona i wypadła negatywnie, a najbardziej miarodajnym jej sprawdzianem jest postępowanie wykonawcy po wdrożeniu środków – w tym oświadczenia złożone w samym postępowaniu, wewnętrznie sprzeczne według schematu ocenionego uprzednio w Katowicach (twierdząca odpowiedź w JEDZ przy niewypełnionym polu szczegółów; wskazanie jako środka naprawczego dokumentu, któremu sam wykonawca w innym postępowaniu konsekwentnie odmawiał charakteru samooczyszczenia; równoczesne zaprzeczenie winy wprowadzenia w błąd mimo objęcia takich zdarzeń samooczyszczeniem), i to pomimo uchwały wprowadzającej „obowiązek ujednolicenia zasad wypełniania JEDZ”.

Nie doszło również do pominięcia „skumulowanego efektu” środków. Ocena z art. 110 ust. 3 ustawy objęła system jako całość; środki oceniono zarówno pojedynczo, jak i łącznie, a wniosek o ich łącznej niewystarczalności wspiera – niezależnie od wad strukturalnych – nawrót naruszeń. Argument, że „nawet po całkowitym pominięciu audytu” pozostają dalsze instrumenty, pomija ustalenie, że trzon owych instrumentów pochodzi z lat 2022–2023 i obowiązywał w czasie wszystkich zdarzeń z lat 2024–2026, elementy nowe zaś mają charakter deklaratywny (uchwała formułowana w czasie przyszłym, niedatowane wzorce dokumentów) – czego odwołanie nie kwestionuje. W odniesieniu do środków kadrowych

istota ustalenia zamawiającego nie dotyczy „trybu rozwiązania stosunku pracy”, lecz tego, że po stronie wykonawcy nie doszło do jakiegokolwiek działania – wszystkie wskazane osoby rozwiązały umowy z własnej inicjatywy, a jedynym środkiem własnym była rozmowa dyscyplinująca z jednym pracownikiem; art. 110 ust. 2 pkt 3 ustawy wymaga zaś środków podjętych przez wykonawcę, nie rejestracji cudzych decyzji. W odniesieniu do przesłanki naprawienia szkody nie jest wreszcie tak, że to zamawiający „pomieszał” zdarzenia z pkt 7 z ewentualną szkodą ze zdarzeń informacyjnych – to oświadczenie kwituje przesłankę z art. 110 ust. 2 pkt 1 ustawy jedną tezą generalną, bez rozbicia na zdarzenia i bez jakiejkolwiek analizy; zestawienie tej tezy z wynikającymi z załączników sporami o roszczenia nie jest błędem subsumpcji, lecz stwierdzeniem gołosłowności twierdzenia, którego udowodnienie obciążało wykonawcę.

Zarzut dotyczący aktualizacji samooczyszczenia (zarzut nr 4) Zarzut opiera się na nieporozumieniu co do treści zaskarżonej czynności. Zamawiający nie odmówił uwzględnienia którejkolwiek wersji dokumentów naprawczych; merytorycznie ocenił zarówno wersję przekazaną 23 kwietnia 2026 r. – wprost określoną w pkt II Zawiadomienia jako „najdalej idącą i najkorzystniejszą dla wykonawcy” – jak i oświadczenie z 20 lipca 2026 r. (pkt VIII Zawiadomienia). Teza o jednokrotności samooczyszczenia została sformułowana wyłącznie jako zastrzeżenie uzupełniające („niezależnie od zastrzeżeń co do dopuszczalności”) i wyniku czynności nie zdeterminowała.

W konsekwencji wyrok TSUE z 14 stycznia 2021 r., C-387/19, RTS infra, jest w sprawie nieadekwatny, dotyczy bowiem dopuszczalności negatywnych konsekwencji nieprzedstawienia dowodów naprawczych z własnej inicjatywy wraz z ofertą, podczas gdy w postępowaniu żadnego materiału nie pominięto z przyczyn temporalnych. Postulat łącznej lektury pierwotnego samooczyszczenia i jego aktualizacji został zrealizowany – pkt VIII ocenia aktualizację w związku z wersjami wcześniejszymi i w konfrontacji z chronologią zdarzeń. Również przewidziany w SW Z wymóg potwierdzenia aktualności oświadczeń nie pozostaje w jakiejkolwiek sprzeczności z dokonaną oceną – aktualny materiał przyjęto i oceniono, rzecz jednak w tym, że jego treść sytuacji odwołującego nie poprawiła, lecz pogorszyła, ujawniając trzecie w ciągu roku wykluczenie na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje kwestia usunięcia z ostatecznego katalogu zdarzenia dotyczącego Państwowego Muzeum Etnograficznego. Podstaw wykluczenia nie oparto na tym zdarzeniu; posłużyło ono – podobnie jak zdarzenie u Sieci Badawczej Łukasiewicz – ocenie kompletności i wiarygodności wyjaśnienia faktów (art. 110 ust. 2 pkt 2 ustawy) oraz skuteczności środków, a zmienność katalogu zdarzeń w kolejnych, składanych z własnej inicjatywy wersjach dokumentów jedynie tę ocenę potwierdza.

