Wyrok KIO 3006/25 z 10 września 2025

Postępowanie w trybie przetargu nieograniczonym sektorowym pn. Usługa przyjęcia do zagospodarowania (przetwarzania) odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe wytwarzanych w Zakładzie Oczyszczania Ścieków Kujawy, zlokalizowanym w Krakowie przy ul. Dymarek 9 ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej OJ S 40/2025 pod numerem 128270-2025 w dniu 26 lutego 2025 r.

Zamawiający poinformował wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie KOMPOSTECH” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakwie, ul. Grunwaldzka 26/1 i NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Leżachowie 147 (dalej odwołującego) o odrzuceniu ich oferty oraz o wyborze oferty I. sp. z o.o. 10 lipca 2025 r.

21 lipca 2025 r. odwołujący wniósł odwołanie. Odwołanie zostało wniesione przez wiceprezesa zarządu lidera konsorcjum, działającego na podstawie pełnomocnictwa konsorcjalnego z 1 kwietnia 2025 r. udzielonego przez wiceprezesa zarządu lidera i prezesa zarządu partnera, zgodnie z odpisami z KRS. Do odwołania dołączono dowody jego opłacenia oraz przekazania zamawiającemu.

Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenie:

1. art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy w zw. z art. 16 pkt 1 ustawy w zw, z art. 128 ust. 1 ustawy w zw. z art. 362 ustawy przez odrzucenie oferty odwołującego z uzasadnieniem, że została ona złożona przez wykonawcę, który nie spełnia warunku udziału w postępowaniu, podczas gdy: - podstawa prawna odrzucenia oferty (art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy) nie zgadza się z następnie podanym uzasadnieniem odrzucenia oferty (nie spełnienie warunków udziału w postępowaniu), a tym samym odwołujący nawet nie wie na jakiej podstawie nastąpiło odrzucenie jego oferty, nie ma zatem podstaw do merytorycznego odnoszenia się do odrzucenia do czasu, aż decyzja zamawiającego nie zostanie zmieniona i nie zostanie wskazane jasne uzasadnienie odrzucenia jego oferty,

• Zamawiający wcześniej nie wezwał odwołującego do uzupełnienia podmiotowych środków dowodowych w trybie art. 128 ust. 1 ustawy, a takie wezwanie jest konieczne przed odrzuceniem oferty z tego powodu, że wykonawca nie spełnia warunku udziału w postępowaniu - uzasadnienie odrzucenia oferty jest wewnętrznie sprzeczne – z jednej strony zamawiający zauważył, że W SA w Warszawie w 2023 r. wstrzymał wykonanie decyzji zawieszającej zezwolenie NEW KOM EKO, a więc zauważa, że inny organ wydał decyzję wygaszającą zezwolenie, ale sam ustala, że przecież zezwolenie już w dniu 6 marca 2020 r. wygasło z mocy prawa. Tym samym zamawiający dokonał ustaleń naruszających istotę podejmowanych działań przez właściwe ku temu organy – powstaje bowiem w tym zakresie pytanie natury retorycznej – czy rzeczywiście inny organ wydawałby decyzję wygaszającą zezwolenie gdyby rzeczywiście decyzja ta uległaby wygaśnięciu z mocy prawa w 2020 r.? Czy wówczas rzeczywiście W SA wstrzymywałby wykonanie tej decyzji? Zamawiający dokonał ustaleń całkowicie sprzecznych z działaniami innych organów, które są władne rozstrzygać pewne kwestie – tworząc z tego uzasadnienie odrzucenia oferty odwołującego z powodu niespełnienia warunku udziału w postępowaniu,

1. art. 226 ust. 1 pkt 5 ustawy w zw. z art. 362 ustawy w zw. z art. 16 pkt 1 ustawy przez zaniechanie odrzucenia oferty wykonawcy I. sp. z o.o. mimo tego, że jej treść jest niezgodna z warunkami zamówienia, a to dlatego, że: - wykonawca I. złożył ofertę oświadczając, że posiada wolne moce przerobowe w ramach pozwolenia nr decyzja nr 3994/OE/2024, znak sprawy: OE-W SGO.7244.1.28.2024 na przetwarzanie odpadów, w szczególności nie przekroczy warunków decyzji w przedmiocie przetwarzania odpadów, a w razie konieczności również magazynowania odpadów, w szczególności uwzględniając dzienne ilości przetwarzanych odpadów (vide załącznik nr 5 do SW Z złożony wraz z ofertą), podczas gdy - niemożliwe jest zrealizowanie przez niego umowy bez przekroczenia warunków decyzji w przedmiocie przetwarzania odpadów, uwzględniając dzienne ilości przetwarzanych odpadów, a to dlatego, że z SW Z wynika konieczność zapewnienia przetworzenia 80 Mg odpadów dziennie (pkt 3 OPZ), podczas gdy warunki decyzji w przedmiocie przetwarzania odpadów pozwalają wykonawcy I. sp. z o.o. na przetworzenie jedynie ok. 68 Mg odpadów dziennie, a z całą pewnością nigdy nie więcej niż 75 Mg dziennie, a wykonawca ten nie ma prawa magazynować odpadów, co świadczy o tym, że treść oferty jest sprzeczna z warunkami zamówienia (wykonawca wedle treści oferty nie jest w stanie zrealizować zgodnie z prawem wymaganego świadczenia), - wykonawca I. złożył ofertę wskazując, że zagospodarowanie odpadów będzie miało miejsce w instalacji Paczyna (co do której uzyskał on decyzję nr 3994/OE/2024, znak sprawy: OE-W S-GO.7244.1.28.2024), gdzie nie można magazynować odpadów, a odpady muszą być dostarczone do mieszalnika bezpośrednio z kontenera, podczas gdy - zamawiający wskazał w SW Z (odpowiedź na pytanie nr 2), że odpady będzie dostarczał nie tylko w kontenerach, ale także ciągnikami z naczepą, co wymagałoby chociażby chwilowego magazynowania odpadów (po wyładowaniu ich z naczepy musiałyby być one chociaż przez chwilę magazynowane zanim zostałyby dostarczone do mieszalnika – na co wykonawca I. sp. z o.o. nie ma pozwolenia – ma on obowiązek dostarczać do mieszalnika odpady bezpośrednio z kontenera), co świadczy o tym, że treść oferty jest sprzeczna z warunkami zamówienia.

Powyższe działania zamawiającego świadczą jednocześnie o naruszaniu zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców.

Wniósł o: - uwzględnienie odwołania, - unieważnienie czynności wyboru najkorzystniejszej oferty, nakazanie zamawiającemu odrzucenia oferty wykonawcy I. sp. z o.o., unieważnienie czynności odrzucenia oferty odwołującego, a z ostrożności, w sytuacji, gdyby Izba nie uznała, że należy unieważnić czynność odrzucenia oferty odwołującego o nakazanie unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści odwołania; - zasądzenie od zamawiającego na rzecz odwołującego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Odwołujący wskazał, że jest uprawniony do wniesienia odwołania, a to dlatego, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 505 ust. 1 ustawy. Odwołujący ma interes w uzyskaniu zamówienia – jest wykonawcą, którego oferta jest na drugim miejscu, a więc gdyby nie niezgodne z prawem działania zamawiającego polegające na zaniechaniu odrzucenia oferty I. sp. z o.o., jak i na odrzuceniu oferty odwołującego to on uzyskałby zamówienie, uzyskując z tytułu realizacji zamówienia prawa do zapłaty za wykonane usługi. Wykonawca posiada interes prawny w uzyskaniu zamówienia, jak i może ponieść szkodę – związaną z brakiem wynagrodzenia – w sytuacji nieuzyskania tegoż zamówienia. Ma także interes wówczas, gdyby Izba uznała za zasadne jedynie zarzuty związane z koniecznością odrzucenia oferty wykonawcy I. sp. z o.o. Wówczas bowiem odwołujący mógłby ubiegać się o kolejne zamówienie, a w sytuacji jego wygrania osiągnąłby w tym zakresie stosowne wynagrodzenie (którego brak jest w tej sytuacji jego możliwą szkodą).

Pamiętać bowiem należy, że ustawodawca wymaga interesu w uzyskaniu zamówienia (a nie zamówienia w ramach li tylko danego postępowania). W konsekwencji w sytuacji, gdy odwołujący żąda odrzucenia oferty swojego jedynego konkurenta, ma on interes i może ponieść szkodę, nawet wówczas, gdy sam w danym postępowaniu nie uzyskałby zamówienia. Jego interes dotyczy bowiem „uzyskania zamówienia”, co będzie możliwe – w sytuacji odrzucenia oferty odwołującego – tylko wówczas, gdy postępowanie będzie unieważnione, a więc gdy żaden z wykonawców nie uzyska zamówienia, a zamawiający będzie musiał raz jeszcze je ogłosić, co znów pozwoli odwołującemu na złożenie oferty i w konsekwencji na uzyskanie zamówienia (oraz wynagrodzenia z tego tytułu). Zresztą okoliczność ta jest potwierdzona w orzecznictwie na czele z wyrokiem TSUE z 5.4.2016 r. w sprawie C-689/13, Puligienica Facility Esco SpA (PFE) v.

Airgest SpA (EU:C:2016:199), czy też wyrokami KIO np. z dnia 5 września 2016 r., sygn. KIO 1556/16, czy z dnia 28 maja 2019 r. (sygn. KIO 873/19).

Zamawiana usługa polega na przyjęciu odpadu do zagospodarowania – przetworzenia odpadu w formie zazwyczaj mazistej cieczy, która zgodnie z odpowiedzią nr 2 na pytanie (odpowiedź opublikowana w dniu 28 lutego 2025 r.) wskazał, że „Zamawiający informuje, że planuje wykorzystać ciągnik siodłowy z naczepą samowyładowczą oraz samochód ciężarowy typu hakowiec z kontenerami”.

Zamawiający wskazał zatem, że będzie wykorzystywał dwa sposoby dostarczania odpadów, a to ciągnik siodłowy z naczepą samowyładowczą oraz samochód ciężarowy typu hakowiec z kontenerami (które to środki transportu istotnie się różnią i co znaczenie w tej sprawie, o czym szerzej dalej).

Jednocześnie w Opisie Przedmiotu Zamówienia (załącznik nr 7 do SW Z) W MK wskazały, że (pkt 3, str. 1 OPZ):

„Zamawiający przewiduje do czterech transportów dziennie taborem o ładowności około 20 Mg (4 x 20 Mg)”.

Wynika z tego, że wykonawca musi być gotowy do przetworzenia maksymalnie 80 Mg odpadów dziennie – jeżeli zaoferuje on wykonanie usługi instalacją, która nie pozwala na przetworzenie takiej ilości odpadów oraz nie ma możliwości magazynowania takich odpadów – jego oferta jako sprzeczna z warunkami zamówienia winna zostać odrzucona.

Wykonawca I. wraz z ofertą złożył wypełniony i podpisany załącznik nr 5 – gdzie oświadczył, że: posiada wonne moce przerobowe w ramach pozwolenia nr decyzja 3994/OE/2024 znak sprawy OE-W S-GO.7244.1.28.2024 na przetwarzanie odpadów na cały czas trwania umowy, w szczególności nie przekroczy warunków decyzji w przedmiocie przetwarzania odpadów, a w razie konieczności również magazynowania odpadów, w szczególności uwzględniając dzienne ilości odpadów.

Jednoznacznie zatem stwierdził, że jest w stanie zrealizować świadczenie w ilości wymaganej przez zamawiającego (80 Mg dziennie odpadów) – na podstawie zezwolenia nr 3994/OE/2024 (dalej jako „decyzja 3994”) – na marginesie jest to zezwolenie jak jasno wynika z treści decyzji 3994, a nie pozwolenie jak oświadcza I..

Szczególnego podkreślenia w tym miejscu wymaga żądanie zamawiającego, aby wykonawca wprost oświadczył, że jest on w stanie zrealizować zamówienie – w szczególności uwzględniając dzienne ilości przetwarzanych odpadów.

Zamawiający bowiem doskonale wie, że wykonawcy muszą być w stanie wykonać zamówienie – a ich możliwości w tym zakresie są ograniczane przez maksymalną dzienną ilość przetwarzanych odpadów.

Instalacje w naszym systemie prawnym są podzielone na instalacje tzw. sektorowe i zintegrowane (co jest związane z zezwoleniem na ich działalność – albo mamy pozwolenia zintegrowane albo zezwolenia sektorowe, a tym samym mówi się kolokwialnie o instalacjach zintegrowanych i sektorowych).

Pozwolenia zintegrowane są przewidziane w art. 201 ustawy prawo ochrony środowiska, (oraz art. 181 ust. 1 pkt 1 UOŚ) i są wymagane w do prowadzenia instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Pozwolenia zintegrowane w swojej nazwie mają słowo „zintegrowane” (a więc organ wydając decyzję wydaje decyzję – pozwolenie zintegrowane – przykład pozwolenie zintegrowane wydane dla Kompostech – w aktach sprawy) Zezwolenia tzw. „sektorowe” są przewidziane w ustawie o odpadach – art. 41 ustawy o odpadach. Zezwolenia takie są wydawane, gdy instalacja, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej działalności nie może powodować znacznego zanieczyszczenia elementów przyrodniczych lub środowiska jako całości (jednocześnie nazwa – zezwolenie „sektorowe” jest nazwą powstałą w praktyce, celem odróżnienia od tych zintegrowanych – w konsekwencji w nazwie zezwolenia nie widnieje słowo: „sektorowe”, także ustawa nie posługuje się tym sformułowaniem – w przeciwieństwie do pozwoleń zintegrowanych – można to też zobaczyć w tym jak warunek opisał zamawiający – wymaga on bowiem albo aktualnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów – czyli tzw. zezwolenia sektorowego uzyskanego na podstawie art. 41 ustawy o odpadach lub pozwolenia zintegrowanego uzyskanego na podstawie art. 181 i 201 ustawy prawo ochrony środowiska – vide str. 19 SWZ pierwszy akapit).

To czy dana instalacja jest instalacją sektorową, czy zintegrowaną (tzn. czy wymagane jest pozwolenie zintgerowane

czy sektorowe) jest związane z tym, jak mocno dana instalacja ingeruje w środowisko. Stopień ingerencji jest przy tym oceniany pod kątem dziennej maksymalnej ilości przetwarzanych odpadów.

Bardziej szczegółowy podział instalacji (związany z rodzajem odpadów przetwarzanych i ilością odpadów jaka jest możliwa do przetworzenia w ciągu dnia) przewidziany jest w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości z dnia 27 sierpnia 2014 r. (wydanym na podstawie art. 201 ust. 2 ustawy prawo ochrony środowiska).

W rozporządzeniu tym znajduje się załącznik, który wskazuje jakie instalacje mogą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, a więc dla których potrzebne jest uzyskanie. pozwolenia zintegrowanego.

Z punktu 5 ppkt 3) lit. b tegoż załącznika wynika, że instalacje, które mają zdolność przetwarzania odpadów o których mowa w postępowaniu w ilości ponad 75 Mg na dobę wymagają pozwolenia zintegrowanego.

Zamawiający jest w posiadaniu pisma od Marszałka Województwa Podkarpackiego (pismo z dnia 16 maja 2025 r.), które to pismo dotyczy NEW KOM EKO (a więc partnera u odwołującego), ale zawiera ono proste podsumowanie przepisów w tym temacie:

„Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia wskazał okoliczność, że eksploatacja instalacji do kompostowania bioodpadów o zdolności przetwarzania 137 Mg/dobę (50 000 Mg/rok), prowadzona przez NEW KOM EKO sp. z o.o. będąca przedmiotem wniosku wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, gdyż instalacja ta, zgodnie z pkt. 5 ppkt. 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27.08.2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.

U. z 2014 r. poz. 1169) kwalifikowana jest do instalacji do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i nie może funkcjonować w oparciu o decyzję sektorową tj. pozwolenie na przetwarzanie odpadów.”

Mamy do czynienia z dwoma decyzjami – sektorowymi (do 75 Mg na dobę) i zintegrowanymi (powyżej 75 Mg na dobę).

NEW KOM EKO ma obecnie instalację pozwalającą na przetwarzanie odpadów do 75 Mg, stąd też nie potrzebuje ona pozwolenia zintegrowanego. Powyższe jest wskazywane jedynie jako potwierdzenie prawdziwości podziału – do 75 Mg potrzebne jest zezwolenie sektorowe, powyżej – pozwolenie zintegrowane.

W instalacji I., która jest tzw. instalacją sektorową – nie jest dopuszczalne przetwarzanie w niej w ciągu jednego dnia więcej niż wskazanej liczby odpadów (75 Mg).

Wykonawca ten zaoferował w ten sposób wykonanie zamówienia w sposób niezgodny z warunkami zamówienia, które wymagały, aby przetwarzane było dziennie nawet i 80 Mg.

Wykonawca zatem, aby móc wykonać takie zadanie potrzebuje pozwolenia zintegrowanego, czego wykonawca I. nie posiada.

Wykonawca I. posiada jedynie zezwolenie sektorowe – a nie pozwolenie zintegrowane – wynika wprost z decyzji 3994.

Po pierwsze nie użyto w niej słowa „zintegrowane”, mowa jest też tylko o zezwoleniu. Po drugie – w podstawie prawnej jej wydania nie znajduje się art. 201 ustawy prawo ochrony środowiska, a znajduje się art. 41 ustawy o odpadach.

Poniżej przykładowe sformułowania z zezwolenia – decyzji 3994 (w aktach sprawy) W sprawie udzielenia spółce I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (NIP 9.) z siedzibą w miejscowości Gorzesław 76/2, 56-420 Bierutów zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej na działkach geodezyjnych o numerach ewidencyjnych 73/22 i 794/17 w gminie Toszek, obręb Paczynka Na podstawie art. 104 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity:

Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w zw. z art. 14, art. 41 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 lit. a) art. 41a ust. 1, 3, art. 42 ust. 2, 3a, art. 43 ust. 2, art. 44 ust. 1 oraz art. 226a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz.

1587 ze zm.)

W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 17 maja 2022 r. spółki I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (NIP

1. z siedzibą w miejscowości Gorzesław 76/2 56-420 Bierutów, złożonego przez pełnomocnika spółki w osobie Pani D.P., w sprawie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej na działkach geodezyjnych o numerach ewidencyjnych 73/22 i 794/17 w gminie Toszek, obręb Paczynka

orzekam

I. udzielić spółce I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (NIP 912002517) siedzibą w miejscowości Gorzesław 76/2 56-420 Bierutów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej na działkach geodezyjnych o numerach ewidencyjnych 73/22 i 794/17 w gminie Toszek, obręb Paczynka, pod następującymi warunkami:”

Wykonawca I. nie ma nawet i tej ilości przetworzenia odpadów (75 Mg na dobę) – a posiada jedynie zdolność do przetworzenia na poziomie ok. 68 ton na dobę. Wynika to z prostego przeliczenia – z treści decyzji wynika, że ilość odpadów, jaka może być przetworzona rocznie w tej instalacji to 25 tys. Mg.

Proste działanie matematyczne 25 tys. Mg / 365 daje wynik lekko ponad 68 Mg na dobę.

Zresztą okoliczność tą potwierdza podmiot, który wydał decyzję z 2013 r. (obecna decyzja z 2024 r. jest w istocie kontynuacją tej wcześniejszej decyzji – dotyczy tak samo odpadów w ilości 25 tys. rocznie jak i inne warunki są analogiczne).

Zamawiający jest w posiadaniu przedmiotowego pisma z 18 lutego 2020 r., Starosty Gliwickiego znak W OŚ.6233.00007.2020 (Znajduje siępod nazwą „Sukcesywny odbiór i zagospodarowanie odpadów technologicznych o kodzie 19 08 05 powstających na Oczyszczalni Ścieków Płaszów w Krakowie”. – odwołujący przesłał je zamawiającemu jako załącznik do wniosku o odrzucenie oferty I. z 15.07.2024 r.)

