Postanowienie KIO 4164/26 z 10 września 2026

1. 1.Umarza postępowanie odwoławcze.
2. 2.Znosi wzajemnie koszty postępowania oraz nakazuje zwrot z rachunku bankowego Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz Odwołującego – kwoty 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych), stanowiącej wpis od odwołania.

Na orzeczenie - w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia - przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Zamówień Publicznych.

Województwo Mazowieckie – Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego z siedzibą Warszawie (dalej: „Zamawiający”) prowadzi w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie ustawy z dnia 11 w września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 793, dalej: „ustawa Pzp” lub „Pzp”) postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego pn. Usługa utworzenia aplikacji VR wraz z dostawą osprzętu”, nr postępowania: OR-D-III.272.19.2026.DG) (dalej „Postępowanie”).

Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 kwietnia 2026 r., wydanie nr 75/2006 numer publikacji ogłoszenia: 264143 -2026 Szacunkowa wartość zamówienia, którego przedmiotem są usługi jest wyższa od kwot wskazanych w aktach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3 ust. 3 Pzp Dnia 24 sierpnia 2026 r. wykonawcę Avatarel spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w m. Bielskie (dalej: „Odwołujący”) wniósł odwołanie wobec czynności wyboru jako najkorzystniejszej oferty złożonej przez Konsorcjum: Flint Systems sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni (Aleja Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia) oraz Chronospace sp. z o.o. z siedzibą w Sopocie (Aleja Niepodległości 807A, 81-810 Sopot), dokonanego z pominięciem oferty Odwołującego jako oferty w rzeczywistości najkorzystniejszej – wskutek nieprawidłowej, opartej na błędnych ustaleniach faktycznych oraz na kryteriach nieistniejących w specyfikacji warunków zamówienia, oceny koncepcji scenariusza gry złożonej przez Odwołującego.

Odwołujący zarzucił Zamawiającemu w zakresie wyżej wskazanych czynności naruszenie

1. 1.art. 239 ust. 1 i ust. 2 ustawy Pzp: a) przez dokonanie wyboru oferty, która nie jest ofertą najkorzystniejszą, b) przez nieprawidłową ocenę oferty Odwołującego, przejawiającą się w przyznaniu jej zaniżonej liczby punktów w kryterium „koncepcja scenariusza gry“;
2. 2.art. 253 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 16 pkt 2 ustawy, przez zaniechanie przedstawienia pełnego, jasnego, szczegółowego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oceny oferty Odwołującego, w tym w szczególności: • braku wskazania, których konkretnie sytuacji drogowych lub zachowań w koncepcji dotyczą zarzuty formułowane za pomocą niedookreślonych wyrażeń: „nie zawsze“, „miejscami“, „z czasem staje się monotonna“, „nie są w pełni opisane“, • braku wskazania, dlaczego techniczny charakter opisu infrastruktury stanowi wadę i które elementy opisu są zbyt techniczne, • braku wyjaśnienia sprzeczności między stwierdzeniem „gracz ma możliwość ćwiczyć swoje umiejętności w sposób aktywny“ a jednoczesnym zarzutem „brak różnorodności i wyzwań“, • braku wyjaśnienia, dlaczego element wyraźnie uznany za innowacyjny prowadzi do obniżenia punktacji zamiast do jej podwyższenia, oraz dlaczego może on odwracać uwagę gracza od obserwacji drogi, znaków i otoczenia – co uniemożliwia odtworzenie toku rozumowania Zamawiającego i realnie ogranicza prawo Odwołującego do skorzystania ze środków ochrony prawnej, naruszając zasadę przejrzystości.
3. 3.art. 16 pkt 1, 2 i 3 ustawy Pzp, przez naruszenie zasady uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców, proporcjonalności i przejrzystości, wyrażające się w: a) przyznaniu identycznej liczby punktów (5,80 pkt) w podkryterium „realizm sytuacji drogowych“ ofercie Odwołującego i ofercie innego wykonawcy, pomimo zasadniczej, stwierdzonej przez samego Zamawiającego dysproporcji jakościowej treści obu koncepcji, w tym w zakresie liczby i wiarygodności opisanych uczestników ruchu drogowego, b) stosowaniu przy ocenie kryteriów pozacenowych wymagań niewynikających z treści SW Z, w tym wymagania braku efektów ubocznych elementów innowacyjnych, technicznego opisu parametrów czujników, określonej liczby elementów architektonicznych otoczenia, co prowadziło do nierównego i nieprzejrzystego traktowania wykonawców, c) przyznaniu nieodpowiadającej własnym ustaleniom Zamawiającego punktacji we wszystkich trzech podkryteriach:

Zamawiający formułował pozytywne ustalenia o cechach koncepcji Odwołującego, lecz przyznawał punktację poniżej zakresu, który zgodnie z tabelą kryteriów w SW Z odpowiada tym cechom – co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności.

1. 4.art. 239 ust. 1 w zw. z art. 16 pkt 1 i pkt 3 ustawy Pzp, przez naruszenie zasady in dubio contra proferentem, polegające na tym, że Zamawiający na etapie oceny ofert dokonał rygorystycznej, wykraczającej poza literalne brzmienie SW Z interpretacji wymagań dotyczących: (i) stopnia szczegółowości opisu sczytywania parametrów z czujników, (ii) liczby elementów architektonicznych otoczenia oraz (iii) dopuszczalności elementów innowacyjnych – zamiast rozstrzygnąć wszelkie wątpliwości interpretacyjne na korzyść Odwołującego, jak nakazuje zasada in dubio contra proferentem.

Mając powyższe na względzie Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania i nakazanie Zamawiającemu:

1. 1.unieważnienia czynności wyboru najkorzystniejszej oferty w postępowaniu;
2. 2.powtórzenia czynności badania i oceny ofert, w tym przyznania Odwołującemu punktów w ramach wskazanych podkryteriów w sposób zgodny z treścią SWZ, a w szczególności: a) przyznania ofercie Odwołującego w podkryterium „zgodność scenariusza z celami edukacyjnymi“ punktacji adekwatnej do faktycznej treści złożonej koncepcji, a co najmniej nie niższej niż 10 pkt, b) przyznania ofercie Odwołującego w podkryterium „realizm sytuacji drogowych“ punktacji adekwatnej do faktycznej treści złożonej koncepcji, a co najmniej nie niższej niż 8 pkt, c) przyznania ofercie Odwołującego w podkryterium „atrakcyjność, czytelność i różnorodność zdarzeń“ punktacji adekwatnej do faktycznej treści złożonej koncepcji, a co najmniej nie niższej niż 17 pkt;
3. 3.rozstrzygnięcia postępowania zgodnie z postanowieniami SW Z i przepisami ustawy Pzp, z wyborem oferty Odwołującego jako najkorzystniejszej.

W dniu 7 września 2026 r. Zamawiający przesłał do akt odwoławczych odpowiedź na odwołanie w której poinformował, że w dniu 31 sierpnia 2026 roku dokonał nowych czynności postępowaniu w zakresie unieważnienia czynność wyboru oferty najkorzystniejszej w o raz przeprowadzenia ponownego badania i oceny złożonych ofert w postępowaniu prowadzonym.

W aktach znalazło się również potwierdzenie zamieszczenia informacji o ww. czynnościach na stronie internetowej postępowania.

Skład orzekający Krajowej Izby Kasacyjnej, wyznaczony do rozpoznania niniejszej sprawy odwoławczej ustalił i zważył, co następuje:

Izba stwierdziła, że odwołanie czyni zadość wymogom proceduralnym zdefiniowanym Dziale IX ustawy pzp, tj. odwołanie nie zawiera braków formalnych oraz został uiszczony od niego wpis. Izba ustaliła, w że nie zaistniały przesłanki określone w art. 528 ustawy pzp, które skutkowałyby odrzuceniem odwołania.