Zarzut zaniechania wezwania w trybie art. 128 ustawy (zarzut nr 5) Zarzut jest bezzasadny z trzech niezależnych przyczyn. W zakresie samooczyszczenia art. 128 ust. 1 ustawy w ogóle nie znajduje zastosowania – inicjatywa i ciężar dowodu należą wyłącznie do wykonawcy, a zamawiający nie ma obowiązku wzywania do uzupełnienia lub poprawienia treści oświadczenia naprawczego; odmienne założenie przekształcałoby jednostronny akt staranności wykonawcy w wieloetapową procedurę uzgodnieniową, której ustawa nie przewiduje. Nie istniała nadto „oczywista niejasność” wymagająca wyjaśnienia w trybie art. 128 ust. 4 ustawy. Relacja między JEDZ a dokumentem opatrzonym zastrzeżeniem „przedmiotowe nie stanowi samooczyszczenia” była zamawiającemu znana i została poddana ocenie – nie jako wątpliwość wymagająca usunięcia, lecz jako kolejny przejaw składania oświadczeń wzajemnie sprzecznych, tożsamy ze wzorcem ocenionym w zdarzeniu katowickim; wyjaśnienia nie wymaga sprzeczność, która jest widoczna, udokumentowana i powtarzalna. Przesądzające znaczenie ma wreszcie to, że zarzut nie wykazuje choćby potencjalnego wpływu na wynik postępowania (art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Odwołujący miał nie jedną, lecz trzy okazje przedstawienia swojego stanowiska (wraz z ofertą, 23 kwietnia 2026 r. i 23 lipca 2026 r.) i z każdej z własnej inicjatywy skorzystał, a mimo to w żadnej wersji nie usunął sprzeczności oświadczeń ani nie objął przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy procedurą naprawczą – przeciwnie, w wersji ostatecznej jej wyłączenie sformalizował. Odwołanie nie wskazuje, jaką treść – inną od trzykrotnie już złożonej – odwołujący przedstawiłby w odpowiedzi na hipotetyczne wezwanie, samo zaś żądanie ewentualne odwołania („bez umożliwiania zmiany treści oferty lub stworzenia nowego self-cleaningu”) wyklucza jedyny rezultat, który mógłby sytuację odwołującego realnie zmienić.

Zarzut nierównego traktowania – wezwanie skierowane do Konsorcjum B-ACT (zarzut nr 6) Zasada równego traktowania (art. 16 pkt 1 ustawy) nakazuje jednakowe traktowanie wykonawców znajdujących się w sytuacjach porównywalnych – i właśnie dlatego zarzut jest chybiony, ponieważ sytuacje te porównywalne nie były.

Konsorcjum B-ACT ujawniło w JEDZ zdarzenie, co do którego zamawiający nie dysponował żadnym stanowiskiem wykonawcy; wezwanie z 18 czerwca 2026 r. służyło pozyskaniu informacji, których w aktach postępowania nie było.

Wobec odwołującego funkcja informacyjna analogicznego wezwania była bezprzedmiotowa – zamawiający dysponował „Informacjami o sytuacjach spornych” wraz z załącznikami, oświadczeniem z 9 marca 2026 r. wraz z załącznikami A1 i B1 oraz nr 1–16, a następnie kolejną aktualizacją, łącznie więc wyczerpującym, wielokrotnie ponawianym stanowiskiem odwołującego co do S19, Krakowa i Garwolina, jednoznacznym i konsekwentnym (zaprzeczenie podstawom odpowiedzialności). Kierowanie wezwania o przedstawienie stanowiska już przedstawionego byłoby czynnością

pozbawioną przedmiotu. Odmienność sytuacji wyjściowych uzasadnia – a wręcz wymusza – odmienność proceduralną.

Niezależnie od powyższego zarzut ponownie nie wykazuje wpływu na wynik postępowania, z przyczyn wskazanych w pkt VI powyżej – stanowisko, które odwołujący mógłby przedstawić w odpowiedzi na wezwanie, zostało już trzykrotnie złożone i ocenione.

Zarzuty dotyczące uzasadnienia czynności (zarzuty nr 7 i 8) Zarzut braku „jakiejkolwiek merytorycznej oceny” aktualizacji z 20 lipca 2026 r. oparty jest na nieprawdziwej przesłance faktycznej. Punkt VIII Zawiadomienia – zatytułowany „Kolejna aktualizacja oświadczenia o samooczyszczeniu (oświadczenie z dnia 20 lipca 2026 r.)” – obejmuje kolejno rekonstrukcję zakresu przedmiotowego aktualizacji (zdarzenie A, czyli wykluczenie katowickie, oraz zdarzenie B, czyli nowo ujawnione wykluczenie z 23 marca 2026 r., wraz ze szczegółowym przytoczeniem jego podstaw, w tym rzeczywistych wartości kosztorysowych inwestycji referencyjnych), stwierdzenie – z przytoczeniem in extenso deklaracji samego odwołującego – że aktualizacja w dalszym ciągu nie obejmuje przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy, a odwołujący zakres procedury naprawczej explicite zawęża, ocenę przesłanek art. 110 ust. 2 pkt 1–3 ustawy w odniesieniu do nowej wersji (ponowiona teza o braku szkód, wybiórczość wyjaśnienia faktów, ponowne wskazanie tych samych instrumentów jako środków naprawczych), wreszcie ocenę znaczenia nawrotu naruszenia z art. 109 ust. 1 pkt 10 ustawy po wdrożeniu środków ze stycznia 2026 r., zamkniętą konkluzją, że aktualizacja nie usuwa żadnej z wcześniej stwierdzonych wad, lecz dostarcza samodzielnego dowodu potwierdzającego trafność oceny. Teza, że oceny tej „nie zawiera w ogóle”, nie poddaje się obronie w konfrontacji z tekstem dokumentu. Obowiązek z art. 253 ust. 1 pkt 2 ustawy nie oznacza przy tym powinności odrębnego odniesienia się do każdego załącznika i każdej daty z osobna; wystarczające – i zrealizowane – jest wskazanie przyczyn przesądzających, to jest braku objęcia przesłanki z pkt 7 (przyznanego), powtórzenia środków o wykazanej uprzednio wadliwości oraz nawrotu naruszenia z pkt 10 po ich wdrożeniu. Wobec takich przyczyn szczegółowa polemika z każdym protokołem szkolenia była zbędna, żaden protokół nie mógł bowiem zmienić ani faktu zdarzenia z 23 marca 2026 r., ani faktu pozostawienia przesłanki z pkt 7 poza zakresem procedury.

