Wyrok KIO 1680/26 z 15 maja 2026

Postępowanie o udzielenie zamówienia w trybie przetargu nieograniczonego pn. „Dozór i ochrona budynków wraz z obsługą portierni oraz okazjonalną obsługą szatni należących do Politechniki Krakowskiej.” ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nr ogłoszenia: 634028-2025 Nr wydania Dz.U. S: 186/2025 z 29 września 2025 r.

2 kwietnia 2026 r. zamawiający poinformował o wyniku postępowania.

12 kwietnia 2026 r. wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia: FM Integrated Solutions Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, ul. Słonimskiego 1 Impel Facility Services Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, ul. Słonimskiego 1 Impel Provider Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu, ul. Słonimskiego 1 Time Group Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Mysłowicach, Pl. Wolności 2 Sky One Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Mysłowicach, Pl. Wolności 2 Next One Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie, ul.

Rondo Mogielskie 1 wnieśli odwołanie działając przez należycie umocowanego pełnomocnika. Do odwołania dołączono dowód jego opłacenia oraz dowód przekazania zamawiającemu Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenie następujących przepisów, które ma wpływ na wynik postępowania:

1. art. 239 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy przez wadliwy wybór przez zamawiającego jako oferty

najkorzystniejszej oferty wykonawcy: Konsorcjum Ochrona Mienia Kraków Sp. z o.o., ul. Górników 13, 30-819 Kraków; Ochrona Mienia Sp. z o.o; ul. Górników 13, 30-819 Kraków; Agencja Ochrony Osób i Mienia Justus Sp. z o.o; ul.

Skotnicka 230, 30-394 Kraków (zwany dalej „Konsorcjum OMK” lub „wykonawca OMK”);

1. art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy przez zaniechanie przez zamawiającego odrzucenia oferty Konsorcjum OMK, gdyż oferta zawiera rażąco niską cenę, Wniósł o:
2. nakazanie zamawiającemu uchylenia czynności wyboru oferty Konsorcjum OMK;
3. nakazanie zamawiającemu odrzucenia oferty Konsorcjum OMK;
4. nakazanie zamawiającemu dokonania ponownej oceny ofert i wybór najkorzystniejszej oferty spośród ofert ważnych; Odwołujący oświadczył, że ma interes w złożeniu odwołania, gdyż jest wykonawcą ubiegającym się o udzielenie niniejszego zamówienia i ma możliwość uzyskania przedmiotowego zamówienia. W razie uwzględnienia odwołania, oferta odwołującego będzie ofertą najkorzystniejszą.

Odwołujący wskazał ponadto, że posiada interes we wniesieniu odwołania, gdyż wadliwa, naruszająca zasadę uczciwej konkurencji i w konsekwencji niezgodna z ustawą ocena ofert złożonych w postępowaniu, a w rezultacie wybór oferty podlegającej odrzuceniu lub co najmniej oferty o wątpliwej treści doprowadziły bezpośrednio do narażenia odwołującego na brak możliwości pozyskania zamówienia i w konsekwencji szkodę w postaci utraty zysku, który odwołujący mógłby osiągnąć w wypadku wyboru jego oferty (uznania oferty za najkorzystniejszą i zawarcia umowy o realizacją zamówienia publicznego).

W przypadku uwzględnienia odwołania i odrzucenia oferty wykonawcy, która została oceniona jako najkorzystniejsza, oferta złożona przez odwołującego zostanie uznana za ofertę najkorzystniejszą oraz doprowadzi do zawarcia umowy o realizację zamówienia publicznego.

Odwołujący wskazał również, że ma interes w złożeniu odwołania, gdyż jest wykonawcą ubiegającym się o udzielenie niniejszego zamówienia, a uwzględnienie odwołania powoduje, że może on uzyskać zamówienie.

Odwołujący podniósł, że wybór oferty najkorzystniejszej jest niezgodny z ustawą i skutkuje bezpodstawnym i wadliwym wyborem oferty najkorzystniejszej, a nadto pozbawia odwołującego wyboru jego oferty jako najkorzystniejszej i w konsekwencji możliwości zawarcia umowy.

Zamawiający 03.02.2026 r. wystosował do wybranego wykonawcy wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie rażąco niskiej ceny.

W odpowiedzi na wezwania zamawiającego, wybrany wykonawca udzielił wyjaśnień wskazujących, że oferowana przez wykonawcę cena nie spełnia znamion rażąco niskiej. Niemniej, analiza przedstawionej oferty oraz złożonych wyjaśnień nie pozwala na podzielenie takiego stanowiska.

Cena, za którą wykonawca proponuje realizację zamówienia publicznego musi być ceną rynkową i nie nosić znamion ceny rażąco niskiej. Okoliczność ta powinna wynikać wprost z oferty, a jeśli jest taka potrzeba z dodatkowych wyjaśnień złożonych przez wykonawcę. Czynniki i składowe ceny wykonawcy winny zawsze znaleźć odniesienie do opisu przedmiotu zamówienia zawartego w SW Z i wyjaśnień na pytania. Sprawdzenie wyceny oferty wykonawcy dokonywane przez zamawiającego powinno mieć charakter wiarygodnej i rzetelnej analizy, znajdującej potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa, powszechnie znanych faktach lub dodatkowo dowodach przedstawionych przez wykonawcę.

Konsorcjum OMK w swoich wyjaśnieniach wykazało, że usługa częściowo realizowana będzie przez pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności o stopniu umiarkowanym. Odwołujący, na podstawie udzielonych przez Konsorcjum OMK wyjaśnień przyjął, że zakres usług wykonywanych przez tę grupę personelu obejmuje łącznie 438 316 roboczogodzin w całym okresie realizacji zamówienia, co odpowiada średnio 12 175,44 roboczogodzin miesięcznie.

Przy założeniu 36-miesięcznego okresu realizacji zamówienia oraz normatywie czasu pracy wynoszącym 168 godzin miesięcznie, wskazany wolumen pracy przekłada się na konieczność zapewnienia 72,47 etatów (zgodnie z wyliczeniem 438 316 rbh (śr. 12 175,44 rbh miesięcznie): 36 m-cy : 168 godz.= 72,47 etaty).

Jednocześnie dodatkowe etaty, przeznaczone na zastępstwa urlopowe (wyliczając je w oparciu o wskaźnik 288 godzin przypadających rocznie na jeden etat), wynoszą 10,35 etatu (zgodnie z wyliczeniem: 72,47 etaty x 288 godz./12 m-cy /168 godz. = 10,35 etatów).

W konsekwencji, zgodnie z własną kalkulacją Konsorcjum OMK, do realizacji tej części zamówienia należałoby przewidzieć osoby, zatrudnione łącznie na 83 etaty.

Odwołujący wskazał, że przyjęta przez wykonawcę OMK metodologia wyliczenia liczby etatów, niezbędnych do realizacji zamówienia jest nieprawidłowa, gdyż pomija rzeczywisty wpływ absencji urlopowych na czas pracy pracowników. W konsekwencji prowadzi to do zaniżenia liczby etatów, a tym samym do niedoszacowania kosztów osobowych.

Prawidłowe wyliczenie powinno uwzględniać fakt, że pracownik z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności korzysta nie tylko z podstawowego urlopu wypoczynkowego (26 dni), ale również z dodatkowego urlopu rehabilitacyjnego w

wymiarze 10 dni rocznie. Łącznie daje to 36 dni urlopu, co przy założeniu 8 godzin pracy dziennie odpowiada 288 godzinom rocznie, a więc średnio 24 godzinom miesięcznie (zgodnie z wyliczeniem 36 dni*8h = 288h/12 miesięcy = 24h miesięcznie).

Jednocześnie średnia miesięczna norma czasu pracy w okresie realizacji zamówienia wynosi 167,11 godziny (a nie 168 godzin, jak przyjął wykonawca OMK), co wynika z rzeczywistego układu kalendarza, w tym dni wolnych oraz roku przestępnego. Po uwzględnieniu średniej miesięcznej absencji urlopowej w wymiarze 24 godzin, czas pracy jednego etatu wynosi jedynie 143,11 roboczogodzin miesięcznie (167,11 rbg normatywu – 24 rbg urlopu miesięcznie).

Przy tak ustalonym realnym normatywie czasu pracy, prawidłowe wyliczenie liczby etatów niezbędnych do realizacji zamówienia przedstawia się następująco: łączna liczba roboczogodzin (438 316 rbg) podzielona przez okres realizacji zamówienia (36 miesięcy) daje średnio 12 175,44 roboczogodzin miesięcznie, które następnie należy odnieść do czasu pracy jednego etatu (143,11 rbg). W konsekwencji rzeczywista liczba etatów niezbędnych do realizacji zamówienia wynosi 85,08 etatu (438 316 rbg /36 miesięcy = 12 175,44 rbg średniomiesięcznie / 143,11 rbg = 85,08 etatu).

Niedoszacowanie oferty Wykonawcy OMK w zakresie liczby etatów pracowników niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym wynosi 2,08 etatu.

Odwołujący wskazał również na nieprawidłowości w zakresie kalkulacji liczby etatów przewidzianych przez wykonawcę OMK dla pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności, których zaangażowanie było wymagane przez zamawiającego. Dotyczy to w szczególności realizacji ochrony osiedla studenckiego przy ul. Skarżyńskiego oraz zapewnienia dodatkowej osoby do całodobowej grupy interwencyjnej.

Z wyjaśnień wykonawcy wynika, że dla tej części zamówienia przewidziano łącznie 9,6 etatu, przy czym liczba ta miała obejmować zarówno etaty podstawowe, jak i etaty zabezpieczające zastępstwa urlopowe. Jednocześnie wykonawca przyjął do realizacji 26 250 roboczogodzin ochrony fizycznej osiedla studenckiego oraz dodatkowe 26 280 roboczogodzin dla drugiej osoby w grupie interwencyjnej. Łącznie daje to 52 530 roboczogodzin w całym okresie realizacji zamówienia, co przekłada się na średnio 1 459,17 roboczogodzin miesięcznie.

W ocenie odwołującego przyjęta przez Konsorcjum OMK liczba etatów jest zaniżona, ponieważ ilość etatów do realizacji umowy wraz z ilością etatów niezbędnych do zastępstw urlopowych pracownika bez orzeczenia o niepełnosprawności powinna być wyliczona jak poniżej:

Dla tej grupy personelu należy przyjąć roczny wymiar urlopu wypoczynkowego w wysokości 26 dni, co odpowiada 208 godzinom rocznie, a więc średnio 17,33 godzinom miesięcznie. Przy średniej normie czasu pracy w okresie obowiązywania umowy, wynoszącej 167,11 godzin miesięcznie, rzeczywisty normatyw czasu pracy jednego etatu, po uwzględnieniu rezerwy urlopowej, wynosi 149,78 roboczogodzin miesięcznie (167,11 rbg normatywu - 17,33 rbg urlopu).

