Postanowienie KIO 4253/26 z 21 września 2026

1. 1.Umorzyć postępowanie,
2. 2.Nakazać zwrot z rachunku bankowego Urzędu Zamówień Publicznych kwoty 15 000 zł 00 gr (piętnaście tysięcy złotych zero groszy) na rzecz odwołującego tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.

Na orzeczenie – w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Zamówień Publicznych.

Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego pn. Dostawa i wdrożenie obiektowego systemu składowania danych – znak postępowania: PN/6/26/JEKN ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 4 marca 2026 r., numer ogłoszenia: Dz.U. S: 44/2026 151909-2026 21 sierpnia 2026 r. zamawiający poinformował o wyniku postępowania.

27 sierpnia 2026 r. wykonawca Comtegra SA z siedzibą w Warszawie, ul. Puławska 474 wniósł odwołanie działając przez należycie umocowanego pełnomocnika. Do odwołania dołączono dowód jego opłacenia oraz dowód przekazania zamawiającemu.

Odwołujący postawił zamawiającemu następujące zarzuty: a)zarzut naruszenia art. 16 pkt 1-3 ustawy w zw. z naruszeniem art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy przez odrzucenie oferty złożonej przez odwołującego, pomimo, że wykonawca wykazał spełnienie warunków udziału w postępowaniu oraz złożył wymagane dokumenty (podmiotowe środki dowodowe) potwierdzające spełnienie warunków udziału w postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia zasad przejrzystości, proporcjonalności oraz zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców; b)ewentualnie zarzut naruszenia art. 16 pkt 1-3 ustawy w zw. z naruszeniem art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy w zw. z naruszeniem art. 128 ust. 1 ustawy przez odrzucenie oferty złożonej przez odwołującego oraz zaniechanie wezwania do uzupełnienia wykazu dostaw, co doprowadziło do naruszenia zasad przejrzystości, proporcjonalności oraz zachowania uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców; c)zarzut naruszenia art. 239 ust. 1 i 2 ustawy przez bezpodstawne dokonanie wyboru oferty wykonawcy „W INGU” oraz przez zaniechanie dokonania wyboru oferty najkorzystniejszej złożonej przez odwołującego.

Wniósł o uwzględnienie odwołania oraz nakazanie zamawiającemu: a)unieważnienia czynności wyboru oferty „WINGU” jako najkorzystniejszej, b)dokonania ponownego badania i oceny ofert, w tym unieważnienia czynności odrzucenia oferty odwołującego, c)ewentualnie unieważnienia czynności odrzucenia oferty odwołującego oraz wezwanie odwołującego do uzupełnienia wykazu dostaw.

Odwołujący wskazał, że ma interes w uzyskaniu przedmiotowego zamówienia. Odwołujący złożył ofertę, która jego zdaniem nie podlega odrzuceniu, wykazał spełnianie warunków udziału w postępowaniu oraz brak podstaw do wykluczenia z postępowania. Odwołujący posiada interes do wniesienia odwołania, gdyż w wyniku zarzucanych działań i zaniechań zamawiającego interes odwołującego w uzyskaniu zamówienia może ponieść i poniósł szkodę.

Odwołujący wskazał, że w wyniku naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy może ponieść szkodę, bowiem gdyby zamawiający postąpił zgodnie z przepisami ustawy to zaniechałby odrzucenia oferty odwołującego oraz dokonałby wyboru oferty odwołującego, co skutkowałoby uzyskaniem przedmiotowego zamówienia przez odwołującego.

Uwzględnienie odwołania prowadzić będzie do wyboru oferty odwołującego. Wadliwa czynność zamawiającego polegająca na odrzuceniu oferty odwołującego uniemożliwia odwołującemu uzyskanie zamówienia. Uwzględnienie odwołania prowadzić będzie do przywrócenia oferty odwołującego do postępowania, a w konsekwencji do uzyskania zamówienia. Odwołujący wskazał, że jego oferta zawiera niższą cenę niż oferta wybrana, zawiera także korzystniejszy bilans ceny i pozostałych kryteriów. Tym samym, w przypadku przywrócenia do postępowania oferty odwołującego będzie ona sklasyfikowana na pierwszym miejscu w rankingu ofert.

Przez dokonanie i zaniechanie powyższych czynności zamawiający doprowadził zatem do sytuacji, w której odwołujący może utracić szansę na uzyskanie zamówienia oraz na osiągnięcie zysku, który odwołujący planował osiągnąć w wyniku jego realizacji (lucrum cessans).