Nietrafny jest również zarzut niemożności odtworzenia ciągu „zdarzenie – przepis – dowód – ustalenie – subsumpcja – skutek”. Zawiadomienie zbudowane jest dokładnie według tej sekwencji – pkt II (oświadczenia i dokumenty złożone przez wykonawcę), pkt III (rekonstrukcja zdarzeń, z dat, podmiotów i podstaw, odrębnie dla zdarzeń informacyjnych i kontraktowych, wyłącznie na podstawie dokumentów przedłożonych przez odwołującego), pkt IV (wzorzec normatywny), pkt V (subsumpcja w zakresie art. 110 ust. 2 pkt 1–3 ustawy), pkt VI (subsumpcja w zakresie art. 109 ust. 1 pkt 7 wraz z testem z art. 109 ust. 3 ustawy), pkt VII (ocena z art. 110 ust. 3 ustawy), pkt VIII (aktualizacja z 20 lipca 2026 r.). Zarzut ogólnikowości pozostaje zresztą w wewnętrznej sprzeczności z resztą odwołania, które na kilkunastu stronach polemizuje z konkretnymi, precyzyjnie zlokalizowanymi ustaleniami Zawiadomienia – co byłoby niewykonalne, gdyby uzasadnienie rzeczywiście nie pozwalało odtworzyć toku oceny.

Kwestionowane zdanie o „sekwencji zdarzeń” jest zdaniem podsumowującym pkt III Zawiadomienia, w którym uprzednio odrębnie zrekonstruowano zdarzenia informacyjne (Sieć Badawcza Łukasiewicz – 11 kwietnia 2025 r., Państwowe Muzeum Etnograficzne – 27 czerwca 2025 r., Sąd Apelacyjny w Katowicach – 23 grudnia 2025 r.) oraz zdarzenia kontraktowe (S19 – 21 maja 2024 r., Kraków – 21 marca 2025 r., Garwolin – 2 lipca 2025 r.), każde z datą, podmiotem i podstawą prawną. Daty przywołane w zdaniu podsumowującym odnoszą się do zdarzeń informacyjnych; nawias opisuje oba rodzaje naruszeń omówione w całym punkcie. Subsumpcji dokonano odrębnie – dla art. 109 ust. 1 pkt 8 i 10 ustawy w pkt V, dla art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy w pkt VI. Zdanie syntetyzujące nie jest subsumpcją i nie może być z nią utożsamiane; zarzut „pomieszania podstaw” myli podsumowanie ustaleń z ich prawną kwalifikacją.

Zamawiający potwierdza, że termin składania ofert – po zmianie SW Z – upływał 13 marca 2026 r., którą to datę wskazuje zresztą pkt II samego Zawiadomienia. Wskazanie w pkt VII daty „5 marca 2026 r.” stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, pozostającą w widocznej sprzeczności z treścią tego samego dokumentu. Omyłka ta nie miała i nie mogła mieć wpływu na wynik postępowania (art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy) – argument temporalny został sformułowany wyłącznie jako uzupełniający, a zamawiający, jak wprost zastrzegł, ocenił merytorycznie zarówno oświadczenie z 9 marca 2026 r. (w wersji przekazanej 23 kwietnia 2026 r.), jak i oświadczenie z 20 lipca 2026 r., z wynikiem negatywnym z przyczyn od chronologii całkowicie niezależnych. Ubocznie jedynie zamawiający zauważył, że okoliczność, iż data sporządzenia oświadczenia (9 marca 2026 r.) poprzedza termin składania ofert, nie zmienia faktu przekazania tego dokumentu zamawiającemu dopiero 23 kwietnia 2026 r. jako „aktualnej wersji” – okoliczność sporządzenia dokumentu i okoliczność jego złożenia to dwie odrębne kwestie, których odwołanie nie rozróżnia.