W konsekwencji prawidłowe wyliczenie liczby etatów niezbędnych do realizacji tego zakresu zamówienia powinno przedstawiać się następująco:

52 530 roboczogodzin podzielone przez 36 miesięcy daje średnio 1 459,17 roboczogodzin miesięcznie, które następnie należy odnieść do normatywu 149,78 roboczogodzin miesięcznie na jeden etat. Takie wyliczenie prowadzi do wyniku 9,74 etatu, nie zaś 9,6 etatu.

Niedoszacowanie oferty Konsorcjum OMK w zakresie ilości etatów pracowników pełnosprawnych wynosi 0,14 etatu.

Poniżej odwołujący przedstawił powyższe wyliczenia w formie tabelarycznej, uwzględniając wszystkie istotne składniki kosztowe oraz przyjęte założenia kalkulacyjne. Zestawienie to w sposób przejrzysty obrazuje rzeczywisty poziom kosztów, niezbędnych do realizacji zamówienia, a także wskazuje skalę niedoszacowania ceny oferty przez wykonawcę OMK.

W tym miejscu odwołujący zamieścił tabelę, w której wyliczył, że niedoszacowanie oferty:

Na kosztach wynagrodzeń wynikające z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności XII.2025 rok niedoszacowanie miesięczne -8 603,73 zł, za okres 36 miesięcy -309 734,38 zł Na kosztach wynagrodzeń wynikające z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności - I.2026 XI.2028 niedoszacowanie miesięczne -8 960,76 zł, za okres 36 miesięcy -322 587,53 zł Na kosztach wynagrodzeń wynikające z brakujących etatów pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności XII.2025 rok niedoszacowanie miesięczne -792,54 zł, za okres 36 miesięcy -28 531,59 zł Na kosztach wynagrodzeń wynikające z brakujących etatów pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności - I.2026 - XI.2028 niedoszacowanie miesięczne -816,34 zł za okres 36 miesięcy -29 388,24 zł Łączne niedoszacowanie za 36 miesięcy -690 241,74 zł Odwołujący zwrócił uwagę na nieprawidłowe wyliczenie dodatku za pracę w porze nocnej, który stanowi obligatoryjny składnik wynagrodzenia pracowników - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Wykonawca OMK w swojej kalkulacji przyjął jednolitą wartość dodatku za pracę w godzinach nocnych na poziomie 5,72 zł, podczas gdy prawidłowe wyliczenia, oparte na obowiązującym w 2026 r. minimalnym wynagrodzeniu za pracę w wysokości 4 806,00 zł brutto oraz rzeczywistym wymiarze czasu pracy w poszczególnych miesiącach, prowadzą do

ustalenia średniej wartości dodatku na poziomie 5,76 zł. Różnica ta wynika z faktu, iż dodatek nocny nie ma charakteru stałego, lecz powinien być każdorazowo kalkulowany w odniesieniu do liczby godzin pracy przypadających w danym miesiącu, co znajduje odzwierciedlenie w przedstawionej analizie miesięcznej:

2026Styczeń 160 20 11 4 806,00 zł 6,01 zł 2026Luty 160 20 8 4 806,00 zł 6,01 zł 2026Marzec 176 22 9 4 806,00 zł 5,46 zł 2026Kwiecień 168 21 9 4 806,00 zł 5,72 zł 2026Maj 160 20 11 4 806,00 zł 6,01 zł 2026Czerwiec 168 21 9 4 806,00 zł 5,72 zł 2026Lipiec 184 23 8 4 806,00 zł 5,22 zł 2026Sierpień 160 20 11 4 806,00 zł 6,01 zł 2026Wrzesień 176 22 8 4 806,00 zł 5,46 zł 2026Październik 176 22 9 4 806,00 zł 5,46 zł 2026Listopad 160 20 10 4 806,00 zł 6,01 zł 2026Grudzień 160 20 11 4 806,00 zł 6,01 zł ŚREDNIA 5,76 zł Z przedstawionego zestawienia wynika, że wysokość dodatku nocnego waha się w zależności od miesiąca (od ok. 5,45 zł do 6,01 zł), co oznacza, że przyjęcie jednej, uśrednionej i jednocześnie zaniżonej wartości 5,72 zł nie znajduje żadnego uzasadnienia. Co więcej, nawet przy zastosowaniu wartości uśrednionej, powinna ona wynosić 5,76 zł, a nie 5,72 zł, jak przyjął wykonawca OMK.

Odwołujący podkreślił, że przedstawiona metodologia kalkulacji została oparta wyłącznie na danych dotyczących roku 2026, z uwagi na brak możliwości precyzyjnego ustalenia wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w latach 2027–2028. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że minimalne wynagrodzenie za pracę podlega corocznej waloryzacji, co oznacza, że rzeczywiste koszty pracy w kolejnych latach realizacji zamówienia będą wyższe niż przyjęte do niniejszych wyliczeń.

W konsekwencji, nawet przy zachowawczej metodologii, opartej wyłącznie na stawkach obowiązujących w 2026 r., już obecnie widoczna jest istotna skala niedoszacowania kosztów przez wykonawcę OMK. Uwzględnienie prognozowanego wzrostu wynagrodzeń w kolejnych latach prowadziłoby do dalszego zwiększenia tej różnicy, co potwierdza, że zaoferowana cena nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów realizacji zamówienia.

Ponadto, wykonawca OMK przyjął w swoich wyjaśnieniach łączną liczbę godzin nocnych na poziomie 2 677 roboczogodzin, podczas gdy z zapisów Załącznika nr 1 do SW Z (OPZ) wynika, że liczba ta powinna wynosić 3 170 roboczogodzin. Wskazana wartość wynika bezpośrednio z zakresu usług, obejmującego całodobową ochronę i dozór licznych obiektów zamawiającego, w tym m.in. budynków dydaktycznych, administracyjnych, domów studenckich oraz terenów zewnętrznych, realizowanych w systemie ciągłym, obejmującym również godziny nocne. Tym samym przyjęcie przez wykonawcę niższej liczby godzin nocnych nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji postępowania i stanowi odstępstwo od wymagań zamawiającego.

Zgodnie z przedstawionymi przez Konsorcjum OMK założeniami, dotyczącymi zatrudnienia, do realizacji usługi stałej (dozoru i ochrony wraz z obsługą portierni) skierowanych ma zostać 76,81 etatów. Przy prawidłowej liczbie godzin nocnych (3 170 rbg), na jeden etat przypada 41,27 roboczogodzin nocnych miesięcznie (3170 rbg / 76,81 etatów = 41,27 rbg na etat). Przy uwzględnieniu prawidłowo wyliczonego dodatku nocnego na poziomie 5,76 zł, koszt dodatku nocnego na jeden etat wynosi 237,72 zł miesięcznie (41,27 rbg * 5,76 zł = 237,72 zł).

W konsekwencji, rzeczywisty miesięczny koszt dodatku nocnego dla obsady stałej powinien wynosić 18 259,27 zł (76,81 zł * 237,72 zł = 18 259,27 zł). Dodatkowo, koszt ten powinien zostać uwzględniony również dla pracowników zastępujących (10,80 etatów), co generuje kolejne 2 567,38 zł miesięcznie (10,80 etatów * 237,72 zł na etat = 2 567,38 zł). Łączny miesięczny koszt dodatków nocnych powinien zatem wynosić 20 826,64 zł.

Tymczasem wykonawca OMK dla przykładowego miesiąca (styczeń 2026 r.) przyjął koszt dodatków nocnych na poziomie jedynie 15 313,26 zł, co oznacza niedoszacowanie na poziomie 5 513,38 zł miesięcznie. W skali całego okresu realizacji zamówienia (36 miesięcy) prowadzi to do zaniżenia kosztów pracy o kwotę aż 198 481,68 zł.

W ocenie odwołującego, tak istotne rozbieżności pomiędzy wymaganiami SW Z, a przyjętymi przez wykonawcę założeniami powinny były skutkować odrzuceniem jego oferty, jako zawierającej rażąco niską cenę. Zaniechanie przez zamawiającego weryfikacji tych elementów oraz akceptacja w sposób oczywisty błędnych wyliczeń, stanowi naruszenie przepisów dotyczących badania i oceny ofert, w szczególności w zakresie obowiązku rzetelnego zbadania wyjaśnień dotyczących ceny.

Ponadto w wyjaśnieniach ceny Wykonawcy OMK brak jest kosztów, które realnie wykonawca ponosi w przypadku realizacji zamówienia. W szczególności w kalkulacji ceny brak jest kosztów związanych z wniesieniem wadium oraz

ustanowieniem zabezpieczenia należytego wykonania umowy. Są to koszty bezpośrednio związane z udziałem w postępowaniu oraz realizacją zamówienia, które niezależnie od przyjętej formy ich wniesienia generują realne obciążenia finansowe po stronie wykonawcy (np. koszty gwarancji bankowych lub ubezpieczeniowych, koszty finansowania środków własnych, utracone korzyści związane z zamrożeniem kapitału). Pominięcie tych pozycji w kalkulacji oznacza, że oferta nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów realizacji zamówienia.

Wykonawca OMK nie uwzględnił także kosztów obsługi kadrowo-płacowej, które są nieodzownym elementem przy zatrudnieniu tak znacznej liczby pracowników, jaką deklaruje w swoich wyjaśnieniach. Obsługa ta obejmuje m.in. naliczanie wynagrodzeń, prowadzenie dokumentacji pracowniczej, rozliczenia z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz organami podatkowymi, a także bieżącą administrację kadrową. Koszty te mają charakter stały, a ich pominięcie prowadzi do dalszego zaniżenia ceny oferty.

Odwołujący wskazał, że Wykonawca OMK w przedstawionej kalkulacji kosztów pracy przyjął wyjątkowo niską wysokość składki na ubezpieczenie wypadkowe, nie przedstawiając jednocześnie żadnych dowodów ani wyjaśnień uzasadniających przyjęcie takiego poziomu tego obciążenia. Tymczasem wysokość składki wypadkowej jest uzależniona od szeregu czynników, a jej prawidłowe ustalenie ma istotny wpływ na całkowity koszt zatrudnienia pracowników.

W sytuacji, gdy wykonawca w ramach wyjaśnień rażąco niskiej ceny powołuje się na korzystniejsze niż standardowe parametry kosztowe, ciąży na nim obowiązek ich należytego wykazania poprzez przedstawienie stosownych dokumentów lub wyliczeń. Brak takich dowodów oznacza, że przyjęta wartość składki ma charakter arbitralny i niezweryfikowany, co podważa wiarygodność całej kalkulacji kosztów pracy.