Dowód: Wniosek odwołującego o odrzucenie oferty I. z dnia 15.07.2024 r. wraz z załącznikiem – Pismo Starosty Gliwickiego znak WOŚ.6233.00007.2020 (potwierdzenie przesłania wiadomości z załącznikami) Jest w nim wprost wskazane, że:

Jak wynika z zapisów decyzji Starosty Gliwickiego z dnia 7 listopada 2013 r. znak W OŚ.6233.00035.2013 wraz z późniejszymi zmianami pkt. II.3 przewidywana łączna ilośc odpadów poddana odzyskowi przez spółkę I. nie przekroczy 25 000 Mg/rok, czyli ok. 68 Mg na dobę.

Dokument ten mimo tego, że jest z 2020 r. wprost odnosi się do sytuacji I. – zresztą wykonawca ten załączył ten dokument w dacie 11 lipca 2025 r. w innym postępowaniu prowadzonym przez tego samego zamawiającego, a to postępowaniu o udzielenie zamówienia sektorowego nr 469/PN-53/2025, pt. „Usługa odbioru (transportu) i zagospodarowania (przetwarzanie) odpadów o kodzie 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe wytwarzanych w Zakładzie Oczyszczania Ścieków „Płaszów” zlokalizowanym w Krakowie przy ul. Kosiarzy 3, podczas postoju technicznego Stacji Termicznej Utylizacji Osadów (STUO)”.

Odwołujący dostał ten dokument na żądanie przesłania dokumentów, jakie I. złożyła w przedmiotowym postępowaniu.

Pismo to zostało dołączone do składanej obecnie oferty w ww. postępowaniu dlatego, że pokazuje ono, że wykonawca złożył wniosek o dostosowanie decyzji z 2013 r. (w roku 2024 r.). A tym samym, jak wcześniej było to wskazane, decyzja z 2024 r. jest w istocie kontynuacją decyzji z 2013 r.

Dowód: - wniosek odwołującego w postępowaniu nr 469/PN-53/2025 o wydanie dokumentów przesłanych przez I.. odpowiedź zamawiającego zawierająca załącznik – spakowane pliki (widok załącznika) pismo Starosty Gliwickiego z dnia 18 lutego 2020 r.

Podsumowując zatem – decyzja 3994 nie jest decyzją zintegrowaną (nigdzie nie pojawia się w jej treści odwołanie do art. 201 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska, nie użyto też sformułowania „pozwolenie zintegrowane”) – co zresztą jest związane z ilością odpadów, jakie mogą być przyjęte do przetworzenia (68 Mg na dobę, a więc mniej niż 75 Mg, która to liczba jest wymagana do tego, aby uzyskać pozwolenie zintegrowane).

Oznacza to jednak, że wykonawca I. oferując wykonanie zamówienia w tej właśnie instalacji – i oświadczając, że ma wolne moce przerobowe w ramach decyzji 3994 i nie przekroczy warunków przetwarzania na mocy tej decyzji – w szczególności w zakresie dziennej ilości przetwarzanych odpadów – złożył ofertę, która jest niezgodna z warunkami zamówienia, które wymaga możliwości przetwarzania odpadów w wysokości 80 Mg dziennie (vide: OPZ pkt 3, załącznik nr 7 do SWZ).

Na mocy przedmiotowej decyzji nie mógłby przetwarzać więcej niż 75 Mg na dobę (bo nie jest to pozwolenie zintegrowane), a w istocie – może przetwarzać 68 Mg na dobę.

Ergo aby wykonać zamówienie musiałby działać niezgodnie z przepisami, a więc nie ma on możliwości wykonania zamówienia zgodnie z jego warunkami.

Powyższe należy jeszcze uzupełnić wskazaniem, że w ofercie wykonawca I. wskazał, że (pkt 4 oferty):

1. Niniejszym zobowiązujemy się do zagospodarowania odpadów o kodzie 19 0805: a)W miejscu (nazwa według BDO oraz adres) Nazwa według BDO: Paczyna adres: Województwo Śląskie, Powiat: gliwicki, Gmina Toszek, Obręb Paczynka, numery ewidencyjne 793/22 i 794/17 b)Odległości w km liczonej (drogami dostosowanymi do transportu ciężarowego) od miejsca zagospodarowania ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych do Zakładu Oczyszczania Ścieków Kujawy – 165 km c)W następujący sposób: R3 – Recycling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) Wykonawca I. wskazał zatem, że oferuje wykonanie przetwarzania odpadów w instalacji, którą prowadzi w gminie Toszek, obręb Paczynka, na nr działek 793/22 i 794/17.

Powyższy adres instalacji współgra ze wskazaną w załączniku nr 5 decyzją nr 3994/OE/2024 (w aktach sprawy), gdzie zostało wskazane, że wykonawcy I. udzielone jest zezwolenie na przetwarzanie odpadów właśnie na ww. działkach, którego fragment odwołujący ponownie wkleił.

Dowód: decyzja nr 3994 (w aktach sprawy) Uzasadnia to zatem w pełni zarzut nr 2a.

Ponadto – przechodząc do zarzutu 2b – wskazania wymaga, że w decyzji 3994 zostały wskazane konkretne warunki przetwarzania odpadów (zezwolenie zostało udzielone „pod następującymi warunkami”).

W konsekwencji aby wykonawca działał zgodnie z zezwoleniem, a tym samym mógł przetwarzać odpady konieczne jest spełnienie określonych, dalszych warunków wskazanych w treści decyzji.

Z decyzji tej wynika, że odpady nie mogą być magazynowane (jest to wielokrotnie podkreślane w ww. decyzji – poniżej jedna z przykładowych w tym zakresie informacji). Innymi słowy w instalacji tej nie można magazynować odpadów, a wszystkie odpady muszą być kierowane bezpośrednio do instalacji.

„Odpady dostarczane do przetwarzania w procesie odzysku R3 nie będą podlegały magazynowaniu lecz będą kierowane bezpośrednio do instalacji. W przypadku wystąpienia niesprzyjających warunków atmosferycznych uniemożliwiających prowadzenie prac lub zaistnienia awarii sprzętu, prace związane z przetwarzaniem odpadów mogą być okresowo wstrzymane i na teren instalacji nie będą dostarczane odpady.

Jeżeli bowiem odpady miałyby być magazynowane – potrzebne są odpowiednie zabezpieczenia związane z zapewnieniem, aby odpady nie przedostawały się w szczególności do gleby i nie zanieczyszczały wód podziemnych.

W decyzji tej jest wskazane, że (str. 2 decyzji):

Proces technologiczny przetwarzania odpadów polega na przeładowaniu odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych bezpośrednio z kontenera do mieszalnika. Osady będą mieszane ze słomą oraz wapnem tlenkowym 60% CaO w” Niedopuszczalne są zatem inne środki przeładowania – w tym polegające na tym, aby najpierw z naczepy zostały odpady wysypane na ziemię, a następnie były one ładowane do mieszalnika. Jedyny dopuszczalny sposób to podniesienie kontenera i przez jego przechylenie – dostarczenie odpadów bezpośrednio do mieszalnika.

Zamawiający wskazał, że przewiduje dostarczanie odpadów: - ciągnikiem siodłowym z naczepą samowyładowczą oraz - samochodem ciężarowym typu hakowiec z kontenerami Są to dwa zupełnie różne sposoby dostarczania odpadów – co zdaje się, że jest wiedzą powszechną (nie wymagającą dowodu). Wystarczające jest w tym zakresie sprawdzenie chociażby prostych zdjęć w internecie pokazujących na czym polega naczepa samowyładowcza: w tym miejscu odwołujący wkleił zdjęcie.

Pojemnik tamten nie jest więc przystosowany do tego, aby wyjąć go za pomocą dźwigu, podnieść, obrócić i wsypać bezpośrednio do mieszalnika. Zamiast tego następuje wyładowanie odpadów do dostępnego miejsca (np. na utwardzoną ziemię), po czym następuje ich ładowanie do mieszalnika.

Oznacza to w jasny sposób, że wykonawca I. oferuje możliwość wykonania zamówienia w sposób sprzeczny z tym co wskazał zamawiający w SW Z. Ten ostatni wskazał bowiem, że zamierza dostarczać odpady - obok pojazdów z kontenerami – także pojazdami z naczepami samowyładowczymi – a wykonawca I. nie jest w stanie takich pojazdów zgodnie z treścią decyzji, jaka została wobec niego wydana – przyjąć. Nie sposób w tym zakresie nie zauważyć bowiem, że treść decyzji jest jasna i klarowna – mówiąc jedynie o możliwości przyjmowania odpadów w kontenerach (co sprowadza się do podniesienia kontenera za pomocą dźwigu i załadowania w ten sposób odpadów do mieszalnika), bez możliwości magazynowania takich odpadów i bez ich styczności z ziemią (aby nie dochodziło do zanieczyszczenia środowiska). Niedopuszczalne zatem jest wyrzucenie odpadów w wyniku działania naczepy samowyładowczej, a następnie ich ładowanie do mieszalnika – w takiej sytuacji dochodzimy bowiem do ich magazynowania, co oznacza dostanie się niebezpiecznych środków do gleby.

Uzasadnia to zatem zarzut 2b.

Zamawiający mimo pełnej świadomości tego stanu rzeczy (zna się on wszak na przepisach dotyczących prawa ochrony środowiska i ustawy o odpadach) wybrał ofertę wykonawcy I. jako zgodną z warunkami zamówienia, co w świetle oczywistości zarzutów stawia istotny znak zapytania co do powodów podjęcia takiej decyzji – tj. uznania, że podmiot, który w jasny sposób oferuje wykonanie usługi w sposób sprzeczny z warunkami zamówienia zostaje wybrany i uznany za wykonawcę, którego oferta jest zgodna z warunkami zamówienia.

Abstrahując jednakże od powyższego wskazania wymaga, że oferta wykonawcy I. winna być w oczywisty sposób odrzucona i to niezależnie z obu wskazanych powodów.

W konsekwencji nawet gdyby Izba nie uwzględniła zarzutu nr 1 – nie zmienia to konieczności odrzucenia oferty I. i wówczas zamawiający winien w konsekwencji unieważnić postępowania (wówczas na podstawie art. 255 pkt 2 ustawy).

Odwołujący uznał, że jego oferta została w postępowaniu odrzucona w sposób bezpodstawny. Wynika to z następujących okoliczności.

Zamawiający zaczął wzywać wykonawcę do przedłożenia dokumentów, jakie nie były ujęte w wykazie przedmiotowych środków dowodowych Działając niby na podstawie art. 107 ust. 4 ustawy, a więc wezwania do złożenia wyjaśnień. Jak bowiem czytamy w piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. Zamawiający działając na podstawie art. 107 ust. 4 ustawy (…) wzywa do wyjaśnień złożonych przedmiotowych środków dowodowych:

1. Przedstawienia zaświadczenia odpowiedniego organu o ważności pozwolenia (Starosty Przeworskiego) z dnia 21 listopada 2014 r. znak OŚ.6233.11.14, zmienionej decyzjami tego organu z dnia 22 stycznia 2016 r. znak OŚ.6233.6.2015, z dnia 19 maja 2017 r. znak GO.6233.4.2017 oraz z dnia 28 sierpnia 2019 r. znak GO.6233.8.2019 oraz terminu jej obowiązywania.

Zamawiający jako przedmiotowe środki dowodowe w SWZ wskazał jedynie b) oświadczenie potwierdzające złożenie wniosku o dostosowanie w/w decyzji w wymaganym ustawowo terminie (do dn. 4 marca 2020 r.) z informacją, że decyzja nie wygasła, nie została cofnięta, nie została wydana decyzja odmowna lub nie pozostała bez rozpoznania, nie są znane okoliczności uniemożliwiające uzyskanie zmiany decyzji (załącznik nr 6 do SWZ) c) kopia potwierdzająca złożenie wniosku o dostosowanie w/w decyzji w wymaganym ustawowo terminie (do dn. 4 marca 2020r.)

Powstaje zatem pytanie o podstawę takiego działania – tym bardziej, że wykonawca przedłożył żądane przedmiotowe środki dowodowe.

Zamawiający zatem po raz pierwszy naruszył ustawę, ale na tym etapie odwołującemu nie przysługiwał żaden środek odwoławczy – na tym etapie trudno bowiem wskazać, aby naruszenie ustawy przez zamawiającego miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co jest wymagane, aby Izba mogła uwzględnić odwołanie (art. 554 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Żądanie wydania „zaświadczenia odpowiedniego organu o ważności decyzji oraz terminu jej obowiązywania” (wezwanie zamawiającego z dnia 21 maja 2025 r.) ponownie naruszało ustawę przez żądanie przedmiotowego środka dowodowego, który nie został ujęty w SW Z. Analogicznie wówczas odwołujący nie miał z uwagi na art. 554 ust. 1 pkt 1 skutecznego środka zaskarżenia.

Jednocześnie mimo wyjaśnienia sprawy i próby działania przez wykonawcę w sposób, który mógłby zaspokoić żądania zamawiającego zgodne z tym czego mógł się domagać na podstawie SW Z, zamawiający odrzucił ofertę odwołującego na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, a więc w sytuacji gdy zachodzi jedna z następujących okoliczności – „który nie złożył w przewidzianym terminie oświadczenia, o którym mowa w art. 125 ust. 1, lub podmiotowego środka dowodowego, potwierdzających brak podstaw wykluczenia lub spełnianie warunków udziału w postępowaniu, przedmiotowego środka dowodowego, lub innych dokumentów lub oświadczeń”.

Tyle, że żadna z tych okoliczności nie nastąpiła – wykonawca dostarczył wszystkie wymagane SW Z dokumenty zgodnie z tym co miał dostarczyć, a nie dostarczył zamawiającemu opisywanych wyżej „zaświadczeń”. Tak więc nie sposób mówić, żeby nie dostarczenie takiego dodatkowego dokumentu, nie wskazanego w SW Z, mogło być podstawą do odrzucenia oferty.

Co więcej zamawiający mimo wskazania jako podstawy odrzucenia oferty wprost art. 226 ust, 1 pkt 2 lit. c – wskazał, że odrzuca ofertę odwołującego, gdyż wykonawca nie spełnia warunków udziału w postępowaniu.

Tyle, że aby można było odrzucić ofertę wykonawcy z tego powodu w pierwszej kolejności wykonawca winien być wezwany do uzupełnienia podmiotowych środków dowodowych.

Odwołujący powołał wyrok KIO z dnia 28 lutego 2025 r., KIO 484/25:

Żadne wezwanie do uzupełnienia podmiotowych środków dowodowych nie zostało przez zamawiającego wystosowane – zażądał on jedynie przedmiotowych środków dowodowych + wyjaśnień na podstawie art. 107 ust. 4 ustawy (które jak już wyżej było to wskazane nie były żądaniami wyjaśnień, ale żądaniami dostarczenia przedmiotowych środków dowodowych nie ujętych w SWZ).

Dowód: wezwanie ze strony zamawiającego z daty 29 kwietnia 2025 r. i z daty 21 maja 2025 r. (w aktach sprawy) Tym samym już też tylko z tego powodu odrzucenie oferty odwołującego nie może być uznane za zasadne.

W uzasadnieniu odrzucenia oferty zamawiający opisał jak wygląda sytuacja – opierając się jedynie na pismach Marszałka Województwa Podkarpackiego i Starosty Przeworskiego a w ogóle nie uwzględniając dokumentów pochodzących od W IOŚ (który wskazuje, że wykonawca działa legalnie w oparciu o decyzję sektorową pozwalają mu na przetwarzanie odpadów do 75 Mg dziennie), a więc które wskazują, że odwołujący – NEW KOM EKO działa zgodnie z przepisami prawa, posiadając stosowne zezwolenie, w tym zauważył, że nie można mówić o wygaśnięciu decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów w instalacji przez NEW KOM EKO z uwagi na wydanie przez W SA w Warszawie postanowienia z dnia 22 lutego 2023 r. sygn. IV Sa/Wa 159/23, które wstrzymało wykonanie decyzji stwierdzającej wygaszenie zezwolenia, a tym samym NEW KOM EKO dalej może powoływać się na przedmiotowe zezwolenie.

Jednakże dalej zamawiający wyprowadza, że:

Nie może jednak umykać z pola widzenia, że od dnia 5 marca 2020 r. NEW KOM nie złożył skutecznie wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów wobec czego decyzja ta i tak wygasła z mocy prawa z dniem 6 marca 2020r . w oparciu o przepisy 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1592 ze zm), które w takim wypadku przewidują wygaszenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów z mocy samego prawa.

Tak więc zamawiający dochodzi do wniosku, że zezwolenie i tak wygasło z mocy prawa w dniu 6 marca 2020 r.

Jeżeli by tak rzeczywiście było to powstaje pytanie – czemu w takiej sytuacji w ogóle organ administracyjny w osobie Ministra Klimatu i Środowiska w dacie 22 listopada 2022 r. (a więc 2,5 roku po tym, gdy decyzja ta [zezwolenie] miało wygasnąć z mocy prawa, jak twierdzi zamawiający) wydał decyzję w przedmiocie wygaszenia zezwolenia?

Przecież taka decyzja nie mogłaby być wydana w odniesieniu do zezwolenia, które wygasłoby z mocy prawa.

Dodatkowo, wygaśnięcie takiego zezwolenia wymaga wydanie przez organ decyzji administracyjnej (wyrok W SA w Bydgoszczy z dnia 1 lutego 2022 r. sygn. II SA/Bd 1083/21).

Analogicznie czemu W SA ww. postanowieniem wskazał, że NEW KOM EKO może dalej prowadzić działalność zawieszając wykonanie decyzji o wygaszeniu zezwolenia?

Na te pytania nie ma odpowiedzi – bo też stanowisko zamawiającego jest w tym zakresie całkowicie nietrafne. Nie mogło dojść do wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa na podstawie ustawy zmieniającej ustawę o odpadach (jak pisze to zamawiający uzasadniając w ten sposób wniosek o tym, że odwołujący nie spełnia warunku udziału w postępowaniu w zakresie posiadania aktualnego zezwolenia), gdyż w tym zakresie konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej wygaszającej posiadane zezwolenie na przetwarzanie odpadów na określonej podstawie prawnej.

Stanowisko Marszałka Województwa Podkarpackiego wyrażone w pisma kierowanych w przedmiotowym postępowaniu nie jest decyzją administracyjną. Gdyby w istocie spółka Newkom Eko nie mogłaby prowadzić działalności na podstawie posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów wobec podmiotu zostałaby wydana decyzja administracyjna, która wstrzymałby użytkowanie instalacji działającej bez wymaganego zezwolenia, a taką decyzję wydaje organ kontrolujący, tj. właściwy Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 k.p.a. wydana dla spółki Newkom Eko Sp. w Leżachowie decyzja Starosty Przeworskiego z 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, z późn. zm., zezwalająca na przetwarzanie odpadów do czasu prawomocnego oraz ostatecznej jej wyeliminowania z obrotu prawnego pozostaje w obrocie prawnym. Wobec spółki Newkom Eko nie jest prowadzone postępowanie o wygaszenie tej decyzji na innej podstawie prawnej (inne niż wspomniane wyżej wstrzymane postanowieniem W SA w Warszawie), jak również nie jest prowadzone postępowanie w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji.

Organ administracji publicznej w korespondencji niebędącej pismami wydawanymi w postępowaniu administracyjnym nie posiada uprawnienia do kwestionowania wydanych decyzji administracyjnych oraz postanowień lub wyroków sądu administracyjnego.

Jednakże jak już było to wskazywane okoliczność ta jest kolejną kwestią, jaką w ogóle należałoby rozstrzygnąć gdyby odrzucenie oferty odwołującego byłoby tu przeprowadzone w sposób prawidłowy. A tak z pewnością nie było – po pierwsze jak już było wskazywane tak naprawdę nie do końca wiadomo na jakiej podstawie doszło do odrzucenia oferty – podana podstawa prawna nie jest tożsama z podstawą opisywaną w uzasadnieniu. Gdyby jednak doszło do odrzucenia z powodu niespełnienia warunków udziału w postępowaniu – to i tak, aby w ogóle rozważać takie odrzucenie – wykonawca musiałby być najpierw wezwany w trybie art. 128 ust. 1 do uzupełnienia podmiotowych środków dowodowych, co nie miało miejsca.