Uwagi dotyczące stopki „v. 09_03_2025” i niegramatycznych fragmentów oświadczenia przywołano nie jako samodzielną podstawę oceny, lecz jako symptomatyczną ilustrację – dokument mający dowodzić wdrożenia rygorów kontroli jakości dokumentów przetargowych sam nosił cechy wersji roboczej, a więc dokładnie tej wady, którą odwołujący wskazał jako przyczynę zdarzenia u Państwowego Muzeum Etnograficznego. Nawet całkowite pominięcie tych uwag pozostawia ocenę nienaruszoną, opiera się ona bowiem na sześciu zasadniczych, niezakwestionowanych co do faktów wadach

środków naprawczych (pkt IV powyżej). Analogicznie orzeczenia historyczne – KIO 2143/23, KIO 2147/23 i KIO 902/24 – nie zostały potraktowane jako prejudykat. Przywołano je dlatego, i tylko w takim zakresie, że odwołujący ponownie przedstawia jako środki naprawcze te same instrumenty (Zbiór zasad z 2022 r., cykliczne szkolenia, struktury kontrolne), których praktyczną bezskuteczność Izba już stwierdziła; ocena środka ponownie oferowanego nie może abstrahować od jego dotychczasowej skuteczności – przeciwnie, art. 110 ust. 3 ustawy jej wymaga.

Okresy wykluczenia (zarzut nr 9) i proporcjonalność (zarzut nr 10) Żadna z zastosowanych podstaw wykluczenia nie została oparta na zdarzeniu spoza właściwego okresu z art. 111 ustawy. Podstawę z art. 109 ust. 1 pkt 10 ustawy oparto na zdarzeniach z 23 grudnia 2025 r. i 23 marca 2026 r. (okres roczny – art. 111 pkt 6 ustawy), podstawę z art. 109 ust. 1 pkt 8 ustawy – na zdarzeniach mieszczących się w okresie dwuletnim (art. 111 pkt 5 ustawy), a podstawę z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy – na zdarzeniach z 21 maja 2024 r., 21 marca 2025 r. i 2 lipca 2025 r. (okres trzyletni – art. 111 pkt 4 ustawy). Zdarzenia i orzeczenia z lat 2022–2023 przywołano wyłącznie w funkcji kontekstowej, dla oceny skuteczności środków, które odwołujący sam ponownie przedstawia jako aktualne działania naprawcze; dopuszczalność takiej funkcji przyznaje zresztą samo odwołanie, wskazując, że zdarzenia historyczne „mogą mieć ograniczone znaczenie kontekstowe”. Granica między podstawą wykluczenia a kontekstem oceny środków została w Zawiadomieniu zachowana.

Zarzut nr 10 wymaga w pierwszej kolejności uściślenia normatywnego. Test „oczywistej nieproporcjonalności” z art. 109 ust. 3 ustawy odnosi się wyłącznie do przesłanek wykluczenia z art. 109 ust. 1 pkt 1–5 lub 7 ustawy; nie obejmuje przesłanek z pkt 8 i 10, dla których funkcję ważenia ustawodawca powierzył ocenie wagi i szczególnych okoliczności czynu wykonawcy na gruncie art. 110 ust. 3 ustawy. W zakresie, w jakim odwołanie domaga się przeprowadzenia testu z art. 109 ust. 3 ustawy wobec przesłanek z pkt 8 i 10, jest więc bezprzedmiotowe. W odniesieniu do przesłanki z pkt 7 test ten przeprowadzono expressis verbis (pkt VI in fine Zawiadomienia), ważąc charakter zdarzeń (niedrobny i nieodosobniony), rodzajową tożsamość lub bliskość rozwiązanych umów z przedmiotem postępowania – w tym dwie usługi dla podmiotów leczniczych, z których jedna dotyczyła pełnienia funkcji inwestora zastępczego – oraz ich powtarzalność.

Zamawiający nie ogranicza przy tym proporcjonalności do wąsko zakreślonej normy art. 109 ust. 3 ustawy i rozumie ją szerzej – jako zasadę udzielania zamówień z art. 16 pkt 3 ustawy, a przede wszystkim jako ogólną zasadę prawa unijnego wyrażoną w art. 5 ust. 4 TUE. Zasada ta wiąże organy krajowe zawsze, gdy podejmują działania w obszarze wchodzącym w zakres normowania prawa unijnego (wyroki TSUE z 11 kwietnia 2019 r., C-473/17, Repsol Butano, pkt 39, oraz z 6 marca 2014 r., C-206/13, Siragusa, pkt 34), a jej adresatem jest również zamawiający w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego (por. wyrok TSUE z 7 września 2021 r., C-927/19, Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras). W ujęciu wypracowanym w orzecznictwie Trybunału poszanowanie zasady proporcjonalności wymaga ustalenia, czy zastosowany środek jest przydatny do osiągnięcia zakładanego celu, czy jest niezbędny – to jest czy celu nie dało się osiągnąć środkiem równie skutecznym, a mniej dolegliwym dla adresata (wyrok TSUE z 30 stycznia 2019 r., C-220/17, Planta Tabak, pkt 51) – oraz czy nie nakłada na jednostkę ciężarów nadmiernych w stosunku do tego celu (wyrok TSUE z 10 grudnia 2002 r., C-491/01, British American Tobacco).