Dodatkowo Wykonawca OMK w wyjaśnieniach rażąco niskiej ceny wskazał, że zamierza połączyć funkcję Koordynatora z pełnieniem zadań jednego z pracowników, należących do patrolu interwencyjnego, który będzie wykonywał również zadania zawiązane z umową z ZUS Kraków. W przypadku wezwania patrolu do siedziby ZUS i przedłużającej się interwencji, niemożliwym jest, aby Koordynator wykonywał swoje zadania, wynikające z tego postępowania.

Zgodnie z dokumentacją postępowania, prowadzonego dla ZUS Kraków, grupa interwencyjna ma być złożona z pracowników posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, którzy powinni posiadać niezbędne środki przymusu bezpośredniego w szczególności: kajdanki, pałki służbowe i ręczne miotacze substancji obezwładniających - dotyczy tez wyposażenia grup interwencyjnych bez broni.

Z kolei zgodnie z dokumentacją postępowania toczącego się u zamawiającego, w szczególności odpowiedzi na pytanie nr 9 z dnia 09.10.2025 r; pracownicy Grup Interwencyjnych muszą być pracownikami kwalifikowanymi ochrony, uzbrojonymi i wyposażonymi w środki ochrony osobistej.

Wymagania odnośnie wyposażenia grupy interwencyjnej, mającej wykonać zadania dla Politechniki Krakowskiej, znacznie różnią się od wyposażenia patrolu, mającego wykonać zadania dla ZUS Kraków. Wiąże się to z dodatkowymi kosztami, tj. koszt uzbrojenia, koszt szkoleń, wyższy koszt pracownika z pozwoleniem na broń.

Już tylko na marginesie odwołujący zaznaczył, że wykonawca OMK wskazuje, że zamierza dokonać relokacji całodobowego patrolu interwencyjnego, wykonującego do tej pory zadania w związku z podpisaną umową z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie, jednakże umowa ta została podpisana ze spółką: Ochrona Mienia Kraków Sp. z o.o., z kolei w oświadczeniu wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie tego zamówienia, będącym częścią oferty Wykonawca OMK zadeklarował, że część usługi, tj. działanie grup interwencyjnych wykona spółka: Agencja Ochrony Osób i Mienia Justus Sp. z o.o. W związku z powstałą rozbieżnością, niemożliwym jest dokonanie relokacji patrolu interwencyjnego, gdyż są to dwa różne podmioty.

Niedoszacowanie oferty wykonawcy OMK wynikające jedynie z części punktów wskazanych powyżej wynosi:

MiesięcznieDla całości oferty Niedoszacowanie oferty wynikające z brakujących etatów-19 173,38 zł -690 241,74 zł Niedoszacowanie wynikające z błędnie policzonego dodatku za godziny nocne-5 513,38 zł -198 481,68 zł RAZEM-24 686,76 zł -888 723,42 zł Zysk wykazany w RNC Wykonawcy OMK2 805,83 zł 101 009,75 zł Wobec powyższego, istnieją poważne wątpliwości, co do możliwości i prawdziwego zamiaru realizacji zamówienia na warunkach opisanych przez wybranego wykonawcę w ofercie. Cena wybranego wykonawcy jest nieracjonalna i zaniżona, gdyż cena wykonania zamówienia została ustalona w odniesieniu do błędnych założeń i nie pokrywa minimalnych rzeczywistych kosztów, które wykonawca zobowiązany jest ponosić.

Kalkulacja wynagrodzenia oferty wybranego wykonawcy na zaoferowanym poziomie budzi podejrzenie, że doszło do popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Przepis ten stanowi, iż czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku przez sprzedaż towarów lub usług poniżej kosztów ich wytworzenia lub świadczenia albo ich odsprzedaż poniżej kosztów zakupu w celu eliminacji innych przedsiębiorców. Ponadto działaniem spełniającym

przesłanki uznania danego działania przedsiębiorcy za czyn nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy. Jeżeli działania podejmowane przez przedsiębiorcę nie wynikają z istoty konkurencji, lecz są podejmowane w celu utrudnienia dostępu do rynku i przy pomocy środków nieznajdujących usprawiedliwienia w mechanizmie wolnej konkurencji, stanowią one czyn nieuczciwej konkurencji.

Zaniechanie odrzucenia oferty wybranego wykonawcy w zakresie realizacji niniejszego zamówienia za powyższą cenę grozi zamawiającemu nienależytym wykonaniem lub niewykonaniem zamówienia w przyszłości.

14 kwietnia 2026 r. zamawiający poinformował wykonawców o wniesieniu odwołania.

17 kwietnia 2026 r. do postępowania zgłosili się po stronie zamawiającego wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienie Ochrona Mienia Kraków Spzoo z siedzibą w Krakowie, ul. Górników nr 13, Ochrona Mienia Spzoo z siedzibą w Krakowie, ul. Górników nr 13 i Agencja Ochrony Osób i Mienia Justus Spzoo z siedzibą w Krakowie, ul.

Skotnicka 230. Zgłoszenia dokonał należycie umocowany pełnomocnik. Do zgłoszenia dołączono dowody jego przekazania stronom.

Przystępujący wskazał interes w uzyskaniu rozstrzygnięcia na korzyść strony, do której przystępuje. Interes przystępującego w uzyskaniu rozstrzygnięcia na korzyść zamawiającego wynika z faktu, że w postępowaniu pn. „Dozór i ochrona budynków wraz z obsługą portierni oraz okazjonalną obsługą szatni należących do Politechniki Krakowskiej, o numerze referencyjnym: KA-2/112/2025”, zamawiający dokonał wyboru jako oferty najkorzystniejszej oferty złożonej przez przystępującego. Przystępujący jest więc bezpośrednio zainteresowany utrzymaniem w mocy ww. czynności oraz uważa, że jest ona prawidłowa. Ewentualne uwzględnienie odwołania przez Krajową Izbę Odwoławczą miałoby bezpośredni i negatywny wpływ na sytuację przystępującego – tj. uniemożliwiałoby przystępującemu realizację przedmiotu zamówienia publicznego, a tym samym uzyskanie z tego tytułu wynagrodzenia.

W ocenie przystępującego zarzuty odwołania są bezzasadne, a zamawiający, nie naruszył wskazanych przez odwołującego przepisów ustawy, co sprawia, że uzasadnione jest utrzymanie czynności zamawiającego oraz odrzucenie odwołania bądź oddalenie odwołania w całości.

27 kwietnia 2026 r. zamawiający złożył odpowiedź na odwołanie wnosząc o jego oddalenie w całości.

Zamawiający wskazał, że w jego ocenie oferta przystępującego odpowiada warunkom zamówienia i obejmuje pełny zakres świadczenia określony w SWZ i OPZ.

Zamawiający zauważył także, że po uwzględnieniu wcześniejszego odwołania Konsorcjum FM przeprowadził procedurę wyjaśnień z art. 224 ustawy i prawidłowo uznał, że domniemanie rażąco niskiej ceny zostało skutecznie obalone, a w ofercie przystępującego nie występuje błąd w obliczeniu ceny w rozumieniu art. 226 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W konsekwencji wybór oferty przystępującego jako najkorzystniejszej nastąpił zgodnie z art. 239 ust. 1 ustawy oraz kryteriami oceny ofert, a postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wskazanych w art. 16 ustawy.

1. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy, zamawiający wskazał co następuje:

Zamawiający zauważył, że po uwzględnieniu wcześniejszego odwołania Konsorcjum FM, zamawiający – zgodnie z art.

224 ust. 1 ustawy – wezwał zarówno przystępującego jak i odwołującego do udzielenia wyjaśnień w zakresie wyliczenia kosztu i ich istotnych części składowych, uznając że zaoferowana przez obu wykonawców cena, wydaje się rażąco niska w stosunku do przedmiotu zamówienia i budzi wątpliwości zamawiającego co do możliwości wykonania przedmiotu zamówienia zgodnie z wymaganiami określonymi w dokumentach zamówienia lub wynikającymi z odrębnych przepisów.

Zarówno przystępujący jak i odwołujący złożyli szczegółowe wyjaśnienia wraz z kalkulacjami oraz opisem przyjętej organizacji realizacji zamówienia i zysku.

Zamawiający natomiast merytorycznie ocenił wszystkie przedstawione informacje i uznał, że wyjaśnienia są kompletne, spójne i odpowiadają treści wezwania, a cena oferty jest realna i pozwala na pokrycie kosztów realizacji zamówienia, co w konsekwencji powoduje, że nie ma podstaw do stwierdzenia rażąco niskiej ceny.

W konsekwencji zamawiający zasadnie przyjął, że nie zachodzą podstawy do uznania oferty przystępującego za zawierającą rażąco niską cenę, tym bardziej że porównanie ofert złożonych w postępowaniu potwierdza ich rynkowy i konkurencyjny charakter.

Zamawiający wskazał, że w tym postępowaniu żadna ze złożonych ofert nie odbiegała od wartości szacunkowej zamówienia ani od średniej arytmetycznej złożonych ofert w stopniu skutkującym koniecznością wezwania do złożenia wyjaśnień rażąco niskiej ceny. Wskutek pierwszego odwołania Konsorcjum FM zamawiający, działając na podstawie art.

224 ust. 1 ustawy, wezwał 6 z 7 wykonawców do złożenia wyjaśnień, w tym zarówno przystępującego, jak i odwołującego. Było to działanie prawidłowe i adekwatne do wyników badania ofert, a zarazem w pełni zgodne z obowiązkiem wyjaśnienia wątpliwości co do realności zaoferowanej ceny.

W tym kontekście należy podkreślić, że sama cena oferty odwołującego była wyższa od ceny oferty przystępującego jedynie o 34 284,97 zł, tj. o ok. 0,18%, co jednoznacznie potwierdza, że obie oferty pozostawały na bardzo zbliżonym

poziomie i mieściły się w rynkowym przedziale cenowym. Również średnia arytmetyczna siedmiu złożonych ofert wyniosła 20 566 319,00 zł, a oferta przystępującego była od niej niższa jedynie o 8,51%, co również świadczy o porównywalności cen ofert złożonych w postępowaniu.

1. 1. Zarzut błędnej kalkulacji etatów dla pracowników z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności Odwołujący zarzuca Konsorcjum OMK niedoszacowanie liczby etatów przez rzekome pominięcie wpływu absencji urlopowych na normatyw czasu pracy. Stanowisko odwołującego jest fundamentalnie błędne z dwóch powodów: (1)z przyjęcia normy miesięcznej 167,11 h zamiast standardowej średniej 168 h, oraz (2)z podwójnego odejmowania absencji urlopowych od normatywu, ignorującego mechanizm rezerwy zastępczej.
2. 1.1. Prawidłowość normatywu 168 godzin/mc przyjętego przez Konsorcjum OMK W wyjaśnieniach do kalkulacji ceny (str. 1-2), Konsorcjum OMK przyjął średnią miesięczną normę czasu pracy 168 godzin na etat dla pracowników z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, co jest zgodne z praktyką rynkową i powszechnie akceptowane w orzecznictwie KIO. Norma ta wynika z kodeksowego wymiaru czasu pracy (art. 130 § 1 KP: przeciętnie 40 h/tydz., 8 h/dobę), gdzie roczny wymiar (ok. 2016-2024 h) uśrednia się na 12 miesięcy do 168 h/mc.