Odwołujący wskazał nadto, że naruszenie wskazanych powyżej przepisów ustawy niewątpliwie miało wpływ lub może mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a zatem biorąc pod uwagę art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy, Krajowa Izba Odwoławcza winna uwzględnić odwołanie. Efektem wskazanych powyżej czynności i zaniechań zamawiającego jest bowiem uniemożliwienie wyboru oferty odwołującego jako najkorzystniejszej oferty, co w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania.

28 sierpnia 2026 r. zamawiający poinformował o wniesieniu odwołania. Na datę orzekania do składu orzekającego nie wpłynęło przystąpienie.

17 września 2026 r. odwołujący wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 568 pkt 2 ustawy, bo dalsze postępowanie stało się zbędne. Odwołujący poinformował, że 17 września 2026 r. zamawiający opublikował informację o unieważnieniu czynności wyboru najkorzystniejszej ofert oraz o unieważnieniu postępowania przetargowego (dowód odwołujący przedstawił w załączeniu do pisma). Oświadczył, że czynność unieważnienia postępowania przetargowego nie będzie kwestionowana przez odwołującego. Izba nie będzie orzekać merytorycznie co do zarzutów przedstawionych w odwołaniu z uwagi na brak substratu zaskarżenia. Odwołanie dotyczy bowiem czynności już nieistniejących oraz postępowania przetargowego, które zostało unieważnione po wniesieniu odwołania.

Tym samym, postępowanie odwoławcze powinno podlegać umorzeniu, bowiem dalsze jego prowadzenie stało się zbędne oraz bezprzedmiotowe. Odwołujący wniósł o zwrot pełnego wpisu na rachunek odwołującego.

Rozważania Krajowej Izby Odwoławczej (KIO):

KIO postępowanie należy umorzyć na podstawie art. 568 pkt 2 ustawy.

KIO uznała, że zamawiający nie ma generalnego zakazu dokonywania czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia po wniesieniu odwołania. Jedynym ustawowym zakazem w tym zakresie jest zakaz zawarcia umowy do czasu ogłoszenia przez KIO orzeczenia kończącego postępowanie odwoławcze (art. 577 ustawy). Zamawiający z tej możliwości skorzystał dokonując unieważnienia postępowania o udzielenie zamówienia. Wniesione odwołanie wskazywało, że odwołujący kwestionuje ważność i prawidłowość prowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia w zakresie wyboru oferty najkorzystniejszej i odrzucenia oferty odwołującego.

Zamawiający 17 września 2026 r. poinformował o unieważnieniu postępowania na podstawie art. 257 ustawy.

W ocenie KIO nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie, w związku z dokonanymi czynnościami zamawiającego może znaleźć zastosowanie art. 568 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym KIO umarza postępowanie odwoławcze w przypadku stwierdzenia, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne.

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny podstawą do umorzenia postępowania jest również stwierdzenie przez KIO, że postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne. Ustawodawca nie doprecyzował, o jakie sytuacje chodzi. Z pewnością dyspozycją przepisu objęte będą sytuacje utraty bytu prawnego przez stronę odwołania, na skutek likwidacji lub śmierci odwołującego. Podstawa umorzenia zaistnieje, jeśli zamawiający przed zakończeniem rozprawy unieważni zaskarżoną przez odwołującego czynność, wówczas spór stanie się bezprzedmiotowy, a ewentualnemu zaskarżeniu w drodze odwołania będzie podlegała nowa czynność zamawiającego.” (Komentarz Prawo Zamówień Publicznych, pod red. Marzeny Jaworskiej, Wydawnictwo C. H. Beck, W-wa 2021, str. 1236).

W ocenie KIO do takich sytuacji zalicza się właśnie ta ostatnia sytuacja, która zaistniała w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego oraz postępowaniu odwoławczym.

Zamawiający po wniesieniu odwołania dokonał unieważnienia postępowanie.

Tym samym przed rozpoczęciem posiedzenia przed KIO nie istniały już czynności, do których odnosiły się zarzuty odwołania i których prawidłowość kwestionował odwołujący, dokonane czynności są zgodne z interesem odwołującego i celem prowadzonego przez niego postępowania odwoławczego, co powoduje wygaśnięcie sporu pomiędzy stronami.