Zaskarżona czynność wytrzymuje ten test w każdym z jego trzech elementów. Celem instytucji wykluczenia jest eliminacja z postępowania wykonawców niedających rękojmi należytego wykonania zamówienia publicznego; wykluczenie wykonawcy, wobec którego w ciągu jednego roku trzykrotnie stwierdzono przedstawienie informacji wprowadzających w błąd, a w okresie trzyletnim trzej różni zamawiający rozwiązali z nim umowy rodzajowo zbliżone do przedmiotu postępowania, pozostaje z tak określonym celem w rozsądnym i bezpośrednim związku – tym ściślejszym, że istotą świadczenia inwestora zastępczego jest wiarygodność informacyjna (weryfikowanie, raportowanie i certyfikowanie danych o zaawansowaniu, jakości i rozliczeniach wielobranżowej inwestycji szpitalnej o profilu onkologicznym), a więc dobro, w które stwierdzone naruszenia godzą wprost. Środek mniej restrykcyjny, równie skuteczny, przewidział sam ustawodawca – jest nim samooczyszczenie z art. 110 ust. 2 ustawy, mechanizm pozwalający wykonawcy uniknąć wykluczenia mimo zaistnienia przesłanki. Odwołujący z mechanizmu tego skorzystał trzykrotnie, każdorazowo z wynikiem negatywnym z przyczyn szczegółowo wykazanych, w zakresie przesłanki z pkt 7 zaś świadomie z niego zrezygnował; łagodniejsza alternatywa była zatem dostępna i została wykorzystana, a jej niepowodzenie obciąża wykonawcę, nie zamawiającego. Wykluczenie nie nakłada wreszcie ciężaru nadmiernego – wywiera skutek wyłącznie w tym postępowaniu, jest ograniczone czasowo okresami z art. 111 ustawy i nie zamyka odwołującemu drogi do skutecznego samooczyszczenia w kolejnych postępowaniach, po drugiej zaś stronie ważenia pozostaje interes publiczny w powierzeniu nadzoru nad inwestycją onkologiczną, częściowo finansowaną ze środków publicznych podlegających odrębnym rygorom rozliczeniowym, podmiotowi o niekwestionowanej rzetelności informacyjnej.

Uzupełnieniem tak rozumianej proporcjonalności jest ocena z art. 110 ust. 3 ustawy (pkt VII Zawiadomienia), obejmująca wagę i szczególne okoliczności czynu wykonawcy. Okoliczności eksponowane w odwołaniu zostały w jej ramach

uwzględnione i ocenione. Referencje oraz referencja Thermoexpert potwierdzają kompetencje techniczne, które nie są przedmiotem wątpliwości, nie odnoszą się natomiast do rzetelności informacyjnej; deklarowana „transparentność” została skonfrontowana z ustaleniem, że kolejne wersje dokumentów pomijały zdarzenia wynikające z ich własnych załączników; argument upływu czasu pozostaje bezprzedmiotowy wobec zdarzenia z 23 marca 2026 r., a więc sprzed czterech miesięcy. Proporcjonalność – w żadnym z jej ujęć – nie wymaga rezygnacji z wykluczenia tam, gdzie stwierdzone naruszenia godzą w samą istotę przyszłego świadczenia.

Zarzut naruszenia art. 239 ust. 1 Pzp (zarzut nr 11) Zarzut ma charakter wyłącznie wynikowy i dzieli los zarzutów pozostałych. Skoro wykluczenie odwołującego i odrzucenie jego oferty były zgodne z prawem, wybór oferty Konsorcjum ZDI Sp. z o.o. / ZBM S.A., która uzyskała najwyższą łączną liczbę punktów spośród ofert niepodlegających odrzuceniu, odpowiada art. 239 ust. 1 Pzp. Ubocznie należy odnotować, że prezentowana w odwołaniu symulacja punktowa (88,35 pkt) zakłada przyznanie odwołującemu bez weryfikacji maksymalnej punktacji w kryterium doświadczenia personelu, a więc okoliczność przyszłą i niepewną; dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje ona bez znaczenia i zamawiający pozostawia ją bez szerszego komentarza, nie kwestionując formalnych przesłanek dopuszczalności odwołania.

Konkluzja Czynność z 24 lipca 2026 r. została oparta wyłącznie na przewidzianych w SW Z podstawach z art. 109 ust. 1 pkt 7, 8 i 10 ustawy, na zdarzeniach mieszczących się w okresach z art. 111 pkt 4–6 ustawy i wynikających z dokumentów przedłożonych przez samego odwołującego, po merytorycznej ocenie wszystkich trzech wersji dokumentów naprawczych – w tym aktualizacji z 20 lipca 2026 r. – oraz po przeprowadzeniu testów z art. 109 ust. 3 i art. 110 ust. 3 ustawy – z zachowaniem zasady proporcjonalności także w jej ujęciu ogólnounijnym (art. 5 ust. 4 TUE) – i z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom art. 253 ust. 1 pkt 2 ustawy. Odwołanie nie podważa faktów, na których oparto ocenę, lecz ich wagę; ta zaś została wyważona w granicach przewidzianego prawem luzu decyzyjnego, z poszanowaniem zasad z art. 16 i art. 17 ust. 2 ustawy. Jedyna omyłka pisarska Zawiadomienia – data „5 marca 2026 r.” w pkt VII – pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania i nie może uzasadniać uwzględnienia odwołania (art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy).

27 sierpnia 2026 r. odwołujący przedstawił dodatkowe stanowisko pisemne z wnioskami dowodowymi.