W branżach ciągłych jak ochrona, średnia ta jest rutynowa ze względu na wahania kalendarzowe (144-184 h/mc).

KIO wielokrotnie akceptowało 168 h/mc jako rynkowy normatyw w kalkulacjach rażąco niskiej ceny, bez jego kwestionowania np.: •KIO 2354/12 •KIO 1366/24 •KIO 1050/18 •KIO 678/23 (24.03.2023) Przyjęcie przez Konsorcjum OMK średniej normy czasu pracy 168 godzin miesięcznie jest w pełni prawidłowe również z uwagi na fakt, że rzeczywista data rozpoczęcia realizacji zamówienia pozostaje nieznana na etapie składania ofert i wyjaśnień ceny. Termin realizacji zamówienia określono na 36 miesięcy od dnia zawarcia umowy, nie wcześniej niż od 1 grudnia 2025 r., przy czym faktyczna data rozpoczęcia nie jest znana. Powyższe potwierdza fakt, iż przedmiotowe postępowanie jest nadal nie rozstrzygnięte z powodu odwołań – opóźnienie w rozpoczęciu świadczenia usług wynosi aktualnie niemal 5 miesięcy. Wymaganie konkretnego normatywu dostosowanego do nieznanego terminu realizacji zamówienia byłoby i jest nierealne.

1. 1.2. Mechanizm kalkulacji Konsorcjum OMK – prawidłowa rezerwa zastępcza (bez odejmowania od normatywu) Konsorcjum OMK precyzyjnie wyodrębniło rezerwę zastępczą na absencje jako osobną pozycję, co jest standardem w usługach ochrony ciągłej (wyjaśnienia str. 1-2, tabela nr 12): •Podstawowe etaty: 438 316 rbh / 36 mc / 168 h = 72,47 etatu (średnio 12 175,44 rbh/mc). •Rezerwa na urlopy: 36 dni (26 wypoczynkowy + 10 rehabilitacyjny) = 288 h/rok/etat. Wskaźnik absencji: 288 / (12 × 168) = 14,29%. Rezerwa: 72,47 × 14,29% = 10,35 etatu (1738,8 rbh/mc przy pełnym normatywie 168 h). •Całkowita obsada: 82,82 etatu, zaokrąglone do 83 etatów Przystępujący uwzględnił w wyliczeniu nie tylko urlop podstawowy w wymiarze 26 dni, ale również urlop dodatkowy rehabilitacyjny w wymiarze 10 dni, co świadczy o prawidłowym podejściu do kalkulacji ceny.

Mechanizm kalkulacji przyjęty przez Konsorcjum OMK jest prawidłowy, ponieważ wprost odzwierciedla rzeczywistą organizację usług ochrony ciągłej i nie sprowadza się do mechanicznego obniżania normatywu czasu pracy o przewidywane absencje. W wyjaśnieniach ceny Konsorcjum OMK najpierw prawidłowo ustaliło liczbę etatów podstawowych, odnosząc łączną liczbę roboczogodzin do średniego miesięcznego normatywu 168 godzin, a następnie odrębnie wyodrębniło rezerwę zastępczą na absencje urlopowe. Taka metoda jest spójna z charakterem świadczenia, ponieważ w usługach wymagających ciągłości obsady zastępstwa nie są „odejmowane” od etatu bazowego, lecz planowane jako dodatkowy bufor organizacyjny, pozwalający pokryć nieobecności pracowników bez naruszania ciągłości wykonywania zamówienia.

Takie rozdzielenie odpowiada zarówno praktyce rynkowej, jak i utrwalonemu podejściu KIO, zgodnie z którym wykonawca ma prawo przyjąć własną, racjonalną metodę organizacji i wyceny usługi, o ile cena pozostaje realna, a przedstawione wyjaśnienia pozwalają stwierdzić, że zamówienie może zostać wykonane należycie.

W ocenie zamawiającego wyjaśnienia rażąco niskiej ceny przystępującego w tym zakresie były spójne, logiczne, uzasadniały przyjętą cenę i wykazały, że przystępujący jest w stanie zrealizować zamówienie w sposób realny i zgodny z wymaganiami zamawiającego 1.2.

Zarzut błędnej kalkulacji etatów dla pracowników pełnosprawnych Analogicznie bezpodstawny jest zarzut odnoszący się do kalkulacji etatów dla pracowników pełnosprawnych. Odwołujący powiela tu te same, już uprzednio omówione błędy metodologiczne, tj. przyjmuje nieprawidłowy normatyw 167,11 h oraz ponownie dokonuje odjęcia absencji zastępczych od normatywu, mimo że rezerwa zastępcza została przez Konsorcjum OMK wyodrębniona jako osobna pozycja kalkulacyjna. Z tego względu argumentacja przedstawiona powyżej zachowuje

pełną aktualność także wobec pracowników pełnosprawnych, a zarzut odwołującego należy ocenić jako niezasadny.

1.3.

Zarzut nieprawidłowego wyliczenia dodatku za pracę w godzinach nocnych W tym zakresie odwołujący stawia dwa zarzuty – pierwszy to nieprawidłowe przyjęcie średniej w wysokości 5,72 zł oraz nieprawidłową liczbę godzin pracy w porze nocnej.

1. 3.1. Prawidłowe przyjęcie średniej wysokości dodatku za pracę w godzinach nocnych W zakresie dodatku za pracę w porze nocnej sposób kalkulacji przyjęty w wyjaśnieniach rażąco niskiej ceny jest w ocenie zamawiającego prawidłowy.

Konsorcjum OMK oparło wyliczenie na stałym, uśrednionym normatywie 168 godzin miesięcznie, co jest rozwiązaniem racjonalnym i zgodnym z praktyką kalkulacyjną w usługach ciągłych, w których rozliczenie kosztów pracy wymaga przyjęcia jednolitej podstawy obliczeniowej. Nie ma podstaw do oczekiwania, aby dodatek nocny był każdorazowo przeliczany według zmiennej liczby godzin przypadających w konkretnym miesiącu, skoro na etapie wyceny wykonawca posługuje się modelem średnim, pozwalającym na zachowanie porównywalności i przejrzystości kalkulacji.

Przyjęcie takiego założenia nie jest dowolne, lecz odpowiada standardowemu sposobowi ustalania kosztów pracy w zamówieniach o charakterze ciągłym.

Przyjęta przez Konsorcjum OMK metodologia wyliczenia jest też zgodna przepisami prawa pracy, ponieważ art. 1518 § 1 Kodeksu pracy przewiduje dodatek w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę. Oznacza to, że przystępujący prawidłowo przyjął ustawowy mechanizm wyznaczania dodatku, oparty na minimalnym wynagrodzeniu i przeliczeniu godzinowym Dodatkowo zamawiający podkreślił, że z uwagi na brak pewności co do rzeczywistego momentu rozpoczęcia realizacji zamówienia oraz zmienność kalendarza miesięcznego, użycie uśrednionego normatywu 168 godzin stanowi rozwiązanie bardziej obiektywne niż próba wyliczania dodatku na bazie hipotetycznie z góry ustalonego miesiąca rozpoczęcia świadczenia. W konsekwencji zarzut odwołującego w tym zakresie nie ma podstaw.

Takie podejście odpowiada także kierunkowi wynikającemu z orzecznictwa KIO, w którym Izba akcentowała, że wyjaśnienia ceny mają wykazać realność kalkulacji i możliwość wykonania zamówienia, a nie narzucać jednego, jedynie słusznego modelu obliczeń; jednocześnie wykonawca może posługiwać się własnymi, obiektywnie uzasadnionymi założeniami kosztowymi, jeżeli nie prowadzą one do ceny oderwanej od realiów rynkowych.

Na marginesie jedynie zamawiający zwrócił uwagę, że zarzut odwołującego dotyczący rzekomego niedoszacowania kalkulacji przystępującego z uwagi na wzrost tych kosztów w kolejnych latach, związany ze wzrostem minimalnego wynagrodzenia za pracę, jest nietrafny. Na etapie sporządzania oferty nie jest bowiem możliwe pewne ustalenie ani samego faktu przyszłej zmiany minimalnego wynagrodzenia, ani tym bardziej jej skali, a zatem wykonawca nie ma obowiązku przyjmowania dodatkowej rezerwy „na wszelki wypadek” w tym zakresie.

Ustawa przewiduje natomiast odrębny, obligatoryjny mechanizm ochronny właśnie na taką sytuację, tj. obowiązek uregulowania w umowie zasad waloryzacji wynagrodzenia w przypadku zmiany wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę albo minimalnej stawki godzinowej. Innymi słowy, ustawodawca rozdziela etap kalkulacji ceny oferty od etapu późniejszej waloryzacji umownej, a więc nie można wymagać, aby wykonawca już na etapie oferty zabezpieczał w cenie przyszłe, nieznane jeszcze zmiany prawa pracy. Taki sposób postępowania jest tym bardziej uzasadniony, że sam odwołujący również nie wykazał, by w swojej kalkulacji przyjmował odrębną rezerwę na przyszłe wzrosty minimalnego wynagrodzenia.

1. 3.2. Liczba godzin nocnych Nie jest również trafiony zarzut odwołującego dotyczący błędnie przyjętej przez przystępującego do wyliczeń liczby godzin nocnych.

Przystępujący prawidłowo przyjął 8 godzin pracy w porze nocnej, albowiem z przepisów Kodeksu pracy wynika, że pora nocna obejmuje 8 godzin, a także ilość „posterunków”.

Z Załącznika nr 1d (tabela godzin dyżurów) do Załącznika nr 1 do SW Z – Szczegółowy Opis i Zakres Zamówienia wynika, że przewidziano łącznie 11 „posterunków”: a)poz. 9 – bud. HS-1 b)poz. 10 – bud. CZH c)poz. 11 – bud. KN-1 d)poz. 12 – bud. PP1 e)poz. 13 – bud DS.-6 f)poz. 14 – LA-1 g)poz. 15 – bud. CZ-A h)poz. 17 – bud. CZ-D i)poz. 19 – bud. CZ-G j)poz. 22 – Osiedle studenckie – 2 „posterunki”

Ilość „posterunków” wynika z liczby godzin w miesiącu wskazanej w tabeli Załącznika 1d i przewidzianego czasu pracy wskazanego w Szczegółowym Opisie i Zakresie zamówienia.

Z powyższych danych wynika, iż do kalkulacji należało przyjąć po 1 posterunku dla 9 pozycji wskazanych w lit. a-i powyżej, oraz 2 posterunków dla pozycji wskazanej w lit. j powyżej.