Potwierdza to wniosek złożony przez odwołującego.

Powyższe oznacza, że w momencie orzekania przez KIO nie istniał substrat odwołania, będący podstawą korzystania ze środków ochrony prawnej przez odwołującego.

Aby KIO mogła rozpoznać wniesione odwołanie – musi ono dotyczyć czynności zamawiającego (art. 513 pkt 1 ustawy).

Zatem na moment wniesienia odwołania musi istnieć substrat zaskarżenia, będący podstawą dla wykonawcy do wniesienia środka ochrony prawnej. W tej sprawie niewątpliwie substratem zaskarżenia był wybór oferty innego wykonawcy z 24 sierpnia 2026 r. i odrzucenie oferty odwołującego Ta czynność i zaniechania zamawiającego odpadły z chwilą unieważnienia postępowania 17 września 2026 r..

Następnie dostrzeżenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 552 ust. 1 ustawy Izba wydając orzeczenie bierze pod uwagę stan rzeczy ustalony na moment zamknięcia postępowania odwoławczego. Ustawodawca przewidział zatem sytuację, w której może dojść do zmian w toku postępowania o udzielenie zamówienia – co KIO zobowiązana jest uwzględnić wydając orzeczenie w sprawie w toku postępowania przed KIO.

Izba wskazuje, że treść art. 552 ust. 1 ustawy, podobnie jak w przypadku art. 316 § 1 kpc, w myśl którego podstawą wydania przez sąd wyroku jest stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy – nakazuje uwzględnienie aktualnego stanu faktycznego w postępowaniu o udzielenie zamówienia. Ponadto stan rzeczy - o którym mowa jest w przepisie art. 552 ust. 1 ustawy - należy analogicznie - jak w art. 316 § 1 kpc - interpretować jako okoliczności faktyczne ustalone przed zamknięciem rozprawy oraz stan prawny, tj. obowiązujące przepisy, które mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia (wyrok SN z 25.06.2015 r., sygn. akt: V CSK 535/14, wyrok Sądu Apelacyjnego ze Szczecina z 13.09.2018 r., sygn. akt: I Aga 159/18).

Rolą ustalenia stanu rzeczy na moment zamknięcia postępowania odwoławczego jest uwzględnienie aktualnego stanu faktycznego w postępowaniu o udzielenie zamówienia. KIO jest więc w takim przypadku zobowiązania uwzględnić czynności zamawiającego, które miały miejsce po wniesieniu odwołania, do czasu wydania orzeczenia w sprawie.

Skoro zamawiający unieważnił postępowania, tym samym spór przestał istnieć. Uznać w takiej sytuacji w ocenie KIO należy, że prowadzenie dalszego postępowania odwoławczego jest bezcelowe, czyli jak stanowi przepisu ustawy – zbędne. Jest to przesłanka umożliwiająca umorzenie postępowania odwoławczego i zdaniem Izby może być ona wykorzystywana właśnie w podobnych sytuacjach. W innym wypadku bowiem odwołania podtrzymywane przez odwołujących podlegałyby oddaleniu jako bezzasadne wobec nieistniejącej czynności zamawiającego.

W konsekwencji mając na względzie okoliczności tej sprawy, orzeczono jak w sentencji, na podstawie przepisu art. 568 pkt 2 ustawy, umarzając postępowanie odwoławcze.

Przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2437) nie przewidują sytuacji zbiegu częściowego wycofania odwołania z częściową zbędnością postępowania, jednak w ocenie KIO zastosowanie ma tu podstawa związana wyłącznie z bezprzedmiotowością, bo skoro zarzuty wycofanie taktuje się jako niebyłe, to podstawą rozstrzygnięcia staje się wyłącznie ocena czy spór pomiędzy stronami istnieje, czy wygasł czyniąc dalsze prowadzenie postępowania zbędnym. W tej sytuacji KIO zastosowała przepisy dotyczące rozliczenia kosztów w przypadku umorzenia na podstawie art. 568 pkt 2 ustawy.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 557 Pzp w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2437) z którego wynika, że w przypadku umorzenia postępowania odwoławczego przez Izbę w całości na skutek stwierdzenia, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne, koszty, o których mowa w § 5 pkt 2, znosi się wzajemnie.

Na podstawie art. 574 ustawy Izba orzekała o dokonaniu zwrotu odwołującemu uiszczonego przez niego wpisu, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji orzeczenia.