Zamawiający złożył odpowiedź na odwołanie i wniósł o oddalenie złożonego odwołania jako bezprzedmiotowego.

Odnosząc się po kolei do przedstawionych przez odwołującego zarzutów należy wskazać na istotne okoliczności sprawy, które przesądzają, że działania podjęte przez Zamawiającego są w pełni zgodne z obowiązującymi przepisami prawa zaś wniesione odwołanie jest bezpodstawne.

1. Odpowiedź Zamawiającego na Zarzut nr 1 lit. a i b, zawarte w treści odwołania. Zamawiający w piśmie z dnia 10 lipca 2025 r. zawiadamiającym o odrzuceniu oferty wykonawcy wspólnie ubiegającego się o udzielenie zamówienia podał podstawę prawną art.226 ust.1 pkt pkt 2) lit. c) ustawy z 11 września 2019 roku prawo zamówień publicznych (tj. Dz.U.

2024 poz. 1320 z zm.)

„Państwa oferta została odrzucona na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. c) ustawy Pzp. złożoną przez wykonawcę, który nie spełnia warunków udziału w postępowaniu wynikającego z Ogłoszenia o zamówieniu i SW Z. tj. nieposiadającego aktualnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów, z wyszczególnieniem odpadu o kodzie 19 08 05, udzielone w formie decyzji przez właściwy organ, zgodnie z art. 41 ustawy o odpadach lub pozwolenie zintegrowane wydane na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 1) oraz art. 201 ust. 1 Prawo Ochrony Środowiska wraz ze wszystkimi zmianami przedstawionej decyzji."

Podana przez Zamawiającego przyczyna odrzucenia oferty tj. brak decyzji właściwych organów na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzanie odpadów, z wyszczególnieniem odpadu o kodzie 19 08 05, ma podwójny charakter jest zarówno podmiotowym jak i przedmiotowym środkiem dowodowym.

Jest podmiotowym środkiem dowodowym, ponieważ odnosi się do tożsamości i cech podmiotu, który ubiega się o decyzję na gospodarowanie odpadami. Zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów są wydawane „na wniosek posiadacza odpadów”, który musi spełniać określone warunki formalne i prawne (np. tytuł prawny do nieruchomości, niekaralność osób zarządzających podmiotem). Organ administracyjny (np. starosta, marszałek województwa) odmawia wydania zezwolenia, jeśli podmiot nie spełnia wymogów, np. był karany za przestępstwa przeciwko środowisku lub nie posiada odpowiedniego tytułu prawnego do nieruchomości. Na gruncie zamówień publicznych jest to dokument potwierdzający spełnienie warunków udziału w postępowaniu przez podmiot ubiegający się o udzielenie zamówienia.

Jednocześnie ten sam dokument jest przedmiotowym środkiem dowodowym, ponieważ zakres i rodzaj działalności, której decyzja dotyczy potwierdza zgodność oferty wykonawcy z opisem przedmiotu zamówienia, w szczególności sposobem, procesem zagospodarowania odpadów, miejscem zagospodarowania, każda czynność objęta decyzją musi być zgodna w wymogami zawartymi w SW Z. W prowadzonym przez Zamawiającego postępowaniu, Zamawiający wymagał jako przedmiotowego środka dowodowego m.in.: oświadczenia o możliwości zrealizowania zamówienia bez przekroczenia warunków decyzji w przedmiocie przetwarzania odpadów, a w razie konieczności również magazynowania odpadów w celu potwierdzenia, że sugerowane usługi spełniają określone przez zamawiającego w opisie przedmiotu zamówienia wymagania, w szczególności uwzględniając dzienne ilości przekazywanych odpadów (załącznik nr 5 do swz), oświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o dostosowanie w/w decyzji w wymaganym ustawowo terminie (do dn. 4 marca 2020 r.) z informacją, że decyzja nie wygasła, nie została cofnięta, nie została wydana decyzja odmowna lub nie pozostała bez rozpoznania, nie są znane okoliczności uniemożliwiające uzyskanie zmiany decyzji (załącznik nr 6 do swz), kopii potwierdzającej złożenie wniosku o dostosowanie w/w decyzji w wymaganym ustawowo terminie (do dn. 4 marca 2020 r.), kopii potwierdzającej złożenie wniosku o zmianę decyzji, w przypadku procedowania zmian w decyzji, decyzji na wprowadzanie do obrotu tego środka (o ile dotyczy), W przypadku, gdy ważność decyzji Wykonawcy kończy się w trakcie trwania umowy, Wykonawca zobowiązany jest jak niżej.

W przypadku decyzji, których ważność kończy się w roku 2025 należy przedłożyć: potwierdzenie, że złożył w organie ochrony środowiska wniosek o wydanie nowej decyzji na 3 miesiące przed datą ważności decyzji pierwotnej z 2015 r., oświadczenie, że ww. wniosek nie został pozostawiony bez rozpoznania oraz nie została wydana decyzja odmowna (załącznik nr 6 do swz).

W przypadku decyzji, których ważność kończy się w roku 2026 należy przedłożyć: potwierdzenie, że złożył w organie ochrony środowiska wniosek o wydanie nowej decyzji na 3 miesiące przed datą ważności decyzji pierwotnej z 2016 r., potwierdzenie, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania nowego zezwolenia na zbieranie lub/i przetwarzanie odpadów, oświadczenie, że ww. wniosek nie został pozostawiony bez rozpoznania oraz nie została wydana decyzja odmowna (załącznik nr 6 do swz).

Wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia „KOMPOSTECH” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, NEW KOM EKO Sp. z o.o. złożyli wraz z ofertą m.in. następujące dokumenty – tutaj zamieszczono zrzut ekranu pokazujący nazwy złożonych dokumentów.

Powyższa lista zawiera zarówno oświadczenie o możliwości zrealizowania zamówienia bez przekroczenia warunków decyzji w przedmiocie przetwarzania odpadów, a w razie konieczności również magazynowania odpadów w celu potwierdzenia, że sugerowane usługi spełniają określone przez zamawiającego w opisie przedmiotu zamówienia wymagania, w szczególności uwzględniając dzienne ilości przekazywanych odpadów (załącznik nr 5) jak i oświadczenie o ważności decyzji (załącznik nr 6) oraz same decyzje. Wykonawca nie przedstawił innych dokumentów w szczególności potwierdzenia, że złożył we właściwym organie wniosek o wydanie nowej decyzji na 3 miesiące przed datą ważności decyzji pierwotnej oraz potwierdzenia, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania nowego zezwolenia.

Złożone oświadczenia i decyzje wraz z wyjaśnieniami Konsorcjum oraz pismami, które otrzymał Zamawiający od organów administracji publicznej wydających decyzje, które złożył wraz z ofertą ww. wykonawca, pozwalały stwierdzić, że oferta jest niezgodna z warunkami zamówienia zarówno w zakresie przedmiotowym jak i podmiotowym.

Samo konsorcjum było kilkukrotnie wzywane do wyjaśnienia i uzupełnienia dokumentów, tym samym wezwanie w trybie art. 128 ust. 1 ustawy nie było konieczne, ponieważ wykonawca konsorcjum „KOMPOSTECH” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, NEW KOM EKO Sp. z o.o. złożył przedmiotowe dokumenty wraz z ofertą, zaś z ich treści oraz

informacji uzyskanych od właściwych organów administracji publicznej wynika jednoznacznie, że ww. wykonawca nie posiada on zezwolenia uprawniającego do gospodarowania odpadami o kodzie 19 08 05.

Ocena prawna czy członek konsorcjum NEW KOM EKO Sp. z o.o. posiada ważną decyzję jest bowiem niezmienna niezależnie czy jest to podmiotowy czy przedmiotowy środek dowodowy. Zamawiający uzyskał od organów administracyjnych, które wydają decyzję, informacje że podmiot ten nie posiada ważnej decyzji, na podstawie której może prowadzić działalność.

Informacja o odrzuceniu oferty wprost wskazywała na podwójny charakter odrzucenia oferty zarówno z powodu niezgodności z warunkami zamówienia oraz z przedmiotem zamówienia co wynika z treści uzasadnienia odrzucenia oferty, w którym wprost zamawiający powołał się na złożone przez konsorcjum oświadczenia m.in. o ważności decyzji.

Nawet gdyby uznać, że Zamawiający powinien podać dwie podstawy prawne odrzucenia oferty Konsorcjum KOMPOSTECH sp. z o.o. i NEW KOM EKO Sp. z o.o. to uchybienie to po stronie zamawiającego nie miało wpływu na wynik postepowania, ponieważ oferta Konsorcjum podlega odrzuceniu.

Odpowiedź zamawiającego na Zarzut nr 1 lit. c zawarte w treści odwołania.

Zarzut nr 1 lit. c - uzasadnienie odrzucenia oferty jest wewnętrznie sprzeczne – z jednej strony Zamawiający zauważa, że W SA w Warszawie w 2023 r. wstrzymał wykonanie decyzji zawieszającej zezwolenie NEW KOM EKO, a więc zauważa, że inny organ wydał decyzję wygaszającą zezwolenie, ale sam ustala, że przecież zezwolenie już w dniu 6 marca 2020 r. wygasło z mocy prawa. Tym samym Zamawiający dokonuje ustaleń naruszających istotę podejmowanych działań przez właściwe ku temu organy – powstaje bowiem w tym zakresie pytanie natury retorycznej – czy rzeczywiście inny organ wydawałby decyzję wygaszającą zezwolenie gdyby rzeczywiście decyzja ta uległaby wygaśnięciu z mocy prawa w 2020 r.? Czy wówczas rzeczywiście W SA wstrzymywałby wykonanie tej decyzji? Nie sposób zatem nie zauważyć, że Zamawiający dokonuje ustaleń całkowicie sprzecznych z działaniami innych organów, które są władne rozstrzygać pewne kwestie – tworząc z tego uzasadnienie odrzucenia oferty odwołującego z powodu niespełnienia warunku udziału w postępowaniu.

1. 1. Stan faktyczny i prawny dot. zezwolenia sektorowego posiadanego przez Newkom Eko sp. z o.o.

Odpowiadając na zarzut podnoszony przez odwołującego w pkt 1 lit. c Odwołania po pierwsze należy po krótce wskazać na stan prawny dotyczący zezwolenia na gospodarowanie odpadami przedstawionego przez Newkom Eko sp. z o.o. w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego.

Zamawiający wskazał, że w toku postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego spółka Newkom Eko sp. z o.o. przedstawiła decyzję administracyjną w postaci zezwolenia na przetwarzanie odpadów udzielonego decyzją Starosty Przeworskiego z 21 listopada 2014 r., znak: OŚ.6233.11.2014, następnie zmienioną decyzjami z 22 stycznia 2016 r., znak: OŚ.6233.6.2015, oraz z 28 sierpnia 2019 r., znak: GO.6233.8.2019 (dalej jako: „Zezwolenie sektorowe Newkom”).

Z przedmiotowej decyzji (i jej zmian) wynika, że łączna masa odpadów przetworzonych w instalacji nie może przekroczyć 25 000 Mg/rok, zatem roczna moc przerobowa prowadzonej kompostowni to 25 000 Mg odpadów, a moc przerobowa jednego wykorzystywanego bioreaktora wynosi 5 000 Mg/rok. Co więcej należy zaznaczyć, że Zezwolenie sektorowe Newkom zgodnie z jego treścią obowiązywało do 15 sierpnia 2024 r.

Do 5 marca 2020 r., w związku z wejściem w życie ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592 ze zm., dalej jako: „Nowelizacja uo”), wszystkie podmioty posiadające m.in. zezwolenia na przetwarzanie odpadów zobligowane były do złożenia wniosku o zmianę posiadanych decyzji administracyjnych w celu dostosowania ich zapisów do znowelizowanych przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

W przypadku zaś niedopełnienia tego obowiązku przepis 14 ust. 4 Nowelizacji uo przewidywał wygaśnięcie posiadanego zezwolenia z mocy samego prawa.

Zgodnie z informacjami uzyskanymi w toku postępowania przez zamawiającego od właściwych organów administracji publicznej tj. Starosty Przeworskiego oraz Marszałka Województwa Podkarpackiego, w celu dopełnienia wymogów wynikających z art. 14 Nowelizacji uo pismem z 4 marca 2020 r. Newkom Eko sp. z o.o. zwróciła się do Starosty Przeworskiego z wnioskiem o zmianę posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Starosta pismem z 9 marca 2020 r. zawiadomił jednak, że nie jest właściwy w sprawie i przekazał wniosek Marszałkowi Województwa Podkarpackiego.

Marszałek Województwa Podkarpackiego postanowieniem z 24 marca 2020 r., znak: OSIII.7244.34.2020, działając na podstawie art. 61a § 1 KPA, odmówił jednak wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom.

Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia Marszałek wskazał okoliczność, że eksploatacja instalacji do kompostowania bioodpadów o zdolności przetwarzania 50 000 Mg/rok, czyli ok. 137 Mg/dobę prowadzonej przez Newkom Eko sp. z o.o. i będącej przedmiotem wniosku wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, gdyż instalacja ta, zgodnie z pkt 5, ppkt.

3 lit. b) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości kwalifikowana jest do instalacji do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i nie może funkcjonować w oparciu o decyzję sektorową, tj. zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

Postanowienie Marszałka Województwa Podkarpackiego zostało następnie utrzymane w mocy przez Ministra Klimatu mocą postanowienia z 13 lipca 2020 r., znak: DZŚ.III.431.28.2020.MP.

Przedmiotowe postanowienie Ministra Klimatu Newkom zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Warszawie, który wyrokiem z 19 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1771/20, oddalił skargę w całości. W konsekwencji Newkom wywiódł skargę kasacyjną z 30 czerwca 2021 r.

Skarga kasacyjna również została jednak oddalona w całości wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 6035/21.

Niezależnie od powyższego postanowienia Marszałek Województwa wydał w odniesieniu do Newkom Eko sp. z o.o. decyzję o cofnięciu posiadanego przez ten podmiot zezwolenia sektorowego, motywując swoje rozstrzygnięcie wskazaną wyżej okolicznością, że prowadzona przez Newkom Eko sp. z o.o. instalacja powinna uzyskać pozwolenie zintegrowane.

Nie chcąc w tym miejscu szczegółowo opisywać procedur odwoławczych i sądowoadministracyjnych dotyczących tej decyzji, zamawiający wskazał, że ostatnią decyzją w tym przedmiocie wydaną przez Marszałka Województwa Podkarpackiego jest decyzja z czerwca 2022 r., którą Marszałek stwierdził wygaśnięcie Zezwolenia sektorowego Newkom z dniem 1 lipca 2015 r. oraz zobowiązał Newkom do usunięcia wszystkich odpadów zgromadzonych w ramach prowadzonej działalności na własny koszt w terminie 15 tygodni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Na skutek wniesionego przez Newkom odwołania, sprawa została po raz kolejny rozpoznana w drugiej instancji przez Ministra Klimatu i Środowiska, który w wyniku prowadzonego postępowania wydał 22 listopada 2022 r. decyzję częściowo reformatoryjną, nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5, stwierdzając, że wygaśnięcie Zezwolenia sektorowego Newkom nastąpiło z dniem 14 grudnia 2015 r. zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy wskazaną decyzję Marszałka Województwa Podkarpackiego.

Dla obu powyższych spraw istotną okolicznością jest fakt, że od października 2019 r. prowadzone było równolegle przez Marszałka Województwa Podkarpackiego postępowanie o udzielenie Newkom Eko pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o zdolności przyjmowania 137 Mg odpadów na dobę (50 000 Mg/rok). Co przy tym istotne, chodziło tutaj o tę samą instalacje znajdującą się w miejscowości Leżachów, której dotyczy Zezwolenie sektorowe Newkom.

W toku prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia zintegrowanego ustalono, że instalacja kompostowni eksploatowana przez Newkom posiada 10 sztuk bioreaktorów, z których każdy posiada moc przerobowa 5000 Mg odpadów rocznie, a tym samym moc przerobowa całej instalacji wynosi w istocie nie 25 000 Mg/rok, lecz 50 000 Mg/rok.

Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wobec ustalenia rocznej mocy przerobowej instalacji w Leżachowie na poziomie zdecydowanie wyższym niż wartość graniczna dla uzyskania pozwolenia zintegrowanego (ponad 75 ton na dobę) oraz niedysponowaniem przez Newkom wymaganym pozwoleniem zintegrowanym na eksploatacje instalacji w Leżachowie mocą decyzji z 3 kwietnia 2018 r., znak DPW I.7060.2018.PS wstrzymał użytkowanie instalacji do kompostowania odpadów w Leżachowie. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska mocą decyzji z 11 lutego 2019 r. znak DKGO-420/437/2018/kjp.

Od tej decyzji Newkom złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie wobec niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia W SA w Warszawie, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarówno skarga jak i skarga kasacyjna Newkom w tej sprawie zostały oddalone odpowiednio mocą wyroku W SA w Warszawie z 9 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 783/19 oraz wyroku NSA z 9 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2088/21.

Wobec powyższego ustalenie zdolności przetwarzania odpadów przez instalacje w Leżachowie na poziomie ponad 75 ton na dobę zostało potwierdzone mocą ostatecznych i prawomocnych decyzji administracyjnych uprawnionych organów administracji publicznej oraz prawomocnych wyroków sądów administracyjnych.

Biorąc zatem pod uwagę wyżej wskazany skomplikowany stan faktyczny i prawny w odniesieniu do zezwolenia sektorowego Newkom Eko sp. z o. o., konieczne stało się rozstrzygnięcie przez zamawiającego czy Zezwolenie sektorowe Newkom pozostaje dalej w obrocie prawnych czy też należy uznać, że doszło do jego wygaśnięcia.

W tym celu zamawiający przede wszystkim zwrócił się z zapytaniem w tym przedmiocie do właściwych organów administracji publicznej tj. Starosty Przeworskiego oraz Marszałka Województwa Podkarpackiego oraz przeanalizował dwa wskazane wyżej rozstrzygnięcia organów administracji publicznej dot. Zezwolenia sektorowego Newkom tj.:

Decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 22 listopada 2022 r., nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5 stwierdzającą wygaśnięcie

Zezwolenia sektorowego Newkom z dniem 14 grudnia 2015 r., Postanowienie Ministra Klimatu z 13 lipca 2020 r., znak: DZŚ.III.431.28.2020.MP. utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa Podkarpackiego z 24 marca 2020 r., znak: OS-III.7244.34.2020, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom.

1. 2. Decyzja stwierdzające wygaśnięcia Zezwolenia sektorowego Newkom Zaczynając od analizy Decyzji ws. stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenia sektorowego Newkom, tak jak zostało wskazane decyzją z 22 listopada 2022 r. nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5 z Minister Klimatu i Środowiska częściowo zmienił decyzję Marszałka Województwa Podkarpackiego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenie sektorowego Newkom, stwierdzając, że decyzja ta wygasła z dniem 14 grudnia 2015 r. (a nie z dniem 1 lipca 2015 r., jak przyjął Organ I instancji).

Podstawą stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenia sektorowego Newkom z dniem 14 grudnia 2015 r. było w ocenie Ministra Klimatu i Środowiska zaistnienie okoliczności, że w tym dniu, w ramach instalacji oddanych było do użytkowania 10 bioreaktorów o mocy 5000 Mg/rok każdy, co dawało łączną zdolność przetwarzania instalacji na poziomie 50 000 Mg/rok, a to powodowało, że od tego instalacja wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego.

Przedmiotowa instalacja bowiem, w ocenie Ministra, kwalifikowała się już z tą datą, na podstawie art. 201 ust.1 POŚ oraz pkt. 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r, w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości), jako instalacja w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań: obróbki biologicznej.

Wobec tego Minister stwierdził, że właściwe jest stwierdzenie wygaśnięcia Zezwolenia sektorowego Newkom z dniem 14 grudnia 2015 r. (a nie z dniem 1 lipca 2015 r., jak przyjął Organ I instancji) zaś w pozostałym zakresie, tj. zobowiązującym Stronę do usunięcia wszystkich odpadów zgromadzonych w ramach prowadzonej działalności na własny koszt, w terminie 15 tygodni od , w którym decyzja stała się ostateczna utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji.