Mając powyższe dane przystępujący prawidłowo wyliczył ilość godzinnych nocnych korzystając ze wzoru matematycznego:

365 dni w roku x 8 godzin pracy w porze nocnej x 11 posterunków : 12 miesięcy, co dało łącznie 2677 h miesięcznie.

1.4.

Pozostałe zarzuty Nie sposób podzielić zarzutu odwołującego, jakoby przystępujący nie wykazał realności swojej kalkulacji albo pominął istotne koszty realizacji zamówienia. Przeciwnie — z przedstawionych wyjaśnień wynika, że cena została skonstruowana w oparciu o szeroki i kompletny zestaw założeń kosztowych, obejmujących zarówno koszty bezpośrednie świadczenia usługi, jak i koszty pośrednie związane z funkcjonowaniem organizacyjnym wykonawcy.

Kalkulacja nie ma charakteru przypadkowego ani arbitralnego, lecz opiera się na konkretnych, policzalnych elementach, które odpowiadają rzeczywistej strukturze realizacji zamówienia.

Przystępujący wykazał przede wszystkim koszty pracy w sposób rozbudowany i wieloelementowy, ujął w kalkulacji również, składki na ubezpieczenia społeczne, fundusze pracownicze, badania lekarskie, szkolenia BHP, umundurowanie, środki ochrony, telefony, paliwo, eksploatację pojazdów, polisę OC, koszty pracy koordynatora oraz koszty administracji. Taki sposób kalkulacji świadczy o tym, że wykonawca nie próbował zaniżyć ceny przez pominięcie podstawowych kosztów, lecz przeciwnie — uwzględnił pełną, praktyczną strukturę wydatków koniecznych do realizacji zamówienia.

Szczególnie istotne jest to, że w kalkulacji znalazły się również elementy, które odwołujący próbuje dziś przedstawić jako pominięte, a które faktycznie zostały objęte wyliczeniem w sposób pośredni lub bezpośredni. W realiach tak dużego zamówienia koszty te nie muszą być ujmowane jako osobne, wyizolowane rubryki, ponieważ mogą być racjonalnie rozłożone w ramach narzutów, kosztów pośrednich lub kosztów ogólnego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Istotne jest nie to, czy każda pozycja została wydzielona graficznie w tabeli, ale to, czy całość kalkulacji odzwierciedla rzeczywisty koszt wykonania usługi. A właśnie taki efekt został osiągnięty.

Kalkulacja przystępującego w tym zakresie jest dużo wyższa niż odwołującego. Przystępujący same koszty administracji wycenia na poziomie 3 000 zł miesięcznie, podczas gdy odwołujący na poziomie 450 zł.

W zakresie zarzutu dotyczącego przyjętej przez przystępującego stawki składki na ubezpieczenie wypadkowe, tj. 0,84%, odwołujący ogranicza się do ogólnej polemiki, nie przedstawiając żadnego dowodu, że stawka ta została ustalona niezgodnie ze stanem faktycznym lub prawnym. Tymczasem wysokość składki wypadkowej nie ma charakteru abstrakcyjnego i jednolitego, lecz zależy od statusu płatnika składek, struktury zatrudnienia, rodzaju prowadzonej działalności oraz indywidualnej sytuacji ubezpieczeniowej przedsiębiorcy. Samo twierdzenie, że składka „powinna być wyższa”, nie może zastępować wykazania, że przyjęta wartość jest niemożliwa lub nieprawdziwa. Wskazał, że odwołujący również w swoich wyjaśnieniach nie wskazał konkretną stawkę składki na ubezpieczenie wypadkowe bez wyjaśnień skąd wynikała ta wartość.

Nie jest zasadny również zarzut, jakoby funkcja koordynatora nie mogła zostać połączona z funkcją pracownika patrolu. Z treści projektu umowy wynika bowiem wprost, że „Wykonawca wyznaczy tzw. koordynatora, który będzie odpowiedzialny za bezpośrednie kontakty ze Zleceniodawcą w związku z realizacją zapisów umowy”, natomiast z odpowiedzi na Pytanie 11 do SW Z wynika, że „koordynator ma nadzorować pracę swoich pracowników i być w stałym kontakcie z Zamawiającym, zaś jego obecność obowiązkowa jest przewidziana wyłącznie w przypadku organizowanych wydarzeń ogólnouczelnianych, tj. Święta Szkoły, Inauguracji roku akademickiego, Juwenaliów lub Czyżynaliów”.

Takie ukształtowanie obowiązków jednoznacznie pokazuje, że zamawiający nie zastrzegł dla koordynatora odrębnej, pełnoetatowej funkcji wyłączonej z bieżącej realizacji usługi, lecz dopuścił model nadzorczo-kontaktowy, który może być łączony z pracą operacyjną w patrolu. Skoro z dokumentacji nie wynika ani zakaz łączenia tych ról, ani obowiązek stałej, fizycznej obecności koordynatora na terenie zamawiającego, zarzut odwołującego należy uznać za chybiony.

Nietrafny jest także zarzut, że grupa interwencyjna wskazana przez przystępującego nie spełnia wymogów zamawiającego.

Co istotne, projekt umowy precyzuje, że wykonawca „musi dysponować co najmniej dwoma pojazdami oznakowanymi w sposób charakterystyczny dla wykonawcy wraz z dwuosobowymi grupami interwencyjnymi”, a osoby wchodzące w ich skład „powinny posiadać uprawnienia wymagane przepisami ustawy o ochronie osób i mienia”. Jednocześnie umowa nakłada na wykonawcę obowiązek zapewnienia przyjazdów grup interwencyjnych wspomagających w sytuacji zagrożenia, 24 godziny na dobę, z czasem dojazdu 10 minut w dzień i 6 minut w nocy, co potwierdza, że zamawiający oczekuje realnej gotowości operacyjnej, a nie wyłącznie formalnego wyodrębnienia osobnej jednostki.

Zarzut odwołującego jest chybiony, ponieważ z odpowiedzi na Pytanie 22 do SW Z wynika wprost, że objazdy/obchody

może wykonywać dowolna grupa interwencyjna wykonawcy, także inna niż dedykowana wyłącznie dla PK. Zamawiający nie wymagał więc wydzielenia osobnego patrolu wyłącznie na potrzeby tego zamówienia, lecz dopuścił każdą grupę pozostającą w dyspozycji wykonawcy i będącą w pobliżu, o ile spełnia ona opisane w SW Z zadania. Skoro więc wskazany patrol realizuje czynności zgodnie z treścią odpowiedzi na pytanie, zarzut jego niespełniania wymogów należy uznać za bezpodstawny.

W tym kontekście argument odwołującego, że wykonawca „przenosi” patrol z umowy z ZUS, nie dowodzi naruszenia SW Z ani niewypełnienia wymogów, jeżeli sama grupa spełnia parametry wskazane przez zamawiającego.

Dokumentacja nie zawiera zakazu korzystania przez wykonawcę z istniejącego potencjału organizacyjnego, o ile grupa interwencyjna posiada wymagane kwalifikacje, uzbrojenie, środki ochrony i jest zdolna do terminowego przyjazdu na wezwanie. To właśnie te elementy są relewantne dla oceny zgodności oferty z SW Z, a nie źródło, z którego wykonawca czerpie zasób osobowy czy techniczny.

Nietrafny jest również zarzut, w zakresie kosztów grupy interwencyjnej. Wykonawca w wyjaśnieniach wykazał, że takim potencjałem dysponuje, a koszty związane z uzbrojeniem, szkoleniami i utrzymaniem gotowości operacyjnej zostały ujęte w cenie. Przystępujący wprost wskazał jakimi środkami przymusu bezpośredniego będą dysponować osoby z tej grupy, w tym jakie środki już posiada i które ujął w swojej kalkulacji. Sam fakt, że realizacja tego wymogu generuje wyższe koszty, nie świadczy jeszcze o rażąco niskiej cenie ani o niezgodności oferty z SW Z, skoro przystępujący te koszty skalkulował i przedstawił zamawiającemu spójne wyjaśnienia.

W ocenie zamawiającego zarzut odwołującego opiera się na błędnym założeniu, że istnieje jedna, jedynie prawidłowa metoda kalkulacji kosztów realizacji zamówienia, a każda odmienna metoda musi prowadzić do uznania ceny za nierealną.

Takie stanowisko nie znajduje oparcia ani w treści SW Z, ani w podejściu prezentowanym przez Krajową Izbę Odwoławczą. Izba wielokrotnie podkreślała, że w postępowaniu dotyczącym rażąco niskiej ceny nie chodzi o abstrakcyjne porównywanie modeli kalkulacyjnych, lecz o ocenę, czy cena przedstawiona przez wykonawcę jest rzeczywiście wykonalna, pozostaje w relacji do wymagań zamówienia i nie jest oderwana od realiów rynkowych.

W sprawie rozpoznawanej w wyroku KIO 548/22 Izba zaakcentowała, że ocena rażąco niskiej ceny nie może sprowadzać się do przyjęcia kalkulacji odwołującego jako jedynego miernika poprawności. Istotne jest to, czy wykonawca wykazał, że jego sposób liczenia uwzględnia wszystkie wymagane elementy świadczenia, zapewnia należytą realizację zamówienia i nie prowadzi do ceny nierealnej lub niewystarczającej do pokrycia kosztów własnych. Innymi słowy, sama różnica pomiędzy kalkulacją odwołującego a kalkulacją wykonawcy nie dowodzi jeszcze błędu oferty, jeżeli obie metody pozostają w granicach racjonalnego podejścia do organizacji usługi.

To podejście ma istotne znaczenie również w niniejszej sprawie. Odwołujący próbuje wykazać, że skoro sam wylicza koszty inaczej, to przyjęta przez Przystępującego metodologia musi być wadliwa. Tymczasem zamawiający nie określił w SW Z jednej obowiązkowej techniki liczenia, lecz opisał oczekiwany rezultat w postaci prawidłowego wykonania usługi zgodnie z wymaganiami przedmiotu zamówienia. Jeżeli więc przystępujący przyjął metodę, która pozwala mu zapewnić pełną realizację wymogów SW Z, w tym odpowiednią obsadę, kwalifikacje personelu, wyposażenie grup interwencyjnych, objazdy, koordynację oraz gotowość operacyjną, to sam fakt, że odwołujący liczy te elementy inaczej, nie przesądza o niezgodności oferty.