Zdaniem odwołującego odpowiedź zamawiającego nie usuwa zasadniczego problemu zaskarżonej czynności. W odniesieniu do art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy zamawiający nadal traktuje samo rozwiązanie umowy jako dowód kwalifikowanego naruszenia, podczas gdy ustawa wymaga wykazania kilku odrębnych, kumulatywnych elementów dla każdego kontraktu. W odniesieniu do art. 109 ust. 1 pkt 8 i 10 ustawy odpowiedź nadal utożsamia tę samą kwalifikację prawną z tym samym mechanizmem błędu oraz ocenia system naprawczy przede wszystkim przez liczbę zdarzeń i historycznych dokumentów, zamiast przez chronologię przyczyn, środków i ich rzeczywiste wdrożenie. Odwołujący nie żąda pobłażliwości. Żąda zastosowania dokładnie takiego testu, jaki wynika z ustawy: konkretna przesłanka – konkretne fakty – konkretny dowód – indywidualna subsumcja.

Odwołujący: ➢podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu z dnia 3 sierpnia 2026 r. w zakresie zarzutów nr 1–6 oraz 9–11 i wszystkich odpowiadających im żądań, i wniósł o uwzględnienie odwołania w tym zakresie, ➢na podstawie art. 520 ust. 1 ustawy odwołujący cofnął odwołanie w części obejmującej zarzuty nr 7 i 8, tj. autonomiczne zarzuty naruszenia art. 253 ust. 1 pkt 2 ustawy, albowiem treść odpowiedź na pozwala bowiem stwierdzić, że aktualizacja z dnia 20 lipca 2026 r. była formalnie objęta pkt VIII uzasadnienia, a sekwencję dokumentów można odtworzyć. Nie ma potrzeby utrzymywania zarzutów formalnych tam, gdzie istota sporu jest materialna, ➢wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w dalszej części pisma w celu wykazania faktów wskazanych w jego uzasadnieniu, ➢wniósł o zasądzenie od zamawiającego na rzecz odwołującego kosztów postępowania odwoławczego według spisu kosztów, który zostanie złożony przez ustanowionego pełnomocnika.

Odpowiedź Zamawiającego porządkuje spór, ale nie obala odwołania Odpowiedź na odwołanie ma tę zaletę, że ujawnia rzeczywisty mechanizm, według którego zamawiający ocenił sytuację podmiotową odwołującego. Nie jest to mechanizm polegający na wykazaniu kumulatywnego ziszczenia się każdego elementu konstruującego przesłankę wykluczenia z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy dla każdego z trzech kontraktów. Jest to w istocie rozumowanie reputacyjne: trzy rozwiązane umowy w kilkunastu miesiącach, trzy zdarzenia informacyjne w ciągu roku, wcześniejsze negatywne orzeczenia zapadłe w innych sprawach, w których stan faktyczny zasadzał się na kwestiach dotyczących oceny podmiotowej odwołującego, kilka elementów dokumentacji uznanych za niespójne – a z tego zbioru wyprowadzona została prognoza ogólnej nierzetelności odwołującego. Taki obraz może być retorycznie silny, ale nie zwalnia zamawiającego z subsumcji ustawowej i ciężaru dowodu wykazania, że w odniesieniu do wszystkich zdarzeń, z którymi zamawiający powiązał aktualizację sankcji wykluczenia, doszło do spełnienia wszystkich warunków

określonych w art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy.

Najbardziej czytelny przykład znajduje się w części uzasadnienia odpowiedzi na odwołanie dotyczącej art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy. Zamawiający wskazał, że rozwiązanie umowy przed czasem jest „najdalej idącą sankcją kontraktową”, po którą nie sięga się przy uchybieniach marginalnych, a następnie z samej liczby trzech rozwiązań umów wywodzi kwalifikowany charakter zdarzeń. Tym samym skutek prawny – rozwiązanie umowy – staje się dowodem przesłanek, które według ustawy mają ten skutek poprzedzać. Jest to odwrócenie konstrukcji art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy i całkowicie anormatywna próba uwolnienia się zamawiającego od spoczywającego na nim ciężaru dowodu wykazania ziszczenia się podstaw do wykluczenia odwołującego.

Równie widoczny jest skrót w odniesieniu do art. 110 ustawy. Zamawiający wskazał, że zdarzenie z 23 marca 2026 r. jest „trzecim w ciągu roku” przypadkiem wprowadzenia w błąd, a następnie uznaje, że ryzyko się zmaterializowało i środki okazały się nieskuteczne. Problem polega na tym, że trzy zdarzenia nie miały tej samej bezpośredniej przyczyny operacyjnej, a środek podjęty po jednym zdarzeniu nie może być oceniany jako nieskuteczny dlatego, że wcześniej albo w innym mechanizmie wystąpiło inne zdarzenie. Przepis art. 110 ust. 2 pkt 3 ustawy mówi o środkach „odpowiednich dla zapobiegania” dalszym nieprawidłowościom. Odpowiedniość jest kategorią przyczynową, nie statystyczną.

Odwołujący nie kwestionuje przy tym kilku porządkujących uwag z odpowiedzi na odwołanie. Po pierwsze, sam spór cywilny nie zawiesza stosowania art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy. Po drugie, ciężar wykazania skutecznego samooczyszczenia, jeżeli wykonawca uznaje podstawę wykluczenia i powołuje się na art. 110 ustawy, spoczywa na wykonawcy. Po trzecie, art. 109 ust. 3 ustawy wprost odnosi test oczywistej nieproporcjonalności do podstaw wskazanych w tym przepisie, a nie stanowi samodzielnego testu dla aktualizacji sankcji wykluczenia z art. 109 ust. 1 pkt 8 czy 10 ustawy. Te trzy kwestie nie są osią sporu. Osią sporu jest to, czy zamawiający najpierw wykazał ziszczenie się samej przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy, a następnie poczynione konkluzje odniósł do subsumpcji zaistniałego stanu faktycznego w kontekście przesłanek wykluczenia z art. 109 ust. 1 pkt 8 i 10 oraz zastosował właściwy test rzetelności z art. 110 ust. 3 w związku z art. 16 pkt 3 ustawy.