Izba ustaliła, że dnia 31 sierpnia 2026 r. Zamawiający dokonał czynności unieważnienia czynności wyboru najkorzystniejszej oferty w postępowaniu.

W ocenie Izby w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w związku z dokonaniem ww. czynności może znaleźć zastosowanie art. 568 pkt 2 ustawy pzp, w myśl którego Izba umarza postępowanie odwoławcze w przypadku stwierdzenia, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne.

Izba zauważa, że Zamawiający po wniesieniu odwołania dokonał w ramach postępowania czynności, które objęły swoim zakresem wszystkie czynności kwestionowane w ramach wniesionego odwołania. W konsekwencji powyższego, na dzień rozpoznania odwołania na posiedzeniu niejawnym nie istniały już w postępowaniu czynności, których zakres i sposób dokonania stanowiły podstawę zarzutów zawartych we wniesionym odwołaniu. Oznacza to, że w momencie orzekania przez Izbę nie istniał substrat odwołania, będący podstawą korzystania ze środków ochrony prawnej przez Odwołującego. Ostatecznie spór w zakresie objętym treścią odwołania w niniejszej sprawie stał się bezprzedmiotowy.

Aby Izba mogła rozpoznać wniesione odwołanie – musi ono dotyczyć czynności Zamawiającego (art. 513 pkt 1 ustawy pzp). W niniejszej sprawie niewątpliwie substratem zaskarżenia była czynność Zamawiającego polegająca na dokonaniu badania i oceny oferty Odwołującego oraz rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania, w tym czynność wyboru najkorzystniejszej oferty.

Następnie dostrzeżenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 552 ust. 1 ustawy pzp Izba wydając orzeczenie bierze pod uwagę stan rzeczy ustalony na moment zamknięcia postępowania odwoławczego. Ustawodawca przewidział zatem sytuację, w której może dojść do zmian w toku postępowania o udzielenie zamówienia – co Izba zobowiązana jest uwzględnić wydając orzeczenie w sprawie w toku postępowania przed Izbą. Zauważenia również wymaga, że przepisy ustawy nie zobowiązują Zamawiającego do zawieszenia postępowania o udzielenie zamówienia, wobec wniesionego odwołania. Rolą ustalenia stanu rzeczy na moment zamknięcia postępowania odwoławczego jest uwzględnienie aktualnego stanu faktycznego w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Izba jest więc w takim przypadku zobowiązania uwzględnić czynności Zamawiającego, które miały miejsce po wniesieniu odwołania, do czasu wydania orzeczenia w sprawie. Skoro Zamawiający unieważnił czynności dokonane w postępowaniu w zakresie którego dotyczyła treść odwołania, tym samym czynność stanowiąca podstawę wniesienia środka ochrony prawnej przestała w tym zakresie istnieć. Zaskarżenie czynności, która już nie istnieje, nie daje podstaw Izbie do stwierdzenia naruszenia przepisów przez Zamawiającego i nie może być podstawą do wydania orzeczenia merytorycznego. Uznać w takiej sytuacji w ocenie składu orzekającego Izby należy, iż prowadzenie dalszego postępowania odwoławczego jest zbędne. Orzekanie przez Izbę wobec nowych czynności Zamawiającego nie może mieć w toku niniejszego postępowania odwoławczego miejsca, gdyż wykraczałoby poza ramy postępowania odwoławczego, które wyznacza treść wniesionego odwołania.

W konsekwencji mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy, orzeczono jak w sentencji, na podstawie przepisu art. 568 pkt 2 ustawy pzp, umarzając postępowanie odwoławcze.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 557 i 575 ustawy pzp w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2437) z którego wynika, że w przypadku umorzenia postępowania odwoławczego przez Izbę na skutek stwierdzenia, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne koszty, o których mowa w § 5 pkt 2, znosi się wzajemnie. Na podstawie art. 574 i 575 ustawy pzp Izba orzekła o dokonaniu zwrotu Odwołującemu uiszczonego wpisu w wysokości 15 000 zł, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji orzeczenia.