Izba w przywołanym wyroku zwróciła też uwagę na to, że ocena ceny musi być prowadzona przez pryzmat realności i spójności wyjaśnień wykonawcy. Wykonawca nie musi wykazywać idealnie matematycznej zgodności z jedynym możliwym modelem, lecz powinien przedstawić takie wyjaśnienia, z których wynika, że przyjęta cena jest ekonomicznie uzasadniona i pozwala na wykonanie zamówienia zgodnie z dokumentami postępowania. W praktyce oznacza to, że jeżeli wykonawca wskazuje, iż dysponuje wymaganym potencjałem, uwzględnił koszty personelu, środków przymusu, szkoleń, zastępstw, dojazdów, nadzoru i organizacji pracy, a przy tym zamówienie jest przez niego skalkulowane z zachowaniem marży, to nie można mówić o rażąco niskiej cenie tylko dlatego, że odwołujący widzi możliwość policzenia tych samych pozycji w inny sposób.

Co istotne, zarzut odwołującego ma w istocie charakter czysto hipotetyczny i opiera się na jego własnej metodologii kalkulacji, według której oferta przystępującego miałaby być rzekomo zaniżona o niemal 900 tys. zł, co wynika z tabeli zamieszczonej na str. 8 odwołania.

Jednocześnie jednak z tej samej konstrukcji wyliczeń wynika, że oferta odwołującego sporządzona przy przyjęciu tych samych, deklarowanych przez niego założeń jest wyższa od oferty przystępującego jedynie o ok. 34 tys. zł.

Taki rezultat sam w sobie pokazuje, że przedstawiona przez odwołującego kalkulacja nie ma cech miarodajnego dowodu na rażąco niską cenę, lecz stanowi jedynie alternatywny model obliczeniowy, który nie pozwala na kategoryczne wywiedzenie, iż cena oferty przystępującego jest nierealna albo niewykonalna.

Skoro różnica między ofertami pozostaje na poziomie marginalnym, nie sposób podzielić stanowiska, że sama ta kalkulacja przesądza o konieczności odrzucenia oferty przystępującego, a zaoferowana cena jest nierealna i nierynkowa.

Podobnie jak w wyroku KIO 548/22, ocena nie może sprowadzać się do bezkrytycznego przyjęcia wyliczeń odwołującego jako jedynego poprawnego punktu odniesienia. Izba akcentowała tam, że przedmiotem badania jest realność ceny oferty przystępującego, a nie prawidłowość odwołującego w doborze własnej metodologii kalkulacyjnej. W szczególności istotne było to, że wyjaśnienia wykonawcy obejmowały całość ceny ofertowej oraz przyjętą stawkę za jedną godzinę, a więc pozwalały zamawiającemu zweryfikować, czy cena została skalkulowana w sposób umożliwiający należyte wykonanie zamówienia.

Analogicznie w niniejszej sprawie przystępujący wyjaśnił całą cenę oraz przyjętą stawkę jednostkową, co odpowiadało treści wezwania i pozwalało na ocenę realności oferty. Sama odmienna kalkulacja odwołującego nie obala tej oceny, zwłaszcza gdy opiera się na założeniach, które nie zostały wykazane jako jedynie możliwe albo obowiązujące na gruncie SWZ.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 239 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy zamawiający wskazuje co następuje:

Zarzut ten ma charakter wyłącznie pochodny wobec zarzutów dotyczących rzekomych podstaw odrzucenia oferty Konsorcjum OMK. Skoro oferta Konsorcjum OMK jest zgodna z warunkami zamówienia i nie zachodzi przesłanka rażąco niskiej ceny (art. 226 ust. 1 pkt 8 ustawy), to zamawiający był obowiązany poddać ją ocenie w kryteriach i – wobec uzyskania najwyższej liczby punktów – prawidłowo wybrał ją jako najkorzystniejszą. Odwołujący nie kwestionuje sposobu zastosowania kryteriów oceny ofert, a jedynie dąży do wyeliminowania oferty Konsorcjum PMK z postępowania.

Brak jest jednak do tego podstaw faktycznych i prawnych, co zostało w sposób jednoznaczny wykazane powyżej. Nie można uznać za naruszenie faktu, że zamawiający nie przyjął subiektywnej kalkulacji odwołującego jako wzorca do oceny oferty konkurenta. To zaś w konsekwencji powoduje, że w oceni zamawiającego analizowany zarzut podlega oddaleniu.

Zamawiający odnosząc się do zarzutu sformułowanego jedynie w uzasadnieniu in fine odwołania dotyczącego podejrzenia popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji - jest on całkowicie gołosłowny i nie został poparty żadnymi konkretnymi dowodami. Odwołujący ogranicza się do ogólnego stwierdzenia, że oferowanie usług poniżej kosztów świadczenia może stanowić czyn nieuczciwej konkurencji, jednak nie wykazuje, aby taka sytuacja rzeczywiście zachodziła w tej sprawie.

Tymczasem sama różnica pomiędzy ofertą Konsorcjum OMK a ofertą odwołującego jest wręcz znikoma i wynosi jedynie 0,18%, co całkowicie podważa próbę przedstawienia ceny wybranej oferty jako ceny dumpingowej, nierealnej czy oderwanej od warunków rynkowych.

Co więcej, skoro sam odwołujący złożył ofertę na praktycznie tożsamym poziomie cenowym, to jego twierdzenia o sprzedaży usług poniżej kosztów świadczenia pozostają wewnętrznie sprzeczne. Przyjęcie argumentacji odwołującego prowadziłoby bowiem do wniosku, że również jego własna oferta budzi analogiczne wątpliwości, skoro różnica między obiema cenami ma charakter czysto marginalny. Tego rodzaju polemika nie może stanowić skutecznej podstawy do przypisania przystępującemu działania sprzecznego z prawem lub dobrymi obyczajami.

W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, że samo zaoferowanie ceny nieznacznie niższej od ceny odwołującego świadczy o popełnieniu czynu nieuczciwej konkurencji. Brak jest zarówno dowodów sprzedaży poniżej rzeczywistych kosztów wykonania zamówienia, jak i podstaw do twierdzenia, że cena oferty wybranej miała charakter eliminacyjny, nierynkowy lub niemożliwy do utrzymania przy prawidłowej realizacji zamówienia.

12 maja 2026 r. przystępujący Konsorcjum OMK wniósł o oddalenie odwołania w całości jako bezzasadnego oraz wyjaśnił, co następuje:

1. Zarzut naruszenia art. 226 ust. 1 pkt. 8 ustawy Cena zaproponowana przez przystępującego, mieściła się w ustawowym zakresie 30 % wartości zamówienia określonego przez zamawiającego, jak również w zakresie 30 % średniej arytmetycznej cen wykonawców biorących udział w postępowaniu. Mianowicie, cena zaproponowana przez przystępującego była niższa o 12,30 % od wartości zamówienia oraz o 8,51% od średniej arytmetycznej siedmiu złożonych ofert.

Co istotne, ceny zaproponowane przez poszczególnych wykonawców były do siebie bardzo zbliżone. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest przede wszystkim fakt, że podstawowym kosztem usług ochrony i dozoru jest koszt pracy osób wykonujących zamówienie. Mechanizm świadczenia tego rodzaju usług jest już na rynku od lat ustandaryzowany, a wynagrodzenia należne pracownikom wykonującym dozór i ochronę objęte zakresem ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę oraz rozporządzeniami wydawanymi na podstawie tej ustawy.

W celu zobrazowania, w jakim stopniu złożone oferty były do siebie zbliżone pod względem ceny, można wskazać cztery pierwsze (najkorzystniejsze) oferty:

1. 18 816 734,81 zł - oferta przystępującego, 2)18 851 019,78 zł – oferta odwołującego, 3)19 125 299,55 zł – oferta Wykonawcy PPHU Specjał Sp. z o.o.,
2. 19 375 987,85 zł – oferta Wykonawcy Solid S.A.

Co ciekawe, cena zaproponowana przez przystępującego różniła się od ceny zaoferowanej przez odwołującego jedynie kwotą 34 384,97 zł, co stanowi różnicę na poziomie 0,17 %.

Tymczasem, jak wynika z odwołania, odwołujący zarzuca przystępującemu niedoszacowanie swojej oferty na kwotę 888 723,42 zł, co już z samego założenia budzi zdziwienie, bowiem gdyby tak było, to musiałoby oznaczać, że wszystkie cztery wyżej wskazane oferty (również oferta odwołującego) należałoby uznać za niedoszacowane.

Jak wiadomo, głównym i zdecydowanie przeważającym kwotowo kosztem wykonania przedmiotowego zamówienia jest praca kilkudziesięciu osób pełniących usługi ochrony i dozoru mienia. Standardem też jest, że wykonawcy przy realizacji tego rodzaju usług bazują na minimalnych stawkach wynagrodzeń. Dodatkowo, zamawiający w przedmiocie zamówienia jednoznacznie wskazał ilość roboczogodzin usług ochrony, które powinny zostać zrealizowane w ramach wykonania zamówienia (464 566 rbh). W rezultacie, zarzucanie przystępującemu zaniżenia swojej ceny na kwotę 888 723,42 zł, przy założeniu, że cena odwołującego była wyższa od przystępującego jedynie o kwotę 34 384,97 zł, sprawia, że twierdzenia podnoszone w odwołaniu już z tego względu należy uznać na mało wiarygodne.

Przechodząc do szczegółowego omówienia poszczególnych zarzutów, przystępujący na wstępie pragnie zaznaczyć, że po analizie odwołania nasuwa się wniosek, że obliczenia dokonywane przez odwołującego na poparcie swoich twierdzeń są nierzetelne i niepoprawne, prowadzące do fałszywych wyników, a dodatkowo, kalkulacje te obarczone są w wielu miejscach błędami logicznymi i arytmetycznymi, co przystępujący będzie starał się w dalszej części pisma dowieść.

1. 1.Zarzut błędnej kalkulacji etatów dla pracowników z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności 1.1.1. Zarzut przyjęcia przez przystępującego standardowej normy miesięcznej (168 h) zamiast normy opartej na rzeczywistym układzie kalendarza Odwołujący podnosi, że w wyjaśnieniach rażąco niskiej ceny z dnia 10 lutego 2026 r. Przystępujący przyjął do oszacowania ilości etatów wymaganych do wykonania zamówienia średni normatyw miesięczny czasu pracy (168 h).

Zdaniem odwołującego normatyw ten winien opierać się na rzeczywistym układzie kalendarza za cały okres wykonywania zamówienia, tj. za okres grudzień 2025 r. – listopad 2028 r., zgodnie z którym w tym okresie średnia miesięczna czasu pracy wynosić będzie 167,11 h.

Należy w tym miejscu zarzucić, że stanowiska odwołującego nie można uznać za zasadne. Oparty o przepisy kodeksu pracy normatywny wymiar czasu pracy (168 h) jest powszechnie stosowany i dopuszczalny. Podobnie, również ustawa z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1320 z późn. zm.), zwana dalej jako: ustawa, nie nakłada obowiązku stosowania „faktycznej” liczby godzin z kalendarza.