Oznacza to, że w administracyjnym toku postępowania decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenia sektorowego Newkom jest decyzją ostateczną, bowiem nie służy od niej żaden środek odwoławczy (art. 16 § 1 KPA).

Należy jednak w tym miejscu jednak zaznaczyć, że w odniesieniu do decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia Zezwolenia sektorowego Newkom Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie z 28 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 159/23 wstrzymujące wykonania w całości decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z 22 listopada 2022 r. nr DIŚIII.411.122.2022.AT.5.

Postanowienie to zostało wydane w oparciu o przepis art. 61 § 3 PPSA, który stanowi podstawę ustanowenia tzw. ochrony tymczasowej, która ma służyć zabezpieczeniu strony przed takimi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Przywołując treść postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w tej sprawie w dniu 28 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 159/23 „Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.”

Co przy tym niezwykle istotne kwestia rozstrzygnięcia sądowego ws. udzielenia ochrony tymczasowej w żadnym zakresie nie może zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę wniesionej skargi czy też w jakikolwiek sposób wpływać na ich treść.

Sytuacja taka ma z resztą miejsce w analizowanej sprawie. Pomimo udzielenia bowiem Newkom ochrony tymczasowej, mocą wyroku z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 159/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości oddalił skargę Newkom na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 22 listopada 2022 r. nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5.

W przedmiotowym wyroku merytorycznie rozpatrując sprawę, W SA w Warszawie jednoznacznie wskazał, że całość argumentacji podniesionej w skardze nie może znaleźć aprobaty i oddalił skargę jednoznacznie wskazując, że w celu eksploatacji zgodnie z prawem instalacji do kompostowania odpadów w Leżachowie Newkom powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane.

W treści przedmiotowego wyroku W SA w Warszawie podzielił stanowisko Ministra Klimatu i Środowiska i stwierdził m.in., że w dniu 14 grudnia 2015 r. na terenie instalacji oddanych było bowiem do użytkowania 10 bioreaktorów o wymiarach 30.0mx6.0mx4,5 m i mocy instalacji 50 000 Mg/rok, a to powodowało, że od tego instalacja wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Przedmiotowa instalacja bowiem kwalifikowała się już z tą datą, na podstawce art. 201 ust. 1 POŚ oraz pkt 5 ppkt 3 lit. b załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r., w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów

przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1169), jako instalacje w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań: obróbki biologicznej. Zasadnie wskazał w tym kontekście Minister, że w późniejszych dokumentach dotyczących wydania pozwolenia zintegrowanego, Strona przyznaje, że moc instalacji wynosi 50 000 Mg/rok i pojawiają się te same parametry opisujące wielkość wsadu do bioreaktora.

Niezależnie jednak od powyższych jednoznacznych twierdzeń zawartych w wyroku W SA w Warszawie z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 159/23, należy wskazać, że zgodnie z informacjami uzyskanymi przez zamawiającego, Newkom złożył skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku, zaś sprawa czeka obecnie na rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny, wobec czego wyrok ten pozostaje nieprawomocny.

Zamawiający zdaje sobie także wobec tego sprawę, że zgodnie z przepisem art. 61 § 6 PPSA wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem:

1. wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Oznacza to w praktyce, że obecnie, do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej złożonej przez Newkom, korzysta on z tzw. ochrony tymczasowej, zaś decyzja Ministra Klimatu i Środowiska stwierdzająca wygaśnięcie Zezwolenia sektorowego Newkom z dniem 14 grudnia 2015 r. nie wywołuje skutków prawnych, bowiem jej wykonanie jest wtrzymane na mocy przywołanego postanowienia WSA w Warszawie z 21 lutego 2023 r.

Okoliczność ta znalazła swoje odzwierciedlenie w postanowieniu o odrzucaniu oferty i jest też szeroko wskazywana w treści odwołania. Nie ma ona jednak, w ocenie zamawiającego kluczowego znaczenia dla oceny bytu prawnego Zezwolenia sektorowego Newkom w dacie zarówno ogłoszenia zamówienia publicznego, którego dotyczy to postępowanie jak i dacie dokonania wyboru oferty, co zostanie szerzej omówione w dalszej części pisma.

Postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom.

Zamawiający przeszedł d omówienia drugiego ze wskazanych wyżej rozstrzygnięć Marszałka Województwa Podkarpackiego dot. zezwolenia sektorowego Newkom, mającego kluczowe znaczenie w sprawie, a mianowicie postanowienia z 24 marca 2020 r., znak: OSIII.7244.34.2020, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom.

Tak jak zostało już wskazane, do 5 marca 2020 r., w związku z wejściem w życie Nowelizacji uo, wszystkie podmioty posiadające m.in. zezwolenia na przetwarzanie odpadów zobligowane były do złożenia wniosku o zmianę posiadanych decyzji administracyjnych w celu dostosowania ich zapisów do znowelizowanych przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W przypadku zaś niedopełnienia tego obowiązku przepis 14 ust. 4 Nowelizacji uo przewidywał wygaśnięcie posiadanego zezwolenia z mocy samego prawa.

Zgodnie z informacjami uzyskanymi w toku postępowania przez zamawiającego od właściwych organów administracji publicznej tj. Starosty Przeworskiego oraz Marszałka Województwa Podkarpackiego, w celu dopełnienia wymogów wynikających z art. 14 Nowelizacji uo pismem z 4 marca 2020 r. Newkom Eko sp. z o.o. zwróciła się do Starosty Przeworskiego z wnioskiem o zmianę posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Starosta pismem z 9 marca 2020 r. zawiadomił jednak, że nie jest właściwy w sprawie i przekazał wniosek Marszałkowi Województwa Podkarpackiego.

Marszałek Województwa Podkarpackiego zaś postanowieniem z 24 marca 2020 r., znak: OSIII.7244.34.2020, działając na podstawie art. 61a § 1 KPA, odmówił jednak wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom, wskazując na podnoszoną już także wyżej okoliczność, że eksploatowana instalacja w miejscowości Leżachów posiada zdolność przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i nie może funkcjonować w oparciu o decyzję sektorową, tj. zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

Dodatkowo Marszałek Województwa Podkarpackiego wskazał, że prowadzi jednocześnie na wniosek Newkom postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego dla tej samej instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o zdolności przyjmowania 137 Mg odpadów na dobę (50 000 Mg/rok). Tym samym, skoro instalacja podlega konieczności uzyskania pozwolenia zintegrowanego nie może działać na podstawie pozwolenia sektorowego, o którego zmianę wniesiono.

Postanowienie Marszałka Województwa Podkarpackiego zostało następnie utrzymane w mocy przez Ministra Klimatu mocą postanowienia z 13 lipca 2020 r. znak: DZŚ.III.431.28.2020.MP.

Przedmiotowe postanowienie Ministra Klimatu Newkom zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Warszawie, który wyrokiem z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1771/20 oddalił skargę w całości. W konsekwencji Newkom wywiódł skargę kasacyjną z 30 czerwca 2021 r.

Skarga kasacyjna również została jednak oddalona w całości wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 6035/21.

W treści przedmiotowego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że: zostało prawomocnie

przesądzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2088/21 Wyrok ( ten dotyczył oddalenia skargi kasacyjnej Newkom na wyrok W SA w Warszawie z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 783/19 w przedmiocie oddalenia skargi Newkom na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 11 lutego 2019 r. znak DKGO-420/437/2018/kjp utrzymującą w mocy decyzję Podkarpackiego W IOŚ z dnia 3 kwietnia 2018 r., znak DPW I.7060.2018.PS w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do kompostowania odpadów w Leżachowie, w związku z nieposiadaniem przez Newkom wymaganego do jej eksploatowania pozwolenia zintegrowanego), że moc przerobowa przedmiotowej instalacji wynosi ponad 75 ton na dobę, co zgodnie z pkt 5 ppkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.

U. z 2014 r. poz. 1169: dalej: rozporządzenie w sprawie rodzajów instalacji), kwalifikują tę instalację jako instalację, której funkcjonowanie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W myśl więc art. 378 ust. 2a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219; dalej: p.o.ś.) organem właściwym w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego dla tej instalacji będzie także marszałek województwa.

Co więcej NSA podkreślił także, że w rozpoznawanej sprawie toczy się postępowanie o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji. Wniosek ten został złożony przez skarżącą kasacyjnie. Wniosek o zmianę decyzji w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów złożony w oparciu o art. 14 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592; dalej: ustawa o zmianie ustawy o odpadach) został złożony przez ten sam podmiot i dotyczył tej samej instalacji, przy niezmienianym stanie faktycznym sprawy mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia obu spraw, to jest zmiany decyzji na przetwarzanie odpadów oraz wydania pozwolenia zintegrowanego. Zamawiający zwrócił uwagę, że nie jest możliwa eksploatacja instalacji w oparciu o dwa pozwolenia, to jest pozwolenie zintegrowane i pozwolenie sektorowe. […]. Zmiana decyzji w przedmiocie zezwolenia na przetworzenie odpadów w oparciu o art. 14 ustawy o zmianie ustawy o odpadach jest postępowaniem dotyczącym wydania pozwolenia sektorowego. Mając na względzie fakt, że w odniesieniu do tej samej instalacji zostało już wcześniej wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego w stosunku do tej samej instalacji, a stan faktyczny spraw w zakresie mocy przerobowej instalacji jest tożsamy i zachodzi tożsamość podmiotowa sprawy, zasadnie Sąd I instancji ocenił, że zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania odpowiada prawu.

Wobec przywołanego wyroku NSA należy wskazać, że postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom jest prawomocne i ostateczne w rozumieniu art. 16 § 1 i § 3 KPA.

Wobec tego zamawiający jest związany wskazanym rozstrzygnięciem i nie jest uprawniony do jego kwestionowania.

Ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcia organów administracji publicznej oraz wyroki sądów administracyjnych wywołują skutki prawne nie tylko wobec ich adresata, ale są wiążące wobec wszystkich podmiotów (erga omnes), co wynika jednoznacznie z art. 16 § 1 KPA oraz art. 170 PPSA. Oznacza to, że rozstrzygnięcia powinny być respektowane od momentu uzyskania przymiotu ostateczności (decyzje i postanowienia) oraz prawomocności (wyroki sądowe) przez wszystkie podmioty, na których prawa i obowiązku mogą one oddziaływać, a także organy administracji publicznej i sądy.

Biorąc pod uwagę powyższe nie ulega wątpliwości, że postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia sektorowego Newkom wiąże zarówno zamawiającego jak i wszystkich innych uczestników obrotu prawnego jest bowiem ostateczne i prawomocne.

Przepis art. 14 ust. 4 Nowelizacji uo przewiduje zaś, że w przypadku niedopełnienia przez adresata m.in. zezwolenia na przetwarzanie odpadów obowiązku skutecznego złożenia wniosku o jego zmianę w terminie do 5 marca 2020 r., posiadane zezwolenie wygasa z mocy prawa.

Taka sytuacja miała zaś miejsce w tej sprawie, bowiem czynności podejmowane przez Newkom w postaci złożenia w dniu 4 marca 2020 r. wniosku o zmianę posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie doprowadziły nawet do wszczęcia postępowania w tej sprawie. Organ administracji publicznej wydał bowiem w tej sprawie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., które jest ostateczne i prawomocne.

Odwołując się raz jeszcze do wyroku wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie z 26 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 6035/21, zamawiający wskazał, że Przepis art. 61a § 1 k.p.a. przewiduje dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego: wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną bądź inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych jednomyślnie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód oczywistych o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Dostrzeżenie po wszczęciu postępowania niedopuszczalności jego prowadzenia prowadzić może jedynie do umorzenia postępowania.

Zastosowanie instytucji określonej w art. 61a § 1 k.p.a. powinno być zatem ograniczone co do zasady do sytuacji, w

której brak możliwości wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej lub przedmiotowej jest oczywisty i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania.

Przyczyny te nie zostały w wymienionym przepisie skonkretyzowane, jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, na przykład gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Należy więc przyjąć, że możliwość zastosowania art. 61a ust. 1 k.p.a. warunkuje tożsamość sprawy. Zdaniem Sądu o tożsamości sprawy, jako warunku koniecznego do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., można mówić wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, tego samego stanu prawnego i wreszcie tego samego, niezmienionego stanu faktycznego. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 445/18, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3032/19). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, co słusznie zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, z którą mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie w oparciu o art. 61a § 1 KPA jest zatem rozstrzygnięciem stricte formalnym nie odnoszącym się w ogóle do merytorycznych okoliczności danej sprawy. Nie sposób uznać zatem, że skoro podjęte przez Newkom czynności nie doprowadziły w ogóle do wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany posiadanego zezwolenia sektorowego ze względów wskazanych powyżej w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to Newkom zrealizował obowiązek wynikający z art. 14 Nowelizacji uo.

Wobec powyższego względem Zezwolenia sektorowego Newkom doszło do jego wygaśnięcia z mocy samego prawa na mocy art. 14 ust. 4 przedmiotowego aktu prawnego.

Zamawiający uzyskał potwierdzenie wskazanej okoliczności od właściwego w sprawie organu administracji publicznej tj.

Marszałka Województwa Podkarpackiego, który w odpowiedzi na zapytanie zamawiającego w piśmie z 16 maja 2025 r. wskazał jednoznacznie i zgodnie z wydanym przez siebie ostatecznym i prawomocnym postanowieniem, że posiadane przez Newkom zezwolenie sektorowe wygasała z mocy prawa z dniem 6 marca 2020 r., gdyż nie zostało dostosowane do zmienionych przepisów ustawy o odpadach wprowadzonych art. 14 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (wygaśnięcie na podstawie art. 14 ust. 4 tej ustawy).

Jednocześnie zupełnie irracjonalnym i błędnym jest sugerowanie przez odwołującego, że dla zaistnienia skutku, o którym mowa w art. 14 ust. 4 Nowelizacji uo konieczne byłoby wydanie jakiekolwiek dodatkowego rozstrzygnięcia przez Marszałka Województwa Podkarpackiego.

Po pierwsze bowiem jak wprost wynika z tego przepisu wygaśniecie posiadanych zezwoleń następuje z mocy samego prawa, jeżeli ich adresat nie złożył 5 marca 2020 r. kompletnego wniosku o ich zmianę. Ewentualna decyzja odpowiednego organu administracji publicznej miałaby, wobec tego charakter li tylko deklaratoryjny i w żaden sposób nie kształtowałaby praw i obowiązków jej adresata, a jedynie potwierdzała wystąpienie określonej okoliczności prawnej, tj. wygaśnięcia zezwolenia z upływem 5 marca 2020 r.

Po drugie zaś należy jednoznacznie wskazać, że art. 14 ust. 4 Nowelizacji uo nie nakłada na organy administracji obowiązku wydania jakiegokolwiek dodatkowego rozstrzygnięcia dla zaistnienia skutku wygaśnięcia decyzji zezwalającej na gospodarowanie odpadami, o którym mowa w tym przepisie.

Problematykę wydawania decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznych decyzji administracyjnych reguluje w sposób ogólny przepis art. 162 § 1 KPA, który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

Bezspornym zatem jest, co wynika już z samej treści przepisu art. 162 § 1 pkt 1 KPA, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia, o czym szerzej wypowiedział się m.in.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1460/07.

Spółka Newkom Eko Sp. z o.o. w Leżachowie złożyła do Marszałka Województwa Podkarpackiego wniosek o wydanie zaświadczenia w przedmiocie ważności i ostateczności Decyzji Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, zmienionej decyzjami tego organu z dnia 22 stycznia 2016 r. znak OŚ.6233.6.2015, z dnia 19 maja 2017 r. znak: GO.6233.4.2017 oraz z dnia 28 sierpnia 2019 r. znak GO.6233.8.2019 oraz terminu jej obowiązywania, którą to decyzją spółce udzielono zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Marszałek postanowieniem z dnia 12 maja 2025 r. odmówił wydania spółce takiego zaświadczenia. W treści uzasadnienia Marszałek powołał się na prowadzone postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowej decyzji oraz stwierdził, że „Nie ma w tym przypadku znaczenia wydanie przez W SA w Warszawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Ministra Klimatu i Środowiska”. Organ I instancji również stwierdził, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że wydanie aktu administracyjnego nie tworzy nowej sytuacji prawnej, lecz jednie potwierdza wcześniejsze jej zaistnienie z mocy prawa.

Nie można się z tym stanowiskiem zgodzić.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu oceną prawną sądu w rozumieniu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale Strona 3 z 4 także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd prawny nieaktualnym - Wyrok NSA w Warszawie z 22.09.1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129. Wskazana teza wyroku NSA w Warszawie pomimo zmiany stanu prawnego w dalszym ciągu pozostaje aktualna.

Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie

sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę - Wyrok NSA z 21.01.2025 r., I OSK 107/23, LEX nr 3830559.

W uzasadnieniu postanowienia o wstrzymaniu wykonania Sąd orzekający wskazał wprost, że postanowienie to zostało wydane, aby spółka mogła prowadzić działalność do czasu prawomocnego i ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.

Organ nie może wyprowadzać stanowiska, że orzeczenie takie jest bez znaczenia, gdyż decyzja ma charakter deklaratoryjny. Bez wątpienia oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd analizował wskazane przesłanki.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i podlegają wykonaniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności (NSA z 18.4.2008 r., II FZ 68/08, Legalis). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (por. szerzej post. NSA z 12.10.2007 r., II FSK 1490/07, Legalis; wyr. NSA z 14.9.2007 r., I OSK 522/07, Legalis). Przez pojęcie wykonania aktu Strona 4 z 4 administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. szerzej post. NSA z 19.2.2009 r., II FSK 136/09, Legalis).

Podkreślić należy również, że deklaratoryjny charakter decyzji nie wyklucza możliwości zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a. W postanowieniu NSA z 22.09.2011 r., I OZ 714/11, LEX nr 1149580 wskazane zostało, że „Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że deklaratoryjny charakter zaskarżonej decyzji wyklucza możliwość zastosowania w sprawie instytucji wstrzymania wykonania decyzji przewidzianej w art. 61 p.p.s.a.

Użyte w tym przepisie pojęcie "wykonanie decyzji" należy bowiem rozumieć szeroko, jako oznaczające wywoływanie skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 k.p.a.”. Zastosowanie powyższej zasady znalazło odzwierciedlenie w wydanym przez W SA w Warszawie postanowieniu o wstrzymaniu wykonania decyzji wygaszającej posiadane przez spółkę zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Analizując skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny nie może ograniczać się tylko do norm administracyjnoprawnych, lecz musi wziąć pod uwagę oddziaływanie zaskarżonej decyzji na gruncie wszystkich gałęzi prawa. Dokładnie taką analizę wykonał Sąd przy wydanym postanowieniu. Organ administracji publicznej jest obowiązany do respektowania wydawanych orzeczeń i nie posiada uprawnień procesowych do polemizowania z ich treścią.

Potwierdzenie złożenia zażalenia (E-PUAP) Zawiadomienie Marszałka Województwa Podkarpackiego o nadaniu numeru rejestrowego BDO - o dokonaniu na wniosek wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami i nadaniu następującego numeru rejestrowego: 000019606 Korespondencja zamawiającego ze Starostwem Przeworskim, Marszałkiem Województwa Podkarpackiego i Podkarpackim Wojewódzkim Inspektoratem Ochrony Środowiska:

Zamawiający wystąpił do Starostwa Powiatowego w Przeworsku wskazując, że w prowadzonym przez niego postępowaniu ofertę złożył podmiot NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów 147, NIP: 7941823275, BDO: 000019606.

W toku postępowania przetargowego podmiot NEWKOM EKO Sp. z o. o. przedstawił: - decyzję Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, zmienioną decyzjami tego organu z dnia 22 stycznia 2016 r. znak OŚ.6233.6.2015, z dnia 19 maja 2017 r. znak: GO.6233.4.2017 oraz z dnia 28 sierpnia 2019 r. znak GO.6233.8.2019 dotyczącą udzielenia pozwolenia na przetwarzanie odpadów, ważną do dnia 15 sierpnia 2024 r. - oświadczenie podmiotu świadczące, że ww. pozwolenie jest obowiązujące, nie wygasło i nie zostało cofnięte.