Art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy – to nie jest przepis o „trzech rozwiązanych umowach” Art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy nie stanowi, że wykonawca podlega wykluczeniu, jeżeli wcześniejszy zamawiający wypowiedział albo odstąpił od umowy. Ustawodawca ukształtował przywołana przesłankę wykluczenia jako przesłankę wieloelementową: musi istnieć niewykonanie albo nienależyte wykonanie – ewentualnie długotrwałe nienależyte wykonywanie – istotnego zobowiązania wynikającego z umowy w sprawie zamówienia publicznego; naruszenie musi mieć znaczący stopień lub zakres; przyczyny muszą leżeć po stronie wykonawcy i dopiero to kwalifikowane naruszenie musi doprowadzić do ustawowo wskazanego następstwa, m.in. wypowiedzenia lub odstąpienia. Brak któregokolwiek elementu powoduje, że przesłanka nie jest spełniona.

Odwołujący powołał wyrok KIO 3196/23. To orzeczenie nie nakłada na zamawiającego obowiązku prowadzenia zastępczego procesu cywilnego, obliguje do: wskazania, jakie obowiązki BBC wynikające z uprzednio zawartej przez odwołującego umowy w sprawie zamówienia publicznego uznaje za istotne, na czym polegało ich kwalifikowane naruszenie i jaki materiał dowodowy znajdujący się w posiadaniu zamawiającego pozwoliło na ustalenie, że naruszenie to nastąpiło z przyczyn leżących po stronie BBC. „Wykluczając wykonawcę zamawiający nie może zatem opierać się wyłącznie na fakcie, że doszło do rozwiązania wcześniejszej umowy zawartej z wykonawcą.”

KIO 3196/23, uzasadnienie – sens tezy potwierdzony również w orzecznictwie Sądu Okręgowego w Warszawie Ten sam kierunek wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 maja 2022 r., XXIII Zs 22/22.

W tym świetle twierdzenie, że „kwalifikowany charakter zdarzeń nie budzi wątpliwości”, ponieważ trzech różnych zamawiających rozwiązało umowy, jest zbyt daleko idące i w żadnym stopniu nie niweluje obowiązku wykazana przez zamawiającego kumulatywnego spełnienia wszystkich warunków aktualizujących przesłankę wykluczenia z art. 109 ust.

1 pkt 7 ustawy. Niezależność poprzednich zamawiających nie zastępuje dowodu. Również rodzajowa bliskość usług nie zastępuje dowodu. Kontrakt drogowy dotyczący nadzoru nad projektowaniem i robotami, umowa projektowa dla szpitala oraz usługa inwestora zastępczego dla szpitala to trzy różne stosunki prawne, z innymi świadczeniami głównymi, inną strukturą obowiązków, innymi osobami i innymi przyczynami sporu. Ocenianie ich jako jednego „wzorca” przed wykazaniem przesłanek każdego przypadku oznacza właśnie to, co odwołujący zarzucił jako nieuprawnione przejście z indywidualnej subsumcji do ogólnego profilu wykonawcy.

Odwołujący wyjaśnia również intencje zarzutu nr 2. Nie twierdzi, że zamawiający ma ignorować każdy kontekst historyczny albo że powtarzalność nigdy nie może mieć znaczenia przy ocenie proporcjonalności lub rzetelności.

Twierdzi natomiast, że kontekst nie może zastąpić brakującego elementu normy z pkt 7. Jeżeli w konkretnym kontrakcie nie wykazano, że BBC z przyczyn leżących po jego stronie w znacznym stopniu lub zakresie nienależycie wykonało istotne zobowiązanie, to liczba innych sporów nie „dopowiada” tego brakującego elementu. Inaczej art. 109 ust. 1 pkt 7 przestałby mieć własną treść i zamieniłby się w ogólną klauzulę reputacyjną.

S19 – Zamawiający nie może zamienić realnego sporu wykonawczego w domniemanie winy BBC

W przypadku kontraktów S19 odpowiedź na odwołanie sprowadza się w istocie do dwóch tez: wypowiedzenie nastąpiło, a spór sądowy lub mediacyjny nie uchyla art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy. Obie tezy są zasadniczo prawdziwe, ale żadna nie rozstrzyga zarzutu odwołującego. BBC od początku nie twierdziło, że samo zainicjowanie mediacji daje immunitet od wykluczenia. Wskazywało, że materiał kontraktowy pokazuje wielowątkowy, realny spór o przyczyny zakłócenia realizacji i zakończenia umowy, którego nie wolno zastąpić domniemaniem wynikającym z samego oświadczenia GDDKiA, w szczególności w procesie oceny czy zaszły kumulatywne warunki dla zastosowania wobec odwołującego najdalej idącej sankcji, przewidzianej normami Pzp.