Odwołujący w swoim piśmie nie przedstawił żadnych podstaw prawnych ani np. wytycznych zamawiającego, które nakazywałyby przyjęcie konkretnego (jedynie słusznego) sposobu określania normy miesięcznej czasu pracy. Wszystkie twierdzenia odwołującego w tym względzie opierają się jedynie na przekonaniu, że przyjęty przez niego system rozliczeń jest bardziej „właściwy” niż ten, który zastosował odwołujący.

W praktyce, na rynku usług dozoru i ochrony mienia wykonawcy równorzędnie stosują kilka metod określania normatywu czasu pracy i każda z nich jest prawidłowa, bowiem pozwala na skalkulowanie wszystkich kosztów pracy.

Co więcej, można wskazać, że względy celowościowe przemawiałyby za tym, aby w obecnym przetargu zdecydować się jednak na zastosowanie normatywnego miesięcznego wymiaru czasu pracy (168 h), na jakim oparł się przystępujący. Dodatkowo, można podać w wątpliwość prawidłowość przyjęcia przez odwołującego normatywu czasu pracy opartego na układzie kalendarza za cały okres wykonywania zamówienia, tj. za 36 miesięcy, a nie za 12 miesięcy (co dałoby wtedy wielkość 167,33 h).

Po pierwsze, trudno uznać za zasadne przyjęcie normatywu opartego o kalendarz za okres grudzień 2025 r. – listopad 2028 r. w sytuacji, gdy nikt nie posiada wiedzy, kiedy rozpocznie się faktyczna realizacja zamówienia. Na obecną chwilę, od grudnia 2025 r. minęło już praktycznie pół roku, a nadal nie wiadomo, kiedy umowa o zamówienie publiczne zostanie podpisana.

Po drugie, wątpliwe podstawy posiada zamysł wyliczania miesięcznego normatywu czasu pracy biorąc za podstawę tak długi okres, jakim jest 36 miesięcy, a nie za okres 12 miesięcy. Kodeks pracy wskazuje na stosowanie standardowego normatywu miesięcznego czasu pracy (168 h) w okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 12 miesięcy (art. 130 § 1 w zw. z art. 129 § 2 Kodeksu pracy). Dodatkowo, nieracjonalnym byłoby w tym momencie szacowanie kosztów pracy w oparciu o normatyw za okres dłuższy niż 12 miesięcy, który miałby obejmować również lata 2027 i 2028 w sytuacji, gdy zgodnie z zapisami przygotowanego przez zamawiającego wzoru umowy, począwszy od roku 2027 sykonawca zmuszony będzie wnosić o zwaloryzowanie kosztów wynagrodzeń pracowniczych i na nowo kalkulować na użytek zamawiającego wszystkie składniki wynagrodzeń w związku ze zmianą przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Przystępujący nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia do przyjęcia narzucanego przez odwołującego miesięcznego normatywu czasu pracy obliczanego w oparciu o układ kalendarza za okres trzech lat, który wynosi 167,11

h. Retoryka odwołującego, zgodnie z którą taki mechanizm wyliczeń jest jedynie słuszny, nie została w odwołaniu przez odwołującego uzasadniona. Jeżeli odwołujący miał zamiar odwołać się do najbardziej adekwatnych wyliczeń opartych na układzie kalendarza, to należy podnieść, że adekwatność ta już uległa dezaktualizacji, bowiem mamy obecnie maj 2026 r. i zakładając, że umowa o zamówienie zostałaby podpisana np. od lipca 2026 r., to najbardziej aktualny miesięczny normatyw czasu pracy należałoby liczyć za okres lipiec – grudzień 2026 r., który wyniesie wtedy 169,33 h. Jak nietrudno zauważyć, taki normatyw przełożyłby się na znaczne oszczędności przystępującego, który w swojej kalkulacji przyjął o wiele mniej korzystną dla siebie średnią na poziomie 168 h.

Przystępujący miał prawo wybrać i zastosować jeden z kilku praktykowanych na rynku sposobów ustalania normatywu czasu pracy. Co najistotniejsze, przyjęty przez przystępującego model stanowi powszechną metodę planistyczną, pozwala on bowiem na uwzględnienie wszystkich realnych obciążeń. W rezultacie, należy stwierdzić, że normatyw ten jest racjonalny i z jego pomocą przystępujący w swojej kalkulacji wyodrębnił oraz oszacował wszystkie konieczne składniki wynagrodzenia. Dodatkowo, stosowanie takiej metody kalkulacji roboczogodziny jest akceptowane przez orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej. Przykładowo, w wyroku KIO z dnia 3 listopada 2025 roku (sygn. akt KIO 4057/25) sam fakt stosowania uśrednionego normatywu w wymiarze 168 h jako podstawy obliczeń nie został przez Izbę zakwestionowany. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, dopóki spełnione są wymogi minimalne (pokrycie wszystkich składowych kosztów płac i składek), sposób obliczenia pozostawia się gestii samego wykonawcy. Podkreślano również brak przepisów wymagających rozpisywania kalendarzowego każdego miesiąca pracy. Zamawiający ma prawo wymagać kalkulacji wskazującej na pokrycie minimalnego wynagrodzenia oraz koniecznych składników tego wynagrodzenia, co zostało przez przystępującego spełnione. W rezultacie kalkulacja oparta na uśrednionych normatywach jest traktowana jako racjonalna i oparta na realnych założeniach, nie prowadzi bowiem do zaniżenia kosztów poniżej realnego poziomu wykonania zamówienia.

1. 1.2 Prawidłowość mechanizmu kalkulacji przystępującego w zakresie ilości etatów wymaganych do wykonania zamówienia dla pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności Odwołujący zarzuca, że przystępujący nieprawidłowo wyliczył (zaniżył) liczbę etatów niezbędnych do realizacji zamówienia. W odwołaniu przedstawione zostały wykonane przez odwołującego kalkulacje mające świadczyć na tą okoliczność. Z wyliczeń odwołującego wynika bowiem, że w zakresie pracowników z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności przystępujący wskazał jedynie 83 etaty (pracownicy podstawowi + pracownicy oddelegowani na zastępstwo urlopowe), a wedle twierdzeń odwołującego rzeczywista liczba etatów niezbędnych do realizacji zamówienia powinna wynosić 85,08 etatów.

Jeżeli jednak prześledzić przyjęty w odwołaniu tok rozumowania odwołującego, to można zauważyć, że przyjęty przez niego sposób obliczeń zawiera błąd logiczny, który w konsekwencji prowadzi do zafałszowanego wyniku.

Odwołujący dokonuje obliczenia ilości etatów pracowników podstawowych oraz ilości etatów pracowników oddelegowanych na zastępstwa urlopowe stosuje do obu kategorii pracowników ten sam miesięczny normatyw pracy tj.

143,11 rbg/miesięcznie, co jest nieprawidłowe. Normatyw ten (uwzględniający absencję urlopową) należy bowiem stosować jedynie do pracowników podstawowych, a nie do pracowników oddelegowanych na zastępstwo urlopowe.

Tylko bowiem pracownicy podstawowi mają być zastępowani z powodu absencji urlopowej, a nie pracownicy oddelegowani do zastępstwa z tego tytułu. Tymczasem, odwołujący dolicza absencję urlopową zarówno do czasu pracowników podstawowych, jak również do czasu pracy pracowników oddelegowanych. W rezultacie, odwołujący dolicza podwójnie czas pracy z tytułu nieobecności spowodowanej urlopem.

Mechanizm ten nie jest na pierwszy rzut oka widoczny, bowiem odwołujący w sposób umiejętny nie przedstawia w odwołaniu swoich wyliczeń oddzielnie dla pracowników podstawowych oraz oddzielnie dla pracowników oddelegowanych na zastępstwo urlopowe, lecz dokonuje na wstępie zsumowania tych pracowników i przeprowadza łączną kalkulację dla nich wszystkich. Jak można zauważyć, w kalkulacji przystępującego (pismo z dnia 10 lutego 2026 r.), przystępujący przedstawia oddzielne wyliczenia ilości etatów dla obu grup pracowników (pracownicy podstawowi oraz pracownicy na zastępstwo). Zgodnie z tymi szacunkami, przystępujący w swojej kalkulacji wyliczył: -72,47 etatów pracowników podstawowych, -10,35 etatów pracowników na zastępstwa urlopowe.

Łącznie - 82,82 etatów (po zaokrągleniu w górę – 83 etaty).

Tymczasem, odwołujący łącząc w swoich wyliczeniach pracowników podstawowych z pracownikami oddelegowanymi na zastępstwo urlopowe popełnia błąd logiczny i dopuszcza się manipulacji stanem faktycznym, bowiem pracownicy oddelegowani na zastępstwo urlopowe (w czasie tego zastępstwa) nie mogą mieć przyjętego za podstawę wyliczeń tego samego czasu pracy (uwzględniającego absencję urlopową) dla jednego etatu, jak pracownicy zastępowani. Pracownik zastępujący innego pracownika przebywającego na urlopie, za okres tego zastępstwa winien mieć zastosowaną podstawę do wyliczeń obejmującą normę miesięczną podstawową, tj. 168 rbg/miesięcznie (lub jeżeli przyjąć normatyw oparty o kalendarz - 167,11 rbg/miesięcznie), a nie normę, która stosowana jest do pracowników podstawowych, tj.

normę uwzględnia absencję urlopową -143,11 rbg/miesięcznie.

W rezultacie, gdyby wyeliminować wyżej wskazane nadużycie, wyliczenia odwołującego powinny wyglądać następująco:

1. Pracownicy podstawowi 438 316 rbh : 36 miesięcy: 167,11 rbh = 72,86 etatu
2. Pracownicy na zastępstwo urlopowe 288 godz. (czas trwania urlopu na 1 etat na rok): 12 m-cy = 24 h urlopu na miesiąc 24 h pracy stanowi 14,36 % normy miesięcznej pracy (167,11 h), zgodnie z następującymi obliczeniami:

Norma miesięczna pracy:167,11 h (100 % czasu pracy) Czas trwania urlopu na miesiąc: 24 h (X % czasu pracy) X = 24h x 100 : 167,11 h = 14,36 % W rezultacie: 72,86 etatu x 14,36 % = 72,86 etatu x 0,1436 = 10,46 etatu Reasumując, zgodnie z przyjętym przez odwołującego normatywem miesięcznym pracy w rozmiarze 167,11 h/miesiąc, ilość etatów, którą powinien przystępujący przewidzieć na wykonanie zadania będzie wynosić:

72,86 etaty (pracownicy podstawowi) + 10,46 etatów (pracownicy na zastępstwo urlopowe) = łącznie 83,32 etaty.

Tymczasem, z powodu przyjęcia przez odwołującego błędnych założeń, odwołujący wylicza, że przystępujący do wykonania zamówienia będzie potrzebować 85,08 etatów. Stwierdzenie to stanowi w rezultacie znaczne nadużycie, bowiem w konsekwencji odwołujący stawia zarzut przystępującemu zaniżenia ilości pracowników o 2,08 etatu, co po przeliczeniu na kwotowe wynagrodzenia w skali całego okresu wykonywania umowy (36 miesięcy) daje znaczną kwotę niedoszacowania wartości zamówienia.