Dodatkowo nadmienił, że w Biuletynie Informacji Publicznej Samorządu Województwa Podkarpackiego zamieszone jest

ogłoszenie z dnia 21.08.2024 r. (OS-I.7222.72.2.2024.MD) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego dla NEW KOM EKO Sp. z o. o. na prowadzenie w Leżachowie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych.

Zwrócił się z pytaniem:

1. Czy wskazane przez podmiot NEW KO EKO Sp. z o.o. pozwolenie na przetwarzanie odpadów pozostaje w obiegu prawnym. Jeśli pozwolenie jest obowiązujące prosił o wskazanie podstawy prawnej oraz wskazania jej terminu obowiązywania.
2. Czy podmiot NEW KOM EKO Sp. z o. o. złożył wniosek o dostosowanie w/w decyzji do wymagań wprowadzonych ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 1592 z p. zm.), związanych z warunkami magazynowania odpadów przewidzianych do przetwarzania zgodnie z art. 14 ww. ustawy, w wymaganym terminie tj. do 5 marca 2020 r.?
3. Czy postępowanie o dostosowanie w/w decyzji w zakresie pytania nr 2 jest procedowane obecnie przez tut. Organ?
4. Czy podmiot NEW KOM EKO Sp. z o. o. złożył w tut. Organie wniosek o nowe pozwolenie na przetwarzanie odpadów w instalacji w procesie R3, objętej dotychczasową decyzją wydaną przez Starostę Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14 z p.zm., w terminie wskazanym w art.226 a) ust. 1 Ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r (tekst jednolity Dz. U. 2023 poz.1587 z p. zm..), tj. w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem ważności decyzji?
5. Czy postępowanie w zakresie pytania nr 4 jest procedowane obecnie przez tut. Organ bądź zostało przekazane do innego?

Starosta Przeworski 7 maja 2025 r. odpowiedział, że decyzja posiadała ważność do 15 sierpnia 2024 r. Decyzją Marszałka Województwa Podkarpackiego z 8 stycznia 2021 r. znak OS-III.7244.51.2020 zostały wygaszone wszystkie decyzje Starosty Przeworskiego będące zezwoleniami na przetwarzanie odpadów dla firmy Newkom Eko. W związku z powyższym organem kompetentnym do udzielenia informacji jest w tym przypadku Marszałek Województwa Podkarpackiego.

6 maja 2025 r. zamawiający wskazując, że w prowadzonym przez niego postępowaniu ofertę złożył podmiot NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów 147, NIP: 7941823275, BDO:

000019606 zwrócił się do Marszałka Województwa Podkarpackiego o udzielenie informacji wskazując, że:

W toku postępowania przetargowego podmiot NEWKOM EKO Sp. z o. o. przedstawił: - decyzję Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, zmienioną decyzjami tego organu z dnia 22 stycznia 2016 r. znak OŚ.6233.6.2015, z dnia 19 maja 2017 r. znak: GO.6233.4.2017 oraz z dnia 28 sierpnia 2019 r. znak GO.6233.8.2019 dotyczącą udzielenia pozwolenia na przetwarzanie odpadów, ważną do dnia 15 sierpnia 2024 r. - oświadczenie podmiotu świadczące, że ww. pozwolenie jest obowiązujące, nie wygasło i nie zostało cofnięte.

Nadmienił że w Biuletynie Informacji Publicznej Samorządu Województwa Podkarpackiego zamieszone jest ogłoszenie z dnia 21.08.2024 r. (OS-I.7222.72.2.2024.MD) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego dla NEW KOM EKO Sp. z o. o. na prowadzenie w Leżachowie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych.

Zamawiający zwrócił się z pytaniem:

1. Czy podmiot NEW KOM EKO Sp. z o. o. złożył wniosek o dostosowanie decyzji wydanej przez Starostę Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14 do wymagań wprowadzonych ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 1592 z p. zm.), związanych z warunkami magazynowania odpadów przewidzianych do przetwarzania zgodnie z art. 14 tej ustawy, w wymaganym terminie tj. do 5 marca 2020 r.?
2. Czy podmiot NEW KOM EKO Sp. z o. o. złożył w tut. Organie wniosek o nowe pozwolenie na przetwarzanie odpadów w instalacji w procesie R3, objętej dotychczasową decyzją wydaną przez Starostę Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14 z p.zm., w terminie wskazanym w art. 226 a) ust. 1 Ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r (Dz.U. 2023 poz.1587 z p. zm..), tj. w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem ważności decyzji oraz czy postępowanie w tej sprawie jest procedowane?
3. W nawiązaniu do pytania 1 i 2 oraz prowadzonego podstępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego dla NEW KOM EKO Sp. z o.o. (OS-I.7222.72.2.2024.MD), czy decyzja wydana przez Starostę Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14 z p.zm. jest nadal w obiegu prawnym? Jeśli pozwolenie jest obowiązujące prosimy o wskazanie podstawy prawnej oraz wskazania terminu ważności obowiązywania tej decyzji.
4. Czy prowadzone przez tut. Organ postępowanie (OS-I.7222.72.2.2024.MD) w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego dla NEW KOM EKO Sp. z o.o dotyczy tej samej instalacji, która została objęta decyzją wydaną przez Starostę Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14 z p.zm.?
5. Czy procedowany w/w wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego OS-I.7222.72.2.2024.MD) uwzględnia prowadzenie instalacji w zakresie przyjęcia do przetwarzania odpadów o kodzie 19 08 05 – ustabilizowane komunalne osady ściekowe, a jeśli uwzględnia przyjęcie odpadu o kodzie 19 08 05, to jaka jest wydajność dobowa (Mg/dobę) instalacji w tym zakresie?
6. Jaka jest roczna wydajność instalacji do przetwarzania odpadów o kodzie 19 08 05 w procedowanym w/w wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego OS-I.7222.72.2.2024.MD)?
7. Czy procedowany w/w wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego OS-I.7222.72.2.2024.MD) uwzględnia możliwość magazynowania odpadów o kodzie 19 08 05? Jeśli tak, to w jakiej ilości.
8. Czy procedowany w/w wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego OS-I.7222.72.2.2024.MD) uwzględnia szczególne wymagania dotyczące jakości przyjmowanych odpadów o kodzie 19 08 05, a w szczególności przekazywania przez wytwórcę odpadów badań ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych o kodzie 19 08 05?

16 maja 2025 r. Marszałek Województwa Podkarpackiego odpowiedział, że:

Ad.1. Pismem z dnia 04.03.2020r. NEW KOM EKO Sp. z o.o. zwróciła się do Marszałka Województwa Podkarpackiego z wnioskiem o zmianę w trybie art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592), zezwolenia na przetwarzanie odpadów udzielonego jej decyzją Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. znak: OŚ.6233.11.2014 (ze zm.). Marszałek Województwa Podkarpackiego postanowieniem z dnia 24.03.2020r., znak: OS-III.7244.34.2020, działając na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia wskazał okoliczność, że eksploatacja instalacji do kompostowania bioodpadów o zdolności przetwarzania 137 Mg/dobę (50 000 Mg/rok), prowadzona przez NEW KOM EKO Sp. z o.o. będąca przedmiotem wniosku wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego gdyż instalacja ta, zgodnie z pkt 5, ppkt. 3 lit. b) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27.08.2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014, poz. 1169) kwalifikowana jest do instalacji do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i nie może funkcjonować w oparciu o decyzję sektorową, tj. zezwolenie na przetwarzanie odpadów.

Ww. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, jest ostateczne i prawomocne.

Ad.2. NEW KOM EKO Sp. z o.o. wnioskiem z dnia 15.05.2024r. wraz z jego uzupełnieniami wystąpiła do Marszałka Województwa Podkarpackiego o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji kompostowni odpadów biodegradowalnych. Z treści tego wniosku wynikało, że w miejscowości Leżachów, ww. podmiot prowadzi kompostownię odpadów biodegradowalnych, w tym osadów ściekowych o zdolności przetwarzania odpadów do 25 000 Mg/rok (ok. 68,0 Mg/dobę). Proces kompostowania obejmuje fazę intensywnego kompostowania prowadzoną w 5 bioreaktorach oraz fazę przemian i dojrzewania prowadzoną w 7 pryzmach formowanych na placu wewnątrz hali technologicznej. Produktem finalnym procesu przetwarzania odpadów jest kompost – organiczny środek poprawiający właściwości gleby pn. „Norga natural do upraw polowych”. Postępowanie to, na wniosek NEW KOM EKO Sp. z o.o. zostało zawieszone bez wskazania terminu innego jak wynika to z przepisu art.

98 § 1 ustawy Kpa.

Równocześnie dla tej samej instalacji tego samego dnia, tj. 15.05.2024r. NEW KOM EKO Sp. z o.o. złożyła do Marszałka Województwa Podkarpackiego wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego, przy czym w trybie art. 191a ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu w Leżachowie w ww. kompostowni odpadów biodegradowalnych, w tym ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych w maksymalnej ilości 50 000 Mg/rok, 137 Mg odpadów na dobę zakreślając termin oddania do eksploatacji instalacji do dnia 31 stycznia 2025r.

Ad.3. W nawiązaniu do informacji podanych w pkt. 1 i pkt. 2, NEW KOM EKO Sp. z o.o. w Leżachowie powinna od dnia 14.12.2015r. prowadzić działalność w zakresie przetwarzania odpadów w oparciu o pozwolenie zintegrowane, którego dotychczas nie uzyskała. Z kolei decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014r. r. znak: OS-6233.11.2014 z jej późniejszymi zmianami (pozwolenie sektorowe) wygasała z mocy prawa z dniem 6 marca 2020r. gdyż nie została ona dostosowana do zmienionych przepisów ustawy o odpadach wprowadzonych art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (wygaśnięcie na podstawie art. 14 ust. 4 tej ustawy).

W opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego, niezależnie od stanowiska jakie prezentuje NEWKOM EKO Sp. z o.o. nie posiada ona aktualnie żadnego z zezwoleń/pozwoleń, które pozwalałoby jej prowadzić działalność w zakresie przetwarzania odpadów.

Wyjaśnił jednak, że aby stwierdzić ww. okoliczność o bezprzedmiotowości ww. decyzji (NEW KOM EKO Sp. z o.o. powinna posiadać pozwolenie zintegrowane na prowadzenie kompostowni o zdolności przetwarzania 137 Mg odpadów na rok a nie pozwolenie sektorowe) oraz o utracie z mocy prawa powyżej przywołanej decyzji Starosty Przeworskiego z

dnia 21.11.2014 r. znak: OS-6233.11.2014 z jej późniejszymi zmianami - Marszałek Województwa Podkarpackiego w celu deklaratoryjnego orzeczenia o tym fakcie wydał decyzję stwierdzającą jej wygaśniecie. Spółka odwołała się od decyzji stwierdzającej wygaśnięcie, kolejno złożyła skargę do W SA w Warszawie, po czym W SA postanowieniem z dnia 21.02.2023 r. sygn. akt: IV SA/Wa 159/23 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, a następnie wyrokiem z dnia 18.04.2023 r. sygn. jw. oddalił skargę Spółki. Następnie zaś, Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do chwili obecnej skarga nie została rozpatrzona przez NSA.

Wobec postanowienia W SA z dnia 21.02.2023r. wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji wydanej przez Ministra Klimatu i Środowiska i nierozpatrzenia skargi kasacyjnej, NEW KOM EKO Sp. z o.o. utrzymuje, iż posiada zezwolenie na przetwarzanie odpadów, tj. że decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 22.11.2014 r. jest obowiązująca i pozostaje w obiegu prawnym, gdyż wniosek z dnia 15.05.2024 r. o wydanie nowej decyzji złożony został z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 226 a ustawy o odpadach.

Podkreślił po raz kolejny, że tut. Organ nie podziela stanowiska przedsiębiorcy odnośnie ważności decyzji Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. W opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego, NEW KOM EKO Sp. z o.o. eksploatuje instalację kompostowni odpadów biodegradowalnych w Leżachowie bez wymaganych prawem zezwoleń/pozwoleń na przetwarzanie odpadów.

Ad 4. Prowadzone aktualnie przez Marszałka Województwa Podkarpackiego postępowanie (znak sprawy: OSI.7222.72.2.2024.MD) w sprawie udzielenia NEW KOM EKO Sp. z o.o. Leżachów 147, 37-530 Sieniawa pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie w Leżachowie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o zdolności przyjmowania 137 Mg odpadów na dobę (50 000 Mg/rok) dotyczy tożsamej instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych, na prowadzenie której zezwolenie sektorowe wydał Starosta Przeworski decyzją z dnia 21.11.2014r., znak: OŚ.6233.11.14 z późniejszymi zmianami.

Ad.5. i Ad 6. NEW KOM EKO Sp. z o.o. wnioskuje o udzielenie pozwolenia zintegrowanego na przetwarzanie w instalacji kompostowni w Leżachowie odpadów biodegradowalnych, w tym min. ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych o kodzie 19 08 05, w maksymalnej ilości 50 000 Mg odpadów na rok dla każdego z wnioskowanych kodów, przy czym maksymalna łączna ilość odpadów przetwarzanych nie będzie przekraczać 50 000 Mg/rok.

Ad.7. NEW KOM EKO Sp. z o.o. wnioskuje o uwzględnienie w pozwoleniu zintegrowanym magazynowania odpadów, w tym ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych o kodzie 19 08 05. Odpady te magazynowane będą w strefie magazynowania osadów ściekowych o powierzchni 327 m2 zlokalizowanej w zamkniętej hali technologicznej.

Maksymalna masa odpadów o kodzie 19 08 05, które w tym samym czasie mogą być magazynowane wynosić będzie 641 Mg. Dopuszczalny czas magazynowania odpadów o kodzie 19 08 05 ustalony dla zebrania odpowiedniej ilości odpadów, niezbędnej do wypełnienia bioreaktora, wynosił będzie 72 godziny.

Ad.8. Zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia a w konsekwencji i pozwolenia zintegrowanego, (organ wydający pozwolenie jest związany zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) NEW KOM EKO Sp. z o.o., wraz z przyjmowanymi odpadami winna żądać od dostawcy odpadów wyników badań na zawartość metali ciężkich w odpadach, a dostarczane osady ściekowe winny pochodzić z instalacji prowadzących proces stabilizacji osadów ściekowych.

Monitoring pod kątem obecności w osadach ściekowych bakterii chorobotwórczych z rodzaju Salmonella oraz liczby żywych jaj pasożytów jelitowych Ascaris sp., Trichuris sp., Toxocara sp. jest jeszcze przedmiotem uzgodnień.

Środek organiczny powstający w wyniku przetwarzania odpadów o kodzie 19 08 05 winien spełniać wymagania określone w decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr G-1351/23 z dnia 17.04.2023r. z późniejszymi zmianami/aktualizacjami dopuszczającej do wprowadzania go do obrotu.

Ad. 9. Obecnie nie jest możliwe precyzyjne wskazanie terminu wydania pozwolenia zintegrowanego. Nadmienił także, że w prowadzonym postępowaniu uczestniczy na prawach strony lokalnie działające Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Sieniawskiej, któremu zgodnie z przepisami prawa przysługuje wniesienie odwołania od wydanej w sprawie decyzji.

4 czerwca 2025 r. zamawiający zwrócił się do Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wskazując, że w toku badania i oceny ofert uzyskał od Marszałka Województwa Podkarpackiego pismo sygn.

OS.7013.3.18.2025.MD z 16.05.2025 r. oraz od Starosty Przeworskiego pismo z 7.05.2025 r. – kopia pism w załączaniu, informację, że - decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. r. znak: OS-6233.11.2014 z jej późniejszymi zmianami (pozwolenie sektorowe) wygasała z mocy prawa z dniem 6 marca 2020 r., gdyż nie została ona dostosowana do zmienionych przepisów ustawy o odpadach wprowadzonych art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (wygaśnięcie na podstawie art. 14 ust. 4 tej ustawy). - W opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego, niezależnie od stanowiska jakie prezentuje NEW KOM EKO Sp. z o.o. nie posiada ona aktualnie żadnego z zezwoleń/pozwoleń, które pozwalałoby jej prowadzić działalność w zakresie przetwarzania odpadów.

• W opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego, NEW KOM EKO Sp. z o.o. eksploatuje instalację kompostowni odpadów biodegradowalnych w Leżachowie bez wymaganych prawem zezwoleń/pozwoleń na przetwarzanie odpadów.

Starosta Przeworski poinformował W MK S.A., że wydana przez niego decyzja zgodnie z pkt 1.7 posiadała ważność do dnia 15.08.2024 r. Jednocześnie wskazał, że decyzją Marszałka Województwa Podkarpackiego z dnia 08.01.2021 r., znak: OS-III.7244.51.2020 zostały wygaszone wszystkie decyzje Starosty Przeworskiego, będące zezwoleniami na przetwarzanie odpadów dla firmy: NEWKOM EKO Sp. z o.o. Leżachów 147,37-530 Sieniawa.

Składający ofertę w przetargu podmiot NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów, na wezwanie zamawiającego do wyjaśnienia kwestii związanych z pozostawaniem w obrocie prawnym decyzji Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, z zmianami, w dniu 28.05.2025 r. złożył oświadczenie o poniższej treści:

„decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, z zmianami funkcjonuje w obiegu prawnym, nie została prawomocnie cofnięta, uchylona - w ustawowym terminie (do dn. 4 marca 2020 r.) został złożony wniosek o dostosowanie w/w decyzji do przepisów prawa, nie została wydana prawomocna decyzja odmowna lub wniosek nie pozostał bez rozpoznania, - na dzień składania ofert w/w decyzje są prawomocne i funkcjonują w obiegu prawnym”.

Wykonawca przedstawił również Protokół z kontroli Podkarpackiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 5.02.2025 r. przedmiotem której było przestrzeganie przepisów ustawy o odpadach, w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarczych gospodarujących odpadami.

Podmiot kontrolowany: NEW KOM ECO Sp. z o.o. prowadzący działalność w instalacji, która działa w oparciu o decyzję Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.2014 ze zmianami.

W podsumowaniu kontroli prowadzonej przy udziale przedstawicieli Marszałka Województwa Podkarpackiego, stwierdzono, że: instalacja spełnia wymogi ochrony środowiska. Naruszeń i nieprawidłowości nie stwierdzono.

Z treści protokołu oraz dokumentacji zdjęciowej jednoznacznie wynika, że w instalacji prowadzona jest działalność polegająca na zagospodarowaniu odpadów.

Kopia odpowiedzi oraz protokołu z kontroli WIOŚ w załączeniu.

Zamawiającym prosił o wskazanie czy jest prawnie dopuszczalne działanie instalacji bez decyzji pozwalających na jej funkcjonowania, a dodatkowo prowadzenie regularnych kontroli przez Podkarpacki Inspektorat Ochrony Środowiska. Z faktu tego Wykonawca NEMKOM ECO sp. z o.o. zdaje się wywodzić możliwość przyjęcia do zagospodarowania odpadów od WMK S.A.

4 czerwca 2025 r. w nawiązaniu do otrzymanej odpowiedzi oraz pisma Starosty Przeworskiego z dnia 7.05.2025 r. – kopia pisma w załączeniu, poinformował, że, składający ofertę podmiot NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów, na wezwanie zamawiającego do wyjaśnienia kwestii związanych z pozostawaniem w obrocie prawnym decyzji Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak:

OŚ.6233.11.14, z zmianami, w dniu 28.05.2025 r. złożył oświadczenie o poniższej treści:

„decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, z zmianami funkcjonuje w obiegu prawnym, nie została prawomocnie cofnięta, uchylona - w ustawowym terminie (do dn. 4 marca 2020 r.) został złożony wniosek o dostosowanie w/w decyzji do przepisów prawa, nie została wydana prawomocna decyzja odmowna lub wniosek nie pozostał bez rozpoznania, - na dzień składania ofert w/w decyzje są prawomocne i funkcjonują w obiegu prawnym”.