W „Informacji o sytuacjach spornych” BBC wskazało konkretny zestaw okoliczności wpływających na realizację kontraktu: uchylenie decyzji środowiskowej, wadliwość dokumentacji podłoża gruntowego pozostającej – według stanowiska BBC – w sferze zamawiającego, dodatkowe i zmienione zakresy wynikające m.in. z nowych wymagań i poleceń, zagadnienia związane z urządzeniami i służbami granicznymi, dodatkowe obowiązki dotyczące organizacji ruchu, wpływ gwałtownych zmian gospodarczych i sporów waloryzacyjnych, ograniczanie rozliczanych dniówek konsultantów przy jednoczesnym żądaniu wykonywania dodatkowych czynności oraz inne elementy zakłócające produktywność i harmonogram. Dokument ten nie ograniczał się do zdania „nie zgadzamy się z wypowiedzeniem”.

Przedstawiał alternatywny łańcuch przyczynowy.

GDDKiA skierowała oświadczenie o wypowiedzeniu 21 maja 2024 r.; BBC odpowiedziało pismem z 8 lipca 2024 r.

Następnie spór został objęty formalnym procesem mediacyjnym przed Sądem Polubownym przy Prokuratorii Generalnej RP. Odwołujący nie wywodzi z mediacji przyznania racji BBC przez GDDKiA. Jej znaczenie dowodowe jest inne: pokazuje, że odpowiedzialność za zakończenie kontraktu nie była okolicznością oczywistą i bezsporną oraz że strony weszły w sformalizowany tryb rozwiązywania sporu. Przy takiej sytuacji zamawiający w ŚCO nie może powiedzieć: „nie muszę znać rozstrzygnięcia sądu, więc mogę przyjąć wersję poprzedniego zamawiającego”. Brak prawomocnego wyroku nie oznacza dowolności dowodowej.

Właściwy test dla S19 powinien wyglądać następująco. Najpierw należy wskazać konkretne zobowiązanie umowne BBC, które ma być istotne w kontekście realów danego stosunku obligacyjnego. Następnie trzeba ustalić, na czym polegało jego niewykonanie lub nienależyte wykonanie i dlaczego miało znaczący stopień albo zakres. Dalej należy oddzielić przyczyny przypisywalne BBC od przyczyn wynikających z decyzji administracyjnych, materiałów wejściowych, zmian i poleceń zamawiającego, dodatkowych zakresów i działań innych uczestników procesu. Dopiero na końcu można odpowiedzieć na pytanie, czy tak ustalone naruszenie było adekwatną przyczyną wypowiedzenia. W odpowiedzi zamawiającego takiego ciągu nie ma.

Co więcej, KIO 902/24 nie może być używane jako dowód spełnienia przesłanki dla obecnego kontraktu S19. Wyrok ten zapadł 8 kwietnia 2024 r., a wypowiedzenie S19 nastąpiło dopiero 21 maja 2024 r. Chronologicznie niemożliwe jest, aby wyrok z 8 kwietnia przesądzał kwalifikację zdarzenia, które nastąpiło ponad miesiąc później. KIO 902/24 może być co najwyżej elementem historycznego kontekstu innego kontraktu i innego materiału. Nie jest prejudykatem co do S19, Krakowa ani Garwolina.

Zamawiający ma rację tylko w jednym: nie musi zastępować sądu cywilnego i przesądzać, komu ostatecznie przysługuje roszczenie pieniężne. Ale art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy wymaga samodzielnej oceny administracyjnoprzetargowej, czy z dostępnych dowodów wynika kwalifikowane naruszenie po stronie BBC. Nie można zrezygnować z tej oceny pod hasłem, że „nie prowadzimy procesu cywilnego”, a jednocześnie wyciągnąć dla BBC ten sam skutek, jak gdyby odpowiedzialność cywilna była już oczywista.

S19 – granica argumentu Odwołujący nie twierdzi, że mediacja wyłącza art. 109 ust. 1 pkt 7 ustawy. Twierdzi, że formalny i udokumentowany spór wyklucza skrót dowodowy, w którym samo wypowiedzenie zastępuje wykazanie przyczyny, istotności i kwalifikowanego stopnia naruszenia.

Kraków – referencja Thermoexpert nie jest tylko „dowodem kompetencji”, jeżeli dotyczy tego samego albo zasadniczo zbieżnego rezultatu projektowego W odniesieniu do Małopolskiego Szpitala Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego odpowiedź zamawiającego redukuje referencję Thermoexpert z 10 stycznia 2026 r. do ogólnego potwierdzenia kompetencji technicznych BBC. Takie ujęcie nie odpowiada tezie dowodowej odwołującego. BBC nie powołuje referencji po to, aby wykazać abstrakcyjnie, że „potrafi projektować”. Powołuje ją dlatego, że dalszy przebieg tej samej inwestycji może mieć bezpośrednie znaczenie dla oceny przyczyny wcześniejszego sporu o odbiór dokumentacji.

Odwołujący nie wywodzi z referencji Thermoexpert, że spór ze Szpitalem został cywilnoprawnie rozstrzygnięty ani że oświadczenie Szpitala było z tego tylko powodu bezskuteczne. Dowód ten ma znaczenie węższe, ale istotne: pokazuje, że rezultat projektowy BBC został następnie oceniony pozytywnie przy tej samej albo zasadniczo zbieżnej inwestycji.

Taka okoliczność wymagała od zamawiającego pogłębionej analizy, czy pierwotny brak odbioru rzeczywiście wynikał z kwalifikowanego naruszenia istotnego zobowiązania przez BBC, czy z odmiennego sporu o współdziałanie, odbiór i