Natomiast, po skorygowaniu błędów obliczeniowych popełnionych przez odwołującego otrzymujemy wynik ilości etatów w wysokości 83,32 etaty. Wynik ten różni się od skalkulowanej przez przystępującego w swoich wyjaśnieniach z dnia 10 lutego 2026 r. ilości etatów na poziomie 83 jedynie wielkością 0,32 etatu, co stanowi różnicę na poziomie 0,38% całej puli pracowników przewidzianych do wykonywania zamówienia. Różnica ta wynika z zastosowania przez odwołującego miesięcznego normatywu czasu pracy na poziomie 167,11 h/miesiąc zamiast standardowej średniej, którą zastosował przystępujący, a wynoszącej 168 h/miesiąc.

Warto również w tym miejscu zauważyć, że sam odwołujący w swoich wyjaśnieniach w zakresie rażąco niskiej ceny złożonych na wezwanie zamawiającego w piśmie z dnia 10 lutego 2026 r. załącza kalkulację (Dowód nr 1), z której wynika, że dla obliczenia wynagrodzenia dla pracowników oddelegowanych na zastępstwa urlopowe sam stosuje jako podstawę normatywny czas pracy w wymiarze 168 rbg/miesięcznie, a nie 143,11 rbg/miesięcznie, jak próbuje to narzucić przystępującemu. Tym bardziej zatem budzi zdziwienie, że pomimo tego, że odwołujący w kalkulacji swojej ceny stosuje dla swoich etatów prawidłowy przelicznik, w odwołaniu wylicza przystępującemu etaty pracowników oddelegowanych na zastępstwa urlopowe przez zastosowanie błędnego normatywu 143,11 rbg/miesięcznie.

Dowód nr 1: Dowód nr 1 – załącznik do wyjaśnień odwołującego w zakresie rażąco niskiej ceny z dnia 10 lutego 2026 r. -na okoliczność, że obliczania przez odwołującego w swojej kalkulacji wynagrodzenia dla pracowników oddelegowanych na zastępstwa urlopowe normatywu czasu pracy w wymiarze 168 rbg/miesięcznie Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wywody odwołującego zarzucającego, że przystępujący dokonał w swoich szacunkach zaniżenia ilości etatów dla pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym niezbędnych do należytego wykonania zamówienia o 2,08 etaty, należy uznać za błędne, zaś manipulacja stanem faktycznym zastosowana do osiągnięcia takiego rezultatu wprowadza zafałszowanie osiągniętych wyników.

1. 2.Zarzut błędnej kalkulacji etatów dla pracowników bez orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Podobny mechanizm, jak w przypadku pracowników z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności odwołujący zastosował w stosunku do pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności. Odwołujący zarzucił, że przystępujący nieprawidłowo wyliczył (zaniżył) liczbę etatów dla pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności niezbędnych do realizacji zamówienia. Z wyliczeń odwołującego wynika bowiem, że w zakresie pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności przystępujący wskazał jedynie 9,6 etatów (pracownicy + zastępstwo urlopowe), a wedle twierdzeń odwołującego rzeczywista liczba etatów niezbędnych do realizacji zamówienia powinna wynosić 9,74 etaty.

Przystępujący zarzuca, że w powyższym zakresie odwołujący ponownie, jak w stosunku do etatów dla pracowników z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, zastosował błędny mechanizm, który prowadzi do fałszywych wyników.

Zgodnie z wyjaśnieniami z dnia 10 lutego 2026 r. przystępujący w swojej kalkulacji wyliczył: -8,69 etatów pracowników podstawowych, -0,9 etatów pracowników na zastępstwa urlopowe.

Łącznie – 9,59 etatów (po zaokrągleniu - 9,6 etatów) Gdyby wyeliminować błąd zastosowany przez odwołującego oraz przyjąć do obliczeń ilości etatów dla pracowników oddelegowanych na zastępstwa urlopowe normatyw miesięczny na poziomie 167,11 rbg/miesięcznie (a nie jak wskazuje

odwołujący 149,78 rbg/miesięcznie), to wyliczenia odwołującego powinny wyglądać następująco:

1. Pracownicy podstawowi 52 530 rbg : 36 miesięcy : 167,11 rbg = 8,73 etatu
2. Pracownicy na zastępstwo urlopowe 208 godz. (czas trwania urlopu na 1 etat na rok) : 12 m-cy = 17,33 h na miesiąc 17,33 h pracy na miesiąc stanowi 10,37 % normy miesięcznej pracy (167,11 h) zgodnie z poniższymi obliczeniami:

Norma miesięczna pracy:167,11 h (100 % czasu pracy) Czas trwania urlopu na miesiąc: 17,33 h (X % czasu pracy) X = 17,33h x 100 : 167,11 h = 10,37 % W rezultacie: 8,73 etatu x 10,37 % = 8,73 etatu x 0,1037 = 0,91 etatu Reasumując, zgodnie z przyjętym normatywem miesięcznym pracy w wysokości 149,78 rbg/miesięcznie (dla pracowników podstawowych) oraz normatywem miesięcznym w wysokości 167,11 h/miesiąc (dla pracowników oddelegowanych na zastępstwo urlopowe), ilość etatów, którą powinien przystępujący przewidzieć na wykonanie zadania przez pracowników bez orzeczenia o niepełnosprawności będzie wynosić:

8,73 etaty (pracownicy podstawowi) + 0,91 etatów (pracownicy na zastępstwo urlopowe) = łącznie 9,64 etaty.

Tymczasem, z powodu przyjęcia przez odwołującego błędnych założeń, odwołujący wylicza, że przystępujący do wykonania zamówienia będzie potrzebować 9,74 etatów. Stwierdzenie to stanowi w rezultacie nadużycie, bowiem w konsekwencji odwołujący stawia zarzut przystępującemu zaniżenia ilości pracowników o 0,1 etatu.

Natomiast, po skorygowaniu błędów obliczeniowych popełnionych przez odwołującego otrzymujemy wynik ilości etatów w wysokości 9,64 etaty. Wynik ten różni się od skalkulowanej przez przystępującego w swoich wyjaśnieniach z dnia 10 lutego 2026 r. ilości etatów na poziomie 9,6 etatów jedynie wielkością 0,04 etatu. Różnica ta wynika z zastosowania przez odwołującego miesięcznego normatywu czasu pracy na poziomie 167,11 h/miesiąc zamiast standardowej średniej, którą w swoich wyjaśnieniach z dnia 10 lutego 2026 r. zastosował przystępujący, a wynoszącej 168 h/miesiąc.

Przystępujący wskazał, że wskutek wyżej opisanych manipulacji w zakresie stosowanych obliczeń, odwołujący twierdzi, że łączna ilość etatów, jakie powinien zabezpieczyć przystępujący na cele realizacji przedmiotowego zamówienia (zarówno etatów pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności, jak i bez orzeczenia) winna wynieść 94,68 etatów.

85,08 etatów (pracownicy z orzeczeniem) + 9,6 etatów (pracownicy bez orzeczenia) = 94,68.

Tymczasem, z informacji zawartej w kalkulacji wynika, że sam odwołujący w złożonych do zamawiającego w dniu 10 lutego 2026 r. wyjaśnieniach swojej ceny objął kosztami i przewidział do realizacji zamówienia jedynie niecałe 90 etatów.

Tym bardziej, trudno zatem uznać za wiarygodne twierdzenia odwołującego zarzucającego przystępującemu zaniżanie etatów, w sytuacji, gdy sam nie stosuje się do swoich twierdzeń.

Na zakończenie, należy też zwrócić uwagę na kolejne przekłamania, jakie pojawiają się w prezentowanych w odwołaniu wyliczeniach zawierających kwotowe podsumowanie „zaniżonych” kosztów przez przystępującego. Mianowicie, odwołujący wskazując na str. 5 odwołania zestawienie wyliczeń w formie tabelarycznej, próbuje przedstawić w ten sposób podsumowanie poziomu kosztów, jakie „niedoszacował” przystępujący zamieszczając kwoty oderwane od stanu faktycznego i zapisów SWZ.

Odwołujący na str. 5 odwołania zamieścił w następujące zestawienie:

Tu przystępujący wkleił fragment z odwołania.

W pierwszej i trzeciej rubryce tabeli odwołujący wskazuje w pozycjach zakreślonych na niebiesko wysokość „niedoszacowanych” kosztów wynagrodzeń wynikających z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności i bez takiego orzeczenia za grudzień 2025 r., w następujący sposób: -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem za XII 2025 r. – 8 603,73 zł, -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników bez orzeczenia za XII 2025 r. – 792,54 zł.

Następnie, z niewiadomych względów koszty te, pomimo tego, że występują tylko w jednym miesiącu wykonania umowy (grudzień 2025 r.) zostały przez odwołującego pomnożone przez 36 miesięcy, co dało następujące kwoty „niedoszacowania” oferty przez przystępującego: -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem za XII 2025 r. – 309 734,38 zł, -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników bez orzeczenia za XII 2025 r. – 28 531,59 zł.

W rezultacie, wyżej wskazana kombinacja zastosowana w obliczeniach odwołującego powiększyła kwotę „niedoszacowania” oferty przystępującego o sumę 328 869,70 zł.

Następnie, w drugiej i czwartej rubryce tabeli (zakreślonych na kolor zielony) odwołujący wskazuje wysokość „niedoszacowanych” kosztów wynagrodzeń wynikających z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem o niepełnosprawności i bez takiego orzeczenia za okres I 2026 r. – XI 2028 r., w następujący sposób: -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem za I 2026 r. – XI 2028 r., – 8 960,76 zł,

-koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników bez orzeczenia za I 2026 r. – XI 2028 r., – 816,34 zł.

Następnie, z niewiadomych względów koszty te, pomimo tego, że występują w trakcie 35 miesięcy wykonywania zamówienia (styczeń 2026 r. – listopad 2028 r.) zostały przez odwołującego pomnożone przez 36 miesięcy, co dało następujące kwoty „niedoszacowania” oferty przez przystępującego: -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników z orzeczeniem za I 2026 r. – XI 2028 r. – 322 587,53 zł, -koszty „niedoszacowane” wynikające z brakujących etatów pracowników bez orzeczenia za I 2026 r. – XI 2028 r. – 29 388,24 zł.

W rezultacie, wyżej wskazana kombinacja zastosowana w obliczeniach odwołującego powiększyła kwotę „niedoszacowania” oferty przystępującego o kolejną sumę 9 777,10 zł.

Łącznie, manipulacje w omawianej tabeli dokonane przez odwołującego sztucznie zawyżyły koszty przystępującemu na kwotę 338 646,80 zł netto.