Wykonawca przedstawił również Protokół z kontroli Podkarpackiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 5.02.2025 r. przedmiotem której było przestrzeganie przepisów ustawy o odpadach, w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarczych gospodarujących odpadami.

Podmiot kontrolowany: NEW KOM ECO Sp. z o.o. prowadzący działalność w instalacji, która działa w oparciu o decyzję Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.2014 ze zmianami.

W podsumowaniu kontroli prowadzonej przy udziale przedstawicieli Marszałka Województwa Podkarpackiego, stwierdzono, że: instalacja spełnia wymogi ochrony środowiska. Naruszeń i nieprawidłowości nie stwierdzono. Z treści protokołu oraz dokumentacji zdjęciowej jednoznacznie wynika, że w instalacji prowadzona jest działalność polegająca na zagospodarowaniu odpadów.

Kopia odpowiedzi oraz protokołu z kontroli WIOŚ w załączeniu.

Zamawiającym prosił o wskazanie czy jest prawnie dopuszczalne działanie instalacji bez decyzji pozwalających na jej funkcjonowania, a dodatkowo prowadzenie regularnych kontroli przez Podkarpacki Inspektorat Ochrony Środowiska. Z faktu tego Wykonawca NEMKOM ECO sp. z o.o. zdaje się wywodzić możliwość przyjęcia do zagospodarowania odpadów od WMK S.A.

16 czerwca 2025 r. Marszałek Województwa Podkarpackiego wyjaśniał, że:

Z treści przepisu art. 180 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska wynika, że: cyt.: „Eksploatacja

instalacji powodująca: 1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, 2)wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 3)wytwarzanie odpadów, 4)(uchylony), 5) (uchylony), jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane."

Art. 201 ust. 1 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska mówi, że cyt. „Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych."

Newkom Eko Sp. z o.o. prowadzi instalację do przetwarzania odpadów o zdolności przetwarzania 137 Mg/dobę (50 000 Mg/rok), która zgodnie z pkt 5, ppkt. 3 lit. b) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27.08.2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, kwalifikowana jest do instalacji do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej i wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Dlatego też ww. instalacja, którą prowadzi Newkom Eko Sp. z o.o. winna posiadać decyzję - pozwolenie zintegrowane i działać na podstawie udzielonego jej pozwolenia zintegrowanego. Nie jest prawnie dopuszczalne prowadzenie tego rodzaju instalacji bez wymaganego pozwolenia.

Stanowisko Marszałka Województwa Podkarpackiego o braku posiadania przez Newkom Eko Sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego oraz innych zezwoleń na przetwarzanie odpadów przedstawione zostało szczegółowo w piśmie z dnia 16 maja 2025r., znak: OS-l.7013.3.18.2025.MD. Z treści pisma wynika, iż od dnia 14.12.2015r. Newkom Eko Sp. z o.o. powinna posiadać pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji do przebwarzania odpadów o zdolności przetwarzania 137 Mg/dobę (50 000 Mg/rok), z wykorzystaniem działań obróbki biologicznej (kompostowania).

Odnosząc się natomiast do załączonego do ww. pisma protokołu kontroli Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Nr DEL-PRZEMY 11/2025, znak: DPWl.7023.67.2025.PS informuje, że jest to protokół z kontroli przeprowadzonej na wniosek Marszałka Województwa Podkarpackiego w związku z prowadzonym postępowaniem o wydanie pozwolenia zintegrowanego obecnie procedowanego, realizowanej w trybie art. 41a ust. 1 ww. ustawy o odpadach, który mówi, iż cyt. „Zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu, kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska."

Zgodnie z art. 41a- ust. 2 ustawy o odpadach do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli występuje właściwy organ do wydania pozwolenia.

Precyzując powyższe należy jeszcze powołać się na przepis art. 181 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001rPrawo ochrony środowiska, który jest podstawą prawną udzielenia pozwolenia zintegrowanego. W pozwoleniu zintegrowanym, stosownie do treści art. 202 ust 4 ww. ustawy określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Przepis art. 45 ust. 9 ustawy o odpadach wskazuje, iż jeżeli pozwolenie zintegrowane obejmuje zbieranie odpadów lub ich przetwarzanie, przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio. Z treści art. 48 ust 8 wynika z kolei, że pozwolenie na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w ust. 6 ustawy o odpadach, jest jednocześnie odpowiednio zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów.

Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, W tym konkretnym przypadku, po kontroli Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał opinię pozytywną w zakresie spełniania przez ww. instalację wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, o czym świadczą ustalenia spisane w załączonym do pisma protokole kontroli Nr DEL-PRZEMY 11/2025. Jednak ustalenia Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie zastępują pozwolenia/zezwolenia i nie dają Newkom Eko Sp. z o.o. podstawy do prowadzenia legalnej działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Stanowisko Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska uwzględnia w prowadzonym postępowaniu Organ właściwy do wydani pozwolenia zintegrowanego, przy czym pozwolenie to wydane zostaje w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy w danej sprawie.

Aktualnie Newkom Eko Sp. z o.o. prowadzi działalność bez wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego,

wydanego w trybie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska gdyż dotychczas takiego pozwolenia ww. Spółka nie uzyskała.

Należy podkreślić, że tut. Organ nie podziela stanowiska przedsiębiorcy odnośnie ważności decyzji Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014r., co zostało wyjaśnione szczegółowo w piśmie z dnia 16 maja 2025r.

Opinia prawna pełnomocnika zamawiającego r.pr. T.M.:

Sytuacja I. sp. z o.o.:

1. Zezwolenie posiadane przez I. sp. z o.o. nie zawiera ograniczeń dobowych w zakresie ilości przyjmowanych odpadów. W ocenie Opiniującego, oferent posiada wobec tego formalne możliwości realizacji zamówienia obejmującego przyjmowanie do 80 Mg odpadów dziennie (cztery transporty po ok. 20 Mg), zgodnie ze Specyfikacją Warunków Zamówienia.
2. I. sp. z o.o. nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia zintegrowanego , ponieważ zdolność przetwarzania eksploatowanej przez nią instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów w postaci kompostowni tunelowej nie przekracza 75 Mg odpadów na dobę.

Sytuacja Newkom:

1. Organ właściwy do wydania NewKom Eko decyzji w zakresie gospodarowania odpadami tj. Marszałek Województwa Podkarpackiego stoi na stanowisku, że decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. znak: OŚ.6233.11.2014 została wygaszona z dniem 14 grudnia 2015 r., w związku z koniecznością uzyskania dla instalacji pozwolenia zintegrowanego . Co przy tym istotne decyzja wygaszająca zezwolenie NewKom jest ostateczna została bowiem w zasadniczej części podtrzymana mocą decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z 22.11.2022 r. nr DIŚIII.411.122.2022.AT.5 .
2. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r. W SA w Warszawie IV SA/Wa 159/23 wtrzymał jednak wykonanie decyzji stwierdzającej wygaszenie zezwolenia. Oznacza to, że obecnie, do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej złożonej prze NewKom korzysta on z tzw. ochrony tymczasowej, w czasie której decyzja wygaszająca zezwolenie nie wywołuje skutków prawnych.
3. Nie może jednak umykać z pola widzenia, że do dnia 5 marca 2020 r. NewKom nie złożył skutecznie wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wobec czego, w ocenie Opiniującego decyzja ta i tak wygasła z mocy prawa z dniem 6 marca 2020 r. w oparciu o przepisy 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592 ze zm.), które w takim wypadku przewidują wygaszenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów z mocy samego prawa.
4. Wobec powyższego w ocenie Opiniującego należy przyjąć , że decyzja Newkom wygasła najpóźniej z dniem 6 marca 2020 r.
5. Nawet jedna gdyby przyjąć, że do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej NewKom korzysta z ochrony tymczasowej i może w dalszym ciągu posługiwać się decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. to po ewentualnym upadku ochrony tymczasowej, w przypadku uprawomocnienia się wyroku oddalającego skargę Newkom decyzja ta będzie uznawana za wygaszoną od daty wskazanej w jej sentencji zatem od dnia 14 grudnia 2015 r.
6. Wobec powyższego w takim przypadku nastąpi stan prawny , w którym NewKom nie będzie posiadał wymaganej prawem decyzji na przetwarzanie odpadów, a co więcej stan ten trwa od 14 grudnia 2015 r.
7. Wobec powyższego podjęcie współpracy z NewKom w ocenie Opiniującego obarczone jest znaczącym ryzykiem prawnym, szczególnie biorąc pod uwagę argumentację zawarta w wyroku W SA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r. oddalającym skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 22.11.2022 r. nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia posiadanego przez NEWKOM.

Informacja o wyniku postępowania z 10 lipca 2025 r.:

Zamawiający powiadomił, że oferta konsorcjum Kompostech- Newkom Eko została odrzucona na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2) lit. c) ustawy jako złożona przez wykonawcę, który nie spełnia warunków udziału w postępowaniu wynikającego z Ogłoszenia o zamówieniu i SW Z. tj. nieposiadającego aktualnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzanie odpadów, z wyszczególnieniem odpadu o kodzie 19 08 05, udzielone w formie decyzji przez właściwy organ, zgodnie z art. 41 ustawy o odpadach lub pozwolenie zintegrowane wydane na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 1) oraz art. 201 ust. 1 Prawo Ochrony Środowiska wraz ze wszystkimi zmianami przedstawionej decyzji. (str. 12 SWZ, pkt. VII WARUNKI UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU).

Uzasadnienie:

Zamawiający w toku badania i oceny ofert stwierdził, że Wykonawca ubiegający się wspólnie o udzielnie zamówienia tworzący konsorcjum firm: KOMPOSTECH Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Nowym Sączu adres siedziby: ul. Wiklinowa 4A, 33-300 Nowy Sącz,– Lider Konsorcjum, NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów – Partner Konsorcjum, w ofercie złożonej w niniejszym

postępowaniu w pkt. 4. na str. 2 formularza oferty złożył następujące zobowiązanie: „ Niniejszym zobowiązujemy się do zagospodarowania odpadów o kodzie: 19 08 05: a) w miejscu (nazwa według BDO oraz adres): Nowy Sącz ul. Wiklinowa 4a, 33-300 Nowy Sącz b) odległości w km liczonej (drogami dostosowanymi do transportu ciężarowego) od miejsca zagospodarowania ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych od Zakładu Oczyszczania Ścieków Kujawy – 99,8 km c) w następujący sposób: Proces R3 Oraz: a) w miejscu (nazwa według BDO oraz adres): Leżachów 147, gm. Sieniawa, woj. podkarpackie b) odległości w km liczonej (drogami dostosowanymi do transportu ciężarowego) od miejsca zagospodarowania ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych od Zakładu Oczyszczania Ścieków Kujawy – 213 km c) w następujący sposób: Proces R3”.

Do oferty zostały dołączone m.in. decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14, zmienionej decyzjami tego organu z dnia 22 stycznia 2016 r. znak OŚ.6233.6.2015, z dnia 19 maja 2017 r. znak:

GO.6233.4.2017 oraz z dnia 28 sierpnia 2019 r. znak GO.6233.8.2019, wydana dla członka Konsorcjum firmy NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów. Decyzja ta dotyczy prowadzenia działalności na działce nr 689/5 w miejscowości Leżachów, gmina Sieniawa. Działce wskazanej w ofercie wykonawcy na której będzie prowadzone zagospodarowanie odpadów.

Potwierdzenie powyższych faktów znajduje się również w wyjaśnieniu firmy Newkom Eco z dnia 7.05.2025 r.

„Odpady o kodzie 19 08 05 będą przetwarzane w procesie kompostowania, metoda R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki – w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania, wg załącznika nr 1 do ustawy o odpadach. Proces kompostowania prowadzony jest w technologii VAL ´ID w zakładzie kompostowni odpadów biodegradowalnych zlokalizowanej w miejscowości Leżachów 147, gm.

Sieniawa, woj. Podkarpackie.”

Zamawiający w kolejnych pismach wzywał wykonawcę do uzupełnienia oraz wyjaśnienia uzasadnionych wątpliwości związanych z ważnością przedłożonej do oferty decyzji pozwalającej na realizację zamówienia tj. prowadzenie zagospodarowania odpadów o kodzie objętym przetargiem.

W udzielanych odpowiedziach Konsorcjum przedstawiło swoje stanowisko m.in. w piśmie z dnia 7.05.2025 r. „ NEW KOM EKOspełniła wskazane wymagania, a decyzja na przetwarzanie odpadów pozostaje w obrocie prawnym.

Wobec spółki nie zachodzą okoliczności, o których mowa art. 226a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Posiadane zezwolenie pozostaje w mocy.” oraz w piśmie z dnia 27.05.2025 r.

„Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. Akt IV SA/Wa 159/23 decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. znak OŚ.6233.11.14, zmieniona późniejszymi decyzjami administracyjnymi, pozostaje w obrocie prawnym i nie została prawomocnie cofnięta, uchylona ani wygaszona."

Zamawiający z uwagi na przedmiot zamówienia, w trosce o prawidłowy przebieg postępowania W MK S.A. wystąpiło do Starosty Przeworskiego, który wydał ww. decyzję z prośbą o potwierdzenie, że przedłożona decyzja pozostaje w obrocie prawnym.

W przesłanej odpowiedzi z dnia 7.05.2025 r. Starosta Przeworski poinformowała W MK S.A., że wydana przez niego decyzja zgodnie z pkt 1.7 posiadała ważność do dnia 15.08.2024 r. Jednocześnie wskazał, że decyzją Marszałka Województwa Podkarpackiego z dnia 08.01.2021 r., znak: OS-III.7244.51.2020 zostały wygaszone wszystkie decyzje Starosty Przeworskiego, będące zezwoleniami na przetwarzanie odpadów dla firmy: NEW KOM EKO Sp. z o.o.

Leżachów 147,37-530 Sieniawa.

W MK S.A. zwróciło się również do Marszałka Województwa Podkarpackiego z podobnym pytaniem. W dniu 16.05.2025 r. Marszałek udzielił następującej odpowiedzi. - decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. r. znak: OS-6233.11.2014 z jej późniejszymi zmianami (pozwolenie sektorowe) wygasała z mocy prawa z dniem 6 marca 2020 r., gdyż nie została ona dostosowana do zmienionych przepisów ustawy o odpadach wprowadzonych art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (wygaśnięcie na podstawie art. 14 ust. 4 tej ustawy). - W opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego, niezależnie od stanowiska jakie prezentuje NEW KOM EKO Sp. z o.o. nie posiada ona aktualnie żadnego z zezwoleń/pozwoleń, które pozwalałoby jej prowadzić działalność w zakresie przetwarzania odpadów. - W opinii Marszałka Województwa Podkarpackiego, NEW KOM EKO Sp. z o.o. eksploatuje instalację kompostowni

odpadów biodegradowalnych w Leżachowie bez wymaganych prawem zezwoleń/pozwoleń na przetwarzanie odpadów.

W MK S.A. po otrzymaniu tych informacji wezwało konsorcjum Kompostech do złożenia jednoznacznego wyjaśnienia czy załączona w postępowaniu przetargowym decyzja NEWKOM EKO Sp. z o.o. nie wygasła lub nie została cofnięta. W celu uniknięcia wszelkich wątpliwości interpretacyjnych poproszono o przedstawienie wraz z wyjaśnieniami zaświadczenia odpowiedniego organu o ważności decyzji oraz terminu jej obowiązywania.

Konsorcjum złożyło wyjaśnienia własne o następującej treści „decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. znak OŚ.6233.11.14, zmieniona późniejszymi decyzjami administracyjnymi, pozostaje w obrocie prawnym i nie została prawomocnie cofnięta, uchylona ani wygaszona.”

Wodociągi Miasta Krakowa S.A. wystąpiły ponownie z pismem do Starosty Przeworskiego, który wydał decyzję na zagospodarowanie odpadów dla NEW KOM ECO Sp. z o.o. (decyzja z dnia 21 listopada 2014 r. znak: OŚ.6233.11.14 z zmianami) z prośba o ustosunkowanie się do odpowiedzi udzielonej W MK S.A. w trakcie procedury przetargowej przez konsorcjum.

W odpowiedzi na to pismo Starosta, stwierdził co następuje:

„Zaznaczam, że instalacja do kompostowania bioodpadów o zdolności przetwarzania 137 Mg/dobę (50 000 Mg/rok), prowadzona przez NEW KOM EKO Sp. z o.o. wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego gdyż instalacja ta, zgodnie z pkt 5 ppkt. 3 lit. B załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27.08.2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014, poz. 1169) kwalifikowana jest do instalacji do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej. Wobec powyższego organem właściwym jest Marszałek Województwa Podkarpackiego. Dodatkowo nadmieniam, że do tutejszego organu nie wpłynął wniosek o wydanie nowego zezwolenia na przetwarzanie odpadów i nie toczy się żadne postępowanie w tej sprawie”.

W MK S.A. wystąpiły również do Marszałka Województwa Podkarpackiego, przekazując podobnie jak do Starostwa Przeworskiego udzielone przez Konsorcjum wyjaśnienia.

W dniu 26.06.2025 r. WMK S.A. otrzymało poniższą odpowiedź.

„Instalacja, którą prowadzi NEW KOM EKO Sp. z o.o. winna posiadać decyzję - pozwolenie zintegrowane i działać na podstawie udzielonego jej pozwolenia zintegrowanego. Nie jest prawnie dopuszczalne prowadzenie tego rodzaju instalacji bez wymaganego pozwolenia. Stanowisko Marszałka Województwa Podkarpackiego o braku posiadania przez NEW KOM EKO Sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego oraz innych zezwoleń na przetwarzanie odpadów przedstawione zostało szczegółowo w piśmie z dnia 16 maja 2025 r., znak: OS-I.7013.3.18.2025.MD. Z treści pisma wynika, iż od dnia 14.12.2015 r. NEW KOM EKO Sp. z o.o. powinna posiadać pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji do przetwarzania odpadów o zdolności przetwarzania 137 Mg/dobę (50 000 Mg/rok), z wykorzystaniem działań obróbki biologicznej (kompostowania). (…) ustalenia Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie zastępują pozwolenia/zezwolenia i nie dają NEW KOM EKO Sp. z o.o. podstawy do prowadzenia legalnej działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Stanowisko Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska uwzględnia w prowadzonym postępowaniu Organ właściwy do wydani pozwolenia zintegrowanego, przy czym pozwolenie to wydane zostaje w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy w danej sprawie. Aktualnie NEW KOM EKO Sp. z o.o. prowadzi działalność bez wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego, wydanego w trybie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż dotychczas takiego pozwolenia ww. Spółka nie uzyskała.”.

W przedstawionym stanie faktycznym, Zamawiający przyjmuje stanowisko zaprezentowane przez organ właściwy do wydania NEW KOM EKO decyzji w zakresie gospodarowania odpadami tj. Marszałka Województwa Podkarpackiego, który stoi na stanowisku, że decyzja Starosty Przeworskiego z dnia 21.11.2014 r. znak: OŚ.6233.11.2014 została wygaszona z dniem 14 grudnia 2015 r., w związku z koniecznością uzyskania dla instalacji pozwolenia zintegrowanego.

Co przy tym istotne decyzja wygaszająca zezwolenie NewKom jest ostateczna została bowiem w zasadniczej części podtrzymana mocą decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z 22.11.2022 r. nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2023 r. W SA w Warszawie IV SA/Wa 159/23 wtrzymał jednak wykonanie decyzji stwierdzającej wygaszenie zezwolenia. Oznacza to, że obecnie, do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej złożonej prze NewKom korzysta on z tzw. ochrony tymczasowej, w czasie której decyzja wygaszająca zezwolenie nie wywołuje skutków prawnych.

Nie może jednak umykać z pola widzenia, że do dnia 5 marca 2020 r. NewKom nie złożył skutecznie wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wobec czego, decyzja ta i tak wygasła z mocy prawa z dniem 6 marca 2020 r. w oparciu o przepisy 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592 ze zm.), które w takim wypadku przewidują wygaszenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów z mocy samego prawa.

Dla oceny stanu faktycznego istotna jest również treść wyroku W SA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r. oddalająca skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 22.11.2022 r. nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia posiadanego przez NEWKOM.”

Należy zwrócić również uwagę, że wyjaśnienia Konsorcjum, które wskazują na rezerwowy charakter instalacji Newkom Eco są sprzeczne z treścią złożonej przez konsorcjum oferty i sposób nieuprawniony zmieniają jej treść po upływie terminu składania ofert. Działanie takie w związku z solidarną odpowiedzialności członków konsorcjum za realizację zamówienia są również niezgodne z wymogami prawa.

Mając powyższe na uwadze Zamawiający odrzuca ofertę złożoną przez konsorcjum firm: KOMPOSTECH Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Nowym Sączu adres siedziby: ul. Wiklinowa 4A, 33-300 Nowy Sącz,– Lider Konsorcjum, NEW KOM EKO Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w 37-530 Sieniawa, Leżachów – Partner Konsorcjum, jak złożoną przez wykonawcę, który nie spełnia warunków udziału w postępowaniu wynikającego z Ogłoszenia o zamówieniu i SW Z. tj. nieposiadającego aktualnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzanie odpadów, z wyszczególnieniem odpadu o kodzie 19 08 05, udzielone w formie decyzji przez właściwy organ, zgodnie z art. 41 ustawy o odpadach lub pozwolenie zintegrowane wydane na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 1) oraz art. 201 ust. 1 Prawo Ochrony Środowiska wraz ze wszystkimi zmianami przedstawionej decyzji. (str. 12 SW Z, pkt.

VII WARUNKI UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU).

Jednocześnie Zamawiający działając na podstawie art. 253 ust. 1 ustawy PZP zawiadamia, że w powyższym postępowaniu wybrano ofertę złożoną przez I. Sp. z o.o., Gorzesław 76 lok.2 ,56-420 Bierutów na kwotę (wyłącznie dla celów porównania i oceny ofert) netto: 249,00 zł/1Mg, cena brutto: 268,92 zł/1Mg. Oferta spełnia wszystkie warunki wymagane przez zamawiającego określone w SW Z określone w SW Z i uzyskała największą liczbę punktów na podstawie kryteriów oceny ofert określonych w rozdziale XV. Jednocześnie Zamawiający informuje w związku z treścią rozdziału XV ust. 3 SWZ, aukcja elektroniczna nie zostanie przeprowadzona, a oferta najkorzystniejsza została wybrana spośród ofert, złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu, ponieważ nie zostały złożone co najmniej dwie oferty niepodlegające odrzuceniu.

Na podstawie postanowień rozdziału III ust. 25 specyfikacji warunków zamówienia umowa zostanie zawarta na kwotę netto: na kwotę netto: 1 500 000,00 zł netto powiększoną o należny podatek VAT Dowody odwołującego do pisma z 2 września 2025 r.:

Wniosek I. z 5 sierpnia 2013 r. o wydanie decyzji na odzysk odpadów 5.Odpady nie będą magazynowane.

1. Opis procesu odzysku:

Komunalne osady ściekowe będą dowożone z oczyszczalni ścieków komunalnych na teren działki w metalowych kontenerach. Proces odzysku będzie polegał na kompostowaniu wymieszanych osadów ściekowych ze słomą zebraną z pól gospodarstwa i wapnem tlenkowym. K.T.M Sp z.o.o zabezpieczyła na cel kompostowni słomę w ilości 1000 ton ze żniw 2013r. Proces w części technologicznej polega na dowiezieniu osadów w kontenerze, przeładunku osadów za pomocą ładowarki teleskopowej z kontenera do mieszalnika typu DE LAVAL. Do rnieszalnika będzie dodawana stoma w proporcji wapno tlenkowe 60 % CaO również 10%. Mieszalnik napędzany za pomocą watka przekaźnika mocy z ciągnika rolniczego będzie mieszał odpad ze słomą aż do uzyskania jednolitej konsystencji. Za pomocą przenośnika taśmowego nastąpi przeładunek mieszanki słomy, wapna i osadów do prasy hydrauliczne] typu AG BAG. Prasa za pomocą ściany hydraulicznej upycha mieszankę w długim tunelu foliowym PROTOKÓŁ KONTROLI NR WIOS-KATOW 87/2023 Do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Katowicach wpłynęły wnioski Marszałka Województwa Śląskiego w sprawie przeprowadzenia, na podstawie art. 41a ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2022r. poz. 699 ze zm.), kontroli instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Kontrola dotyczy wniosku o wydanie spółce I. Sp. z o.o. z siedzibą w Gorzesławiu 76/2, gmina Bierutów zezwolenia na przetwarzanie odpadów na terenie w gminie Toszek, obręb Paczynka na działkach o numerach ewidencyjnych 793/22 i 794/17, złożony przez I. Sp. z o.o. z siedzibą w Gorzesławiu 76/2, gmina Bierutów (NIP:

9112002517, REGON: 021716363), która wystąpiła z wnioskiem z 18.02.2020 r. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie i wnioskiem z maja 2022 r. o udzielenie zezwolenia na p:zetwarzanie odpadów do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. Wnioski obejmują wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegające na: odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w instalacji zlokalizowanej na nieruchomości, nr działek ewidencyjnych 793122 i 794/17 w Bninie Toszek, obręb Paczynka Proces technologiczny przetwarzania odpadów polega na tym, że po przywiezieniu na miejsce procesu przetwarzania

odpady w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych bezpośrednio z kontenera będą przeładowywane do mieszalnika typu „da lavel". Osady będą mieszane ze słomą oraz wapnem tlenkowym 60 % CaO w następujących proporcjach: ustabilizowane komunalne osady ściekowe 80%, słoma 10 %, wapno tlenkowe 10 %. Mieszalnik na podwoziu kołowym będzie napędzany przez wałek przekaźnika mocy z ciągnika rolniczego. Mieszalnik będzie mieszał wszystkie komponenty do jednolitej konsystencji. Gotowa mieszanka będzie za pomocą przenośnika taśmowego transportowana do prasy hydraulicznej typu AG BAG. Prasa za pomocą ściany hydraulicznej będzie upychać mieszankę w foliowy tunel o długości 60 m, szerokości 2,5m i wysokości 2m. Przez środek tunelu przeciągnięte będą nry perforowane, które będą napowietrzać mieszankę przez 3 godziny dziennie za pomocą wentylatora napędzanego przez wałek przekaźnika mocy z ciągnika rolniczego. W tunelu jednorazowo kompostowane będzie do 250 Mg mieszanki.

1. Naruszenia Nie stwierdzono naruszeń 3.Popełnione wykroczenia i zastosowane sankcje Nie dotyczy Dowody odwołującego złożone na rozprawie:

Postanowienie Marszałka Województwa Podkarpackiego z 28 stycznia 2025 r. znak OS-III.7244.12.2024.AH zawieszające postepowanie w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji kompostowni odpadów biodegradowalnych w Leżachowie, z której wynika, że 15 maja 2024 r.

NEW KOM EKO przedłożył wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji kompostowni odpadów biodegradowalnych w Leżachowie. Zawieszenie nastąpiło no wniosek pełnomocnika spółki z uwagi na konieczność dokonania zmian w sposobie użytkowania bioreaktorów przed czynnościami kontrolnymi.

Protokół kontroli nr DEL-PRZEMY 11/2025 z 5 lutego 2025 podstawa do przeprowadzenia kontroli art. 9 z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska cel kontroli – kontrola przestrzegania przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 o odpadach w zakresie realizacji obowiązków podmiotów gospodarujących odpadami (wytwórców1), zbierających, przetwarzających, transportujących, pośredników w obrocie odpadami i sprzedawców odpadów). Kontrola została przeprowadzona na wniosek Marszałka Województwa Podkarpackiego o przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 41a ust. 1 i 2 ustawy o odpadach w związku z prowadzonym na wniosek NEW KOM EKO postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie w Leżachowie instalacji do kompostowania odpadów biodegradowalnych o zdolności przyjmowania 137 Mg odpadów na dobę (50 000 Mg/rok). Ustalenia kontroli:

Obecnie instalacja działa w oparciu o decyzję Starosty Przeworskiego z 21 listopada 2014 r. znak OŚ.6233.11.2014 ze zmianami udzielającej NEWKOM EKO zezwolenia na przetwarzanie określającej wydajność na 25 000 Mg/ rok.

Termin obowiązywania decyzji ustalono do 15.08.2024 r.

Zgodnie z art. 226 a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w okresie do 31 grudnia 2025 r. zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów nie wygasa ze względu na upływ czasu na jaki zostało wydane, jeżeli posiadacz odpadów w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem tego czasu złoży wniosek o wydanie nowego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

15 maja 2024 r. spółka złożyła do Marszałka Województwa Podkarpackiego wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji kompostowni odpadów biodegradowalnych oraz osadów ściekowych o zdolności przetwarzania 68 Mg odpadów na dobę (25 000 mg/rok) w Leżachowie. Postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. Marszałek Województwa Podkarpackiego zwiesił przedmiotowe postępowanie.

Przedmiotem wniosku analizowanego podczas obecnej kontroli jest określenie warunków pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie Instalacji Kompostowni Odpadów Biodegradowalnych w związku z planowanym zwiększeniem jej mocy przetwórczych z 25 000 Mg do 50 000 Mg.

Wyrok z 8 marca 2023 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1191/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie skargi NEW KOM EKO na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie w przedmiocie zmiany z urzędu wpisu w rejestrze przedsiębiorców gospodarujących odpadami uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Marszałka Województwa Podkarpackiego z 12 kwietnia 2022 r. nr OS.III.7245.100.150.2022.NB 4 marca 2020 r. NEW KOM EKO zwróciła się do Marszałka o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Postanowieniem z 24 marca 2020 r. Marszałek odmówił wszczęcia postępowania podnosząc, że eksploatacja instalacji będącej przedmiotem wniosku wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, a nie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. 13 lipca 2020 r. Minister Klimatu utrzymał w mocy postanowienie Marszałka. 19 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA /Wa 1771/20 oddalił skargę spółki na postanowienie Ministra Klimatu.

Spółka wniosła skargę kasacyjną zarejestrowaną w Naczelny Sądzie Administracyjnym pod sygn. III OSK 6035/21.

Marszałek podał, że zaistniała sytuacja określona art. 14 ust 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. nowelizującej ustawę o

odpadach. W terminie do dnia 5 marca 2020 r. spółka nie złożył wniosku o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, co oznacza że posiadane dotychczas pozwolenie na przetwarzanie odpadów wygasło z mocy samego prawa z dniem 6 marca 2020 r. Od tego dnia skarżąca nie może prowadzić działalności w zakresie przetwarzania odpadów.

Jednocześnie w ocenie Marszałka brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiocie potwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, bowiem tego rodzaju obowiązek organów administracji nie wynika z przepisów prawa. Obowiązkiem organu I instancji stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 2 u. o. było natomiast wydanie decyzji w przedmiocie zmiany z urzędu wpisu w rejestrze podmiotów gospodarujących odpadami. Decyzję te utrzymało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie. Spółka wniosła skargę. W SA uznało skargę za zasadną, w uzasadnieniu (w brzmieniu nadanym postanowieniem W SA w Rzeszowie z 17 maja 2023 r. wydanym pod sygn. II SA/Rz 1191/22 prostującym omawiany wyrok) wskazał, że „Zatem w obrębie tak krótkiego czasu dla procedowania przez Marszałka Województwa Podkarpackiego o wygaśnięciu zezwolenia dla Spółki przyznanego decyzją Starosty Przeworskiego, umknęło Marszałkowi, że określa dwie różne daty dla wygaśnięcia tej decyzji, które dzieli okres 7 lat”, „Skoro od 2017 r. Marszałek prowadzi postępowanie o wydanie pozwolenia zintegrowanego, to wniosek spółki o zmianę zezwolenia udzielonego decyzją Starosty Przeworskiego w trybie art. 14 ustawy nowelizującej, która weszła w życie z dniem 5 września 2018 r. winien być rozpoznany w jednym postępowaniu tożsamym podmiotowo i przedmiotowo.

Prawidłowo też stosując przepisy o właściwości organów zawarte w art. 41 ust. 6a i 6 b Starosta przekazał wniosek Spółki do Marszałka. Wniosek ten nie mógł być jednak procedowany, gdyż Marszałek prowadził równolegle postępowanie o wygaśnięcie zezwolenia udzielonego decyzją Starosty Przeworskiego oraz postępowanie z wniosku Spółki o udzielenie pozwolenia zintegrowanego. Sąd stwierdzam że tryb z art. 14 ustawy nowelizującej nie mógł być zastosowany w stanie prawnym i faktycznym do Spółki. W dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie weszła w życie kolejna nowelizacja ustawy o odpadach wprowadzona ustawą z dnia 22 lipca 2022 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania przestępczości środowiskowej (…). W art. 8 tej ustawy nadano nowe brzmienie art. 64 uo, gdyż uchylono ust. 1 pkt 2 oraz dodano ust. 3 o następującej treści „W przypadku wygaśnięcia, cofnięcia, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji związanych z gospodarką odpadami marszałek województwa dokonuje z urzędu bez konieczności wydawania odrębnej decyzji, wykreślenia podmiotu z rejestru. Podstawę wykreślenia stanowią ostateczne decyzje wydawane rzez marszałka województwa oraz ostateczne decyzje organów właściwych przekazane marszałkowi województwa zgodnie z art.80 ust. 4 a także prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych”” Wyrok W SA w Bydgoszczy z 1 lutego 2022 r. sygn. II SA/Bd 1083/21 – KIO potraktowała jako wsparcie poglądu odwołującego, co do tego, że w razie wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami, w szczególności z przyczyn wymienionych w art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej, organ, który wydał decyzję, stwierdza wygaśnięcie zezwolenia/pozwolenia w zakresie, w którym określa noo wymagania dotyczące zbierania lub przetwarzania odpadów w drodze decyzji na podstawie art. 162 par. 1 pkt 1 i par 3 kpa. Dopiero tego typu orzeczenie na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 może stanowić podstawę do dokonania przez marszałka województwa z urzędu w drodze decyzji wykreślenia podmiotu z rejestru podmiotów.

Postanowienie z 12 maja 2025 r. Marszałka Województwa Podkarpackiego znak OS-III.7013.34.2025.AH odmawiające wydania zaświadczenia o ważności i ostateczności decyzji Starosty Przeworskiego z 21 listopada 2014 r. znak OŚ.6233.11.2014 ze zm., którą udzielono NEW KOM EKO zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz terminu jej obowiązywania. W uzasadnieniu zawarte jest zdanie: „Nie ma w tym przypadku znaczenia wydanie przez W SA w Warszawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Ministra Klimatu i Środowiska.

Postanowienie W SA w Warszawie z 21 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 159/23 wstrzymujące wykonanie decyzji Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Z uzasadnienia: „Uniemożliwienie prowadzenia działalności przez spółkę w zakresie przetwarzania odpadów może więc prowadzić do wystąpienia okoliczn0ości podanych przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 4 lipca 2025 r. znak SKO.4170/88/2024 uchylająca decyzję Marszałka Województwa Podkarpackiego w przedmiocie wymie5rzenia podmiotowi korzystającemu ze środowiska NEW KOM EKO opłaty podwyższonej za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania. Z uzasadnienia decyzji: „Jak wspomniano wcześniej, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma sytuacja proceduralna przez wgląd na postanowienie W SA w Warszawie w wydane sprawie o sygn akt IV SA/Wa 159/23 dnia 21 lutego 2023 r., które wstrzymuje wykonanie ostatecznej decyzji wygaszającej posiadane przez skarżącą spółkę zezwolenia na przetwarzanie odpadów w oparciu o decyzję Starosty przeworskiego z dnia 21 listopada 2014 r. znak OŚ.6233.11.2014 z późniejszymi zmianami. Pominięcie oceny rzeczonego postanowienia, skutkowałoby deprecjacją istoty kontroli sadowej i jej skuteczności. Faktycznie to w postępowaniu sadowym i działalności sadowej, realizowanej jest sfera materialno-prawna kształtowana przepisami powszechnie obowiązującymi. (…) Zbędne w konsekwencji sa dywagacje o deklaratoryjnej istocie decyzji w wydanej sprawie, gdyż bez względu na jej charakter, wiążący dla wszystkich jest stan prawny powstały po wydaniu postanowienia o

wstrzymaniu wykonania decyzji. Wobec skutecznego na dzień 31 grudnia 2023 r. postanowienia W SA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 159/23 z 21 lutego 2023 r. wstrzymującego wykonanie decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z 22 listopada 2022 r. znak DIŚ-III.411.122.2022.AT.5, strona funkcjonował faktycznie na zasadach określonych w decyzji Starosty Przeworskiego z 21 listopada 2014 r. znak OŚ.6233.11.2014 z późniejszymi zmianami – zatem postępowanie prowadzone w sprawie było bezprzedmiotowe.

Decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 29 listopada 2023 r. znak DPW I.7060.24.2023.PS wyrażająca zgodę na podjęcie uży6tkowania instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów (kompostowni) eksploatowanej przez NEW KOM EKO wstrzymanej decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 3 kwietnia 2018 r. znak DPW I.7060.2.2018.PS, w której określono termin zobowiązania, w okresie – 4 miesiące od daty, w której decyzja stanie się ostateczna. Z uzasadnienia „Zmiana sposobu użytkowania 5 bioreaktorów (maksymalna pojemność 1 bioreaktora wynosi około 500 Mg) spowodowała, że mieniła się maksymalna moc przerobowa instalacji, która obecnie wynosi 25 000 Mg/rok tj. o zdolności przetwarzania odpadów w ilości poniżej 75 Mg/dobę.

Dowody: KIO dopuściła i przeprowadziła dowody z dokumentacji postępowania oraz dowody zawnioskowane i przeprowadzone przez strony.

Rozważania Krajowej Izby Odwoławczej:

Krajowa Izba Odwoławcza (KIO) uznała, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie z następujących przyczyn.

Zarzuty dotyczące wyboru oferty I. i zaniechania jej odrzucenia z powodu niezgodności z warunkami zamówienia.

Pomiędzy stronami bezsporne było to, że:

1. zamawiający wymagał przyjęcia, ewentualnego zmagazynowania i przetworzenia maksymalnie 4 transportów po 20 Mg dziennie 2.I. posiada pozwolenie sektorowe określające dopuszczalną roczną zdolność do przetwarzania odpadów na poziomie 25 000 Mg, 3.w treści tej decyzji nie określono dobowej maksymalnej zdolności do przetwarzania odpadów.

Sporne było natomiast to, czy należy dokonać takiego przeliczenia, jakiego dokonuje w odwołaniu odwołujący i uznać, że maksymalną dobową zdolność do przetwarzania odpadów I. posiada wyłącznie na poziomie 68,49 Mg. Zamawiający podnosił, że przyjęcie odpadów nie jest tożsame z przetworzeniem odpadów, jak również podnosił, że skoro nie określono dobowej zdolności przetwarzania odpadów w decyzji, to należy ocenić tę zdolność według średniorocznej dobowej zdolności, co miałoby oznaczać, że I. może przyjmować i przetwarzać większe niż 68,49 Mg na dobę nawet w ilości 140 Mg (jak w przypadku zamówienia dotyczącego Płaszowa), jednak z tym skutkiem, że rocznie nie może przekroczyć określonego w decyzji limitu 25 000 Mg. Odwołujący natomiast uważał, że takie myślenie zamawiającego jest nielogiczne, bo prowadziłoby do obejścia przepisów o konieczności uzyskiwania pozwolenia zintegrowanego, a którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 201 ustawy o ochronie środowiska. W ocenie KIO pogląd odwołującego jest prawidłowy.

Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach organem właściwym jest:

1. marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, c) dla instalacji komunalnych, d) do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, w przypadku gdy maksymalna łączna masa wszystkich rodzajów odpadów magazynowanych w okresie roku przekracza 3000 Mg;
2. starosta - w pozostałych przypadkach.

Z kolei zgodnie z art. 201 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.

Słuszne jest zatem rozróżnienie czynione przez odwołującego w odwołaniu na decyzje sektorowe wydawane przez starostę, gdy instalacja nie oddziałuje znacząco na środowisko i pozwolenia zintegrowane, gdy do takiego znaczącego oddziaływania dochodzi.

Na pytanie kiedy instalacja znacząco oddziałuje na środowisko odpowiada rozporządzenie wydawane na postawie ust. 2

art. 201 ustawy o ochronie środowiska.

W myśl ust. 2 art. 201 Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

Zgodnie z pkt. 5 pkt. 3 lit. b) Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości z dnia 27 sierpnia 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1169) Instalacje w gospodarce odpadami dla odpadów innych niż niebezpieczne z wyłączeniem działań realizowanych podczas oczyszczania ścieków komunalnych: do odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania5) ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem następujących działań: - obróbki biologicznej. Cytowany fragment rozporządzenia zawiera indeks nr 5), z którego wynika, że zdolność przetwarzania to największa ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji.

Ten indeks jest zatem kluczowy dla rozstrzygnięcia, czy zdolność przetwarzania może być rozumiana tak jak chciał tego zamawiający jako średnioroczna dobowa zdolność przetwarzania. W ocenie KIO z analizy brzmienia indeksu nr 5 nie da się przyjąć, że jest to wartość średnioroczna, przeciwnie ustawodawca posłużył się tu pojęciem maksymalnej (największej) zdolności w jednostce czasu. Ta maksymalna zdolność to 75 Mg, a jednostka czasu to doba zgodnie z pkt.

5 ppkt 3 lit. b rozporządzenia. Nie ma w tej definicji zdolności pojęcia pozwalającego na uśrednianie wartości, ani nie odwołuje się ono do jednostki czasu jaką jest rok. Tym samym rację należy przyznać odwołującemu, co do tego, że I. skoro ma maksymalną roczną zdolność przetwarzania, to przy podzieleniu tej maksymalnej rocznej zdolności przez ilość dni w roku 365 należy dojść do ustalenia, że maksymalna dobowa zdolność przetwarzania odpadów przez I., zgodnie z posiadaną decyzją sektorową, to 68,49 Mg. Przyjęcie poglądu przeciwnego prowadziłoby do uznania, że przepis art. 201 ust. 1 ustawy jest martwy lub zbędny, bo instalacje przetwarzające maksymalnie dobowo wielkości powyżej 75 Mg mogłyby wykonywać przetwarzanie przez mniejszą ilość dni w roku, tak, aby nie przekroczyć limitu 27 375 Mg rocznie (75Mg x 365) i wówczas nie byłyby instalacjami znacząco oddziaływującymi na środowisko. W ocenie KIO takie rozumowanie jest nielogiczne i przeczy idei ochrony środowiska naturalnego. Prowadziłoby to w ocenie KIO do obejścia powszechnie obowiązującego prawa w zakresie obowiązku uzyskiwania pozwoleń zintegrowanych. W konsekwencji jedynym logicznym wnioskiem, jaki wynika z pozwolenia sektorowego I. jest to, że skoro przewiduje ona maksymalny limit roczny 25 000 Mg, to wynika z niej również maksymalna dobowa zdolność na poziomie 68,49 Mg. To z kolei oznacza, że przedstawiona przez I. decyzja sektorowa nie potwierdza spełniania wymagania zamawiającego przyjęcia do przetworzenia 4 x 20 Mg dziennie. Rację zatem ma odwołujący, że oferta I. nie potwierdza spełniania warunków zamówienia.

Co do możliwości wykonania przez I. zamówienia zgodnie z warunkami zamówienia wskazującymi na to, że osady będą dostarczane wykonawcom : - ciągnikiem siodłowym z naczepą samowyładowczą oraz - samochodem ciężarowym typu hakowiec z kontenerami, to odwołujący wskazał na wymaganie zawarte w decyzji I. wskazujące, że proces technologiczny przetwarzania odpadów polega na przeładowaniu odpadów w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych bezpośrednio z kontenera do mieszalnika.

Niewątpliwie w decyzji posłużono się dwoma istotnymi dla rozstrzygnięcia sformułowaniami :

„ przeładowaniu odpadów bezpośrednio” i ”przeładowaniu odpadów z kontenera” Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PW N kontener to pojemnik o znormalizowanych wymiarach, używany do przechowywania i transportu towarów Zaś zgodnie z Encyklopedią PW N kontener [ang.], kontener ładunkowy, urządzenie transportowe wielokrotnego użytku, metalowy, mocny, prostopadłościenny pojemnik o pojemności ponad 1 m3, przystosowany do przewozu ładunków jednym lub kilkoma rodzajami transportu przy mechanizacji przeładunków; natomiast chwytnia, kontenerowa rama chwytna, ang. spreader, techn. urządzenie stanowiące wyposażenie dźwignicy (np. żurawia), przeznaczone do chwytania kontenerów.

Z tych definicji wynika, że kontener jest to pojemnik, który można przenosić w sposób mechaniczny z pojazdu transportującego. Zgodnie z Encyklopedią PW N naczepa, to bezsilnikowy pojazd drogowy, którego przednia część, niemająca kół jezdnych, spoczywa na ciągniku siodłowym. Zatem naczepa to pojazd. Odwołujący poza zdjęciem przykładowego ciągnika siodłowego z naczepą nie wykazał, że na naczepie nie może być posadowiony kontener. Wedle wiedzy powszechnie dostępnej występują naczepy podkontenerowe.

Jest to ustalenie istotne w kontekście decyzji sektorowej I..

Decyzja I. nie przewiduje użycia przeładunku innych pojemników niż kontenery i stawia wymóg bezpośredniości przeładunku z kontenera do mieszalnika, zatem proponowany przez zamawiającego sposób przeładunku koparką, czy ręcznie nie spełniałby, w ocenie KIO, wymogu bezpośredniości przeładunku. Jednak jeśli przeładunek z ciągnika siodłowego z naczepą następowałby z kontenera znajdującego się na tej naczepie samowyładowczej, to w ocenie KIO

warunek decyzji sektorowej, aby przeładunek odpadów odbywał się bezpośrednio z kontenera do mieszalnika byłby spełniony. To oznacza, że nie można uznać racji odwołującego, co do tego, że decyzja sektorowa I. wyklucza możliwość przeładunku odpadów z ciągnika siodłowego z przyczepą samowyładowczą. Z tego względu w ocenie KIO zarzut w tej części się nie potwierdził.

Przechodząc do analizy zasadności zarzutu niezgodnego z ustawą odrzucenia oferty odwołującego, KIO uznała, że postawiony zarzut jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności KIO stwierdza, że nie jest organem właściwym do oceny legalności prowadzenia działalności gospodarczej. Kognicja KIO ogranicza się do rozstrzygania czy zamawiający swoim działaniem lub zaniechaniem dopuścił się naruszenia przepisów ustawy. Z tego względu orzeczenie KIO w tej sprawie nie przesądza o tym czy i na jakiej podstawie odwołujący może prowadzić działalność gospodarczą na rynku odpadowym. KIO nie dysponuje w tym zakresie żadnym władztwem, co więcej KIO nie może wkraczać w kompetencje innych organów administracyjnych. KIO zatem odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego wypowie się jedynie co do tego, czy zamawiający dokonał zgodnie z ustawą odrzucenia oferty odwołującego z powodu nie spełniania warunku posiadania uprawnień do prowadzenia określonej działalności gospodarczej. KIO także podkreśla, że nie dysponuje kompletem dokumentów odnoszących się do podstaw prowadzenia działalności gospodarczej odwołującego, takim kompletem nie dysponował także zamawiający w toku postępowania o udzielenie zamówienia. Nawet przedstawione na rozprawie dowody złożone przez odwołującego nie stanowiły kompletu dokumentów, choć materiał przedstawiony przez odwołującego tak w toku postępowania odwoławczego jak i podstępowania odwoławczego był obszerny i wykraczał poza żądane przez zamawiającego zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe środki dowodowe.

Z tego zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia sektorowego NEW KOM EKO podlegająca wykonaniu. Wykonanie bowiem tej decyzji zostało wstrzymane przez W SA, zgodnie z postanowieniem przedłożonym przez odwołującego. To oznacza, że nie można uznać, że pozwolenie sektorowe odwołującego wygasło z mocy decyzji. Teraz trzeba rozważyć, czy pozwolenie wygasło z mocy samego prawa z dniem 6 marca 2020 r. Bezspornie odwołujący złożył wniosek o zmianę pozwolenia przed 5 marca 2020 i prawomocnie i ostatecznie otrzymał odmowę rozpoznania tego wniosku. W ocenie KIO nie przesądza to jednak o tym, że faktycznie pozwolenie sektorowe z mocy samego prawa wygasło 6 marca 2025 r.

Dostrzec należy, że organy badające ważność pozwolenia sektorowego nie są w tym zakresie zgodne, a sam zamawiający w odpowiedzi na odwołanie wskazuje trzy daty możliwego wygaśnięcia pozwolenia:

14 grudnia 2015 r. zgodnie z decyzją Ministra Klimatu i Środowiska, który w wyniku prowadzonego postępowania wydał 22 listopada 2022 r. nr DIŚ-III.411.122.2022.AT.5, stwierdził, że wygaśnięcie Zezwolenia sektorowego Newkom nastąpiło z dniem 14 grudnia 2015, bo w dniu 14 grudnia 2015 r. na terenie instalacji oddanych było bowiem do użytkowania 10 bioreaktorów o wymiarach 30.0mx6.0mx4,5 m i mocy instalacji 50 000 Mg/rok, a to powodowało, że od tego instalacja wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Zatem Minister Klimatu uznał pozwolenie sektorowe wygasło znacznie wcześniej niż 6 marca 2020r.

6 marca 2020 r. – według oceny sytuacji dokonanej przez zamawiającego, pomijającej jednak informacje, że odwołujący już 2017 r. wystąpił o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, 16 sierpnia 2024r. – czyli upływ terminu ważności decyzji sektorowej, bowiem decyzja zakreślała w swej treści termin ważności do 15 sierpnia 2024 r.

W ocenie KIO sytuacja prawna odwołującego nie została przez zamawiającego dostatecznie zbadana, w taki sposób, aby mógł on jednoznacznie stwierdzić, że NEW KOM EKO nie posiada uprawnień do prowadzenia działalności gospodarczej. Zamawiający nawet nie ustalił, kiedy miałoby dojść do utraty tych uprawnień, skoro mogło to nastąpić w trzech różnych terminach. Zamawiający nie odniósł się do tego jaki wpływ na ważność decyzji sektorowej ma fakt, że odwołujący co najmniej dwukrotnie w 2017 (KIO nie zna konkretnej daty złożenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, bo opiera się w tym zakresie wyłącznie na informacji wynikającej z uzasadnień decyzji administracyjnych i rozstrzygnięć sądowych) i następnie 15 maja 2024 r. wystąpił o wydanie pozwolenia zintegrowanego.

Wniosek z 2017 r. był przeszkodą do uwzględnienia wniosku NEW KOM w trybie art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej z 2018 r. Wprost wynika to z dokumentów wskazanych przez zamawiającego w odpowiedzi na odwołanie. Odmowa rozpoznania wniosku w trybie art. 14 była uzasadniona tym, że jest procedowany wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego, a nie może być tak, aby dla tej samej instalacji funkcjonowały dwie decyzje decyzja sektorowa i pozwolenie zintegrowane. Nie sposób na podstawie dowodów złożonych w sprawie ustalić jaki był los tego wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, natomiast W SA wypowiedział się, że rozpoznanie tego wniosku i wniosku w trybie 14 ustawy nowelizującej powinno odbyć się w jednym postępowaniu przedmiotowo i podmiotowo. Taka sytuacja do chwili obecnej nie miała miejsca. Dodatkowo odwołujący skorzystał z art. 226 a ustawy o odpadach i złożył kolejny wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego na co najmniej 3 miesiące przed końcem ważności pozwolenia sektorowego, co przerywało bieg terminu ważności pozwolenia sektorowego do czasu rozpoznania wniosku o wydanie

pozwolenia zintegrowanego. Jak wynika z informacji przedstawionych przez odwołującego na rozprawie, postępowanie w sprawie wydanie pozwolenia zintegrowanego się nie zakończyło na dzień wyrokowania w tej sprawie. Tym samym zgromadzony tak w postępowaniu o udzielenie zamówienia jak i w postępowaniu odwoławczym materiał nie umożliwiał ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, że NEW KOM EKO nie posiada uprawnień do prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji wykluczenie odwołującego z postępowania i odrzucenie jego oferty było przedwczesne, a zamawiający nie ustalił wpływu złożenia wniosków o wydanie pozwolenia zintegrowanego przez NEW KOM EKO na możliwość prowadzenia przez niego działalności w oparciu o posiadane pozwolenie sektorowe.

Przechodząc do kwestii dopuszczalności wezwań kierowanych przez zamawiającego do odwołującego i charakteru dokumentów, których złożenia oczekiwał zamawiający od odwołującego, to KIO stoi na stanowisku, że zamawiający ma prawo ustalać status prawny wykonawcy jak i badać ważność jego oferty. KIO zgadza się z odwołującym, że zamawiający zakreślił dwa rodzaje dokumentów uznanych przez zamawiającego za przedmiotowe środki dowodowe, jednak ustawodawca przewidział dla zamawiającego szeroki wachlarz możliwości badania oferty przez art. 107 ust. 3 – uzupełnienie przedmiotowych środków dowodowych, o ile zamawiający to przewidzi w SW Z, art. 107 ust. 4 ustawy – wyjaśnienie przedmiotowych środków dowodowych, z ramach którego w ocenie KIO zamawiający może nie tylko wzywać do wyjaśnień, ale także oczekiwać dowodów na poprawność i prawdziwość składanych wyjaśnień, czy też art.

223 ust. 1 ustawy zamawiający może badać treść oferty, oczywiście w sposób nie prowadzący do zmiany tej treści. W ramach tej procedury wyjaśnień może także poza wyjaśnieniami oczekiwać poparcia wyjaśnień dowodami. Wreszcie nawet błędne zakwalifikowanie określonych dokumentów do przedmiotowych lub podmiotowych środków dowodowych nie stanowi o wadzie postępowania, ale jedynie o błędzie zamawiającego, który może być naprawiony w drodze procedury odwoławczej. Należy też dostrzec, że odwołujący nie kwestionował określenia przedmiotowych i podmiotowych środków dowodowych przed upływem terminu składania ofert, zatem po upływie tego terminu treść SW Z byłą dla niego wiążąca. W ocenie KIO nawet jeśli zamawiający powinien był zakwalifikować przedmiotowe środki dowodowe do podmiotowych środków dowodowych, to nadal żądane przez zamawiającego dokumenty nie były tymi dokumentami, które określała SW Z i mogły być wyłączenie elementem procedury wyjaśnień środków dowodowych, a nie elementem procedury uzupełniania środków dowodowych. W ocenie KIO zamawiający nie mogąc jednoznacznie ustalić, czy i w jakiej dacie pozwolenie sektorowe NEW KOM EKO wygasło powinien był podjąć czynności wyjaśniające te okoliczności nie tylko z organami administracyjnymi, ale przede wszystkim z samym odwołującym. Zamawiający nie umożliwił odwołującemu odniesienia się do informacji pozyskanych od organów administracyjnych i przedstawienia własnego stanowiska. W tym celu zamawiający mógł wykorzystać ponownie procedurę z art. 107 ust. 4 ustawy czy też zastosować art. 223 ust. 1 ustawy. Nadto nie można tracić z pola widzenia faktu, że odwołującym są wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia, a sam zamawiający przyznał, że Kompostech ma uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie pozwalającym na wykonanie przedmiotu zamówienia samodzielnie. Zamawiający wskazywał jedynie na obawę o to, czy Kompostech nie ma już zajętych mocy przerobowych w takim zakresie, który uniemożliwiałby mu samodzielne wykonanie zamówienia. Zamawiający jednak nie poczynił w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Ustalenia takie powinien był uczynić, bo choć faktycznie w pkt. 4 formularza ofertowego wskazano instalację Kompostech i instalację NEW KOM EKO, to jednak zamawiający w toku postępowania o udzielenie zamówienia otrzymał także oświadczenie w trybie art. 117 ust. 4 obu wykonawców i tak każdy z nich zobowiązał się do 100% wykonania zagospodarowania, a zatem Kompostech wbrew stanowisku zamawiającego złożył oświadczenie z którego wynikało, że ma zdolność przerobową zarezerwowaną na potrzeby wykonania 100% zamówienia. Skoro tak, to jeden z wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie posiadał wymagane przez zamawiającego uprawnienia i spełniał warunki zamówienia umożliwiające jego wykonanie. Co więcej zamawiający otrzymał od odwołującego umowę konsorcjum, z której wynikało, że instalacja NEW KOM EKO jest instalacją zastępczą, natomiast instalacją wiodącą jest instalacja Kompostech, co do której zamawiający sam oświadczył, że spełniała ona jego wymagania. KIO zwraca na ten aspekt uwagę także z tego względu, że zamawiający nie zawarł w ramach przedmiotowych środków dowodowych zastrzeżenia, że musi je złożyć każdy z wykonawców wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia, a w przypadku podmiotowych środków dowodowych dotyczących uprawnień do prowadzenia działalności, to zamawiający opisał je w pkt. 5 rozdziału IX SW Z, a w pkt. 15 tego rozdziału w literze b wprost wskazał, że dokumenty i oświadczenia z pkt. 5 powinny być złożone przez wykonawców wspólnie. To oznacza, że dopuszczał sytuację, w której uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej będzie posiadał wyłącznie jeden z wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia. Skoro tak, to wątpliwości zamawiającego co do uprawnień posiadanych przez NEW KOM EKO nie mogły być podstawą odrzucenia oferty odwołującego. Z tych wszystkich względów KIO uznała, że4 zamawiający niezasadnie odrzucił ofertę odwołującego z postępowania i wadliwie zastosował art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy oraz niezasadnie dokonał wyboru oferty I.i zaniechał jej odrzucenia na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 5 ustawy. W konsekwencji konieczne się stało nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności wyboru oferty najkorzystniejszej, unieważnienia czynności odrzucenia oferty odwołującego, powtórzenia czynności badania i oceny ofert z udziałem oferty odwołującego

i dokonania odrzucenia oferty I. na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 5 ustawy z uwagi na brak możliwości przyjęcia i przetworzenia odpadów w ilości 4 transporty po 20 Mg dziennie na podstawie posiadanego przez wykonawcę zezwolenia sektorowego.

Zarzut zaniechania odrzucenia oferty I. z powodu nie spełnienia warunku zamówienia przyjęcia i przetworzenia odpadów dostarczonych ciągnikiem siodłowym z naczepą samowyładowczą był jedynie podzarzutem zarzutu głównego zaniechania odrzucenia oferty I.. Skoro potwierdził się zarzut zaniechania odrzucenia z uwagi na niezgodność z warunkiem zamówienia przyjęcia i przetworzenia odpadów 4 transportami o ładowności do 20 Mg dziennie, to należało uznać, że uwzględniony został w całości zarzut zaniechania odrzucenia oferty I.. Z tego względu oraz wobec faktu uwzględniania drugiego zarzutu niezgodnego z ustawą odrzucenia oferty odwołującego KIO uznała, że odwołanie zostało uwzględnione w całości i z tego względu nie dokonywała stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania.

Jest to uzasadnione zwłaszcza tym, że odwołujący w całości osiągnął cel postępowania odwoławczego to jest doprowadził odwołaniem do przywrócenia swojej oferty w postępowaniu oraz wyeliminował ofertę konkurenta umożliwiając sobie uzyskanie zamówienia.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 574 i 575 ustawy, tj. stosownie do wyniku postępowania, z uwzględnieniem postanowień Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 2437) na podstawie par. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia obciążając kosztami uiszczonego wpisu, nadto na podstawie par. 5 ust. 2 w związku z par. 7 ust. 1 pkt. 1 Izba zasądziła od zamawiającego na rzecz odwołującego koszty uiszczonego wpisu oraz wydatki pełnomocnika w kwocie 3 600zł. zgodnie ze złożoną fakturą, z ograniczeniem do kwoty maksymalnej dopuszczonej przez rozporządzenie.

Przewodnicząca

